Park

εφηβεία, ωμότητα, αγέλη

Εκεί που ο διάλογος λείπει, αποτυπώνεται η προσπάθεια του εφήβου μιας αγέλης να ενηλικιωθεί. Ωμό, έντονο, ρεαλιστικό. Ο Δημήτρης Κίτσος εκφραστικά, κινησιολογικά και συμπεριφορικά φέρει πολύ επιτυχημένα στην ζωή αυτό το ρόλο.

Visual candy

Όσο πλούσια είναι η σύνθεση του πορτραίτου μιας παρακμάζουσας παρορμητικής γενιάς, τόσο ανύπαρκτη είναι η αφήγηση των τρικυμιών της.

Η δύναμη του βλέμματος

Η ταινία - ντεμπούτο Park, και μάλλον ένα prequel του Animal, της Σοφίας Εξάρχου είναι μια πολύ ωμή, ρεαλιστική ζωντανή αλλά και σιωπηρή ταινία. Οι χαρακτήρες δε μιλάνε αλλά πράττουν. Ο διάλογος μεταξύ των χαρακτήρων δεν υπάρχει αλλά τα λόγια είναι περιττά, όταν η δύναμη του βλέμματος, της πράξης και της αύρας υπερισχύει. Παρόλα αυτά θα επιθυμούσα να γίνοταν μια παραπάνω εμβάθυνση στους κεντρικούς χαρακτήρες αλλά και στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Επίσης, η ίδια η πλοκή είναι θολή και θα μπορούσαν να προστεθούν κάποιες επιπλεόν σκηνές με περισσότερη κλιμάκωση. Η έλλειψη κλιμακώσεων γενικά αποδυνάμωσαν την ταινία.

ωμος ελληνικος ρεαλισμος

Ωμό και αυθόρμητα ειλικρινές

Οι ήρωες είναι αυτό που είναι χωρίς φίλτρα...Δίνουν αυτό που έχουν να δώσουν, και δεν έχουν να δώσουν κάτι εκλεπτυσμένο και εξευγενισμένο. Η ταινία ξεχειλίζει από νιότη, ορμητικότητα, και όρεξη για ζωή σε μια χώρα που διαλύεται και ζητά ενέσεις από το εξωτερικό (τουρίστες) για να κρατηθεί στη ζωη. Τα παιδιά προσπαθούν να ζήσουν στα παρατημένα απομεινάρια της εθνικής φιέστας των Ολυμπιακών Αγωνων του 2004.