W proch się obrócisz człowieku z marmuru. Kochać nie zawsze znaczy ratować.
Klasycznie totalnie. Haptycznie o relacjach,ale brakowało mi decyzyjności. Ta bezpośrednia fantazja o podmiotowości lepiej działa na poziomie przypowieści o izolacji, dyskryminacji i miłości odbierającej podmiotowość, niż jako kolejna wizja epidemii. Tęsknię jednak za angry Julią z body horroru, wchodzącą pod skórę,a nie zamieniającą w kamień.





















