The Third Murder

ciekawy film

ciekawy film o systemie sądowniczym ale też o relacjach ojciec-córka (3 dokładnie mówiąc) ...film jest całkowicie niejasny co do prawdziwych wydarzeń, celowo, podkreślając że sędziom i adwokatom nie chodzi o prawdę (ani o sprawiedliwość) tylko o udany finał dla własnej korzyści...nie z najlepszych filmów Kore-edy, ale mimo wszystko ciekawy...role też są dobre...

Córki i ojcowie

Trzy córki, trzech ojców. To jedyny ciekawy element filmu: jak te relacje się splatają, jak przenikają jedna w drugą, jak wyznaczają postawy i decyzje bohaterów - a mimo to, niestety, ten element pozostaje drugorzędny, jeśli nie trzeciorzędny, w każdym razie rozwija się go tylko bardzo słabo. Za to historia skupia się na krzykliwym przedmiocie sporu: ohydnym morderstwie i spaleniu ciała po nim. I tu zaczyna się procesowe mędrkowanie. Kto popełnił morderstwo, kto jest winny, czym jest wina, kto nie jest winny, choć przyznaje, że jest, życie, kwitnące wiśnie i kanarek, który odfrunął. Do tej ogólnej papki skutecznie dokłada się też (znana) muzyczna zupka Einaudiego.

Zbrodnia i lustra

Można by się spodziewać, że dramat sądowy będzie raczej osobliwym przypadkiem na marginesie filmografii wielkiego japońskiego reżysera, którego filmy skupiają się zwykle na badaniu zawiłości relacji rodzinnych; a jednak nie: «Sando-me no Satsujin» to jeden z jego najlepszych filmów, nie tylko dlatego, że także skupia się na relacjach rodzinnych, dotykając zresztą niektórych z ich najboleśniejszych stron, ale przede wszystkim dlatego, że mówi w wyjątkowo przenikliwy i złożony sposób o tym, jak rzutowanie naszych własnych problemów na innych często zaciemnia nasze postrzeganie, zamiast je rozjaśniać -a to wpływa nie tylko na naszą wiedzę o świecie, ale i na jakość relacji, które potrafimy nawiązać. Film, który po zakończeniu chcesz obejrzeć jeszcze raz, żeby zgłębić jego postacie, ale i samego siebie.

Arcydzieło!

Porywająca każda scena ...każdy dialog....

Dobry scenariusz

Dobry scenariusz i role. Napisy , jednak, nie były najlepsze, z błędami gramatycznymi i złym podziałem zdań. Na pewno nie zrobił ich dobry zawodowy tłumacz, dla kogoś, kto się zna i zajmuje się napisami.

Esej filozoficzny...

...o życiu i śmierci, w formie dramatu sądowego. Na pierwszy rzut oka można by powiedzieć, że odchodzi od ulubionej tematyki reżysera, czyli rodziny, ale jednak nie: Relacja ojciec-córka dominuje w filmie, napędza jego fabułę i stawia widzowi kluczowe pytania. Bardzo dobry film.

ZNAKOMITY...PODOBAŁ MI SIĘ BARDZIEJ NIŻ ZŁODZIEJASZKI

10 / 10

Magia z odbiciami w szybach, które się przeplatają, odbicie adwokata, który szuka odpowiedzi bardziej dla siebie samego, i odbicie oskarżonego, które tworzy kolejny zwrot w scenariuszu, to musi być jeden z najlepszych momentów kina ostatniej dekady.

Znakomity!!!

Film z dużą wrażliwością, ale i ze zwrotami akcji. To 3. film Hirokazu, jaki widziałem, wśród nich także «Złodziejaszki», jego najbardziej znany i nagradzany. Ten oceniam wyżej, ze względu na tematykę. Jest trochę ‘’powolny i klaustrofobiczny’’, ale na końcu z nawiązką to wynagradza. Więcej w recenzji na Flix.

11/10

Mój ukochany reżyser pokazuje swój talent do wywoływania emocji scenami, które kipią życiem, człowieczeństwem... Jak trafnie wydobywa z ekranu wewnętrzny świat, złożoność i wyjątkowość każdego człowieka... scenariusz trzymający w napięciu, z dialogami on point i dającymi do myślenia. Ironia wobec Świętej Władzy Sądowniczej i jej funkcjonariuszy, którzy na pewno nie potrafią wymierzyć „sprawiedliwości”, a czasem w ogóle ich to nie obchodzi. Jak łatwo człowiek przywłaszcza sobie robotę Boga i igra z życiem, czy to jako rodzic-opiekun, czy sędzia-glina, czy szef-pracodawca, czy właściciel zwierzęcia, czy mściciel. Kto ma władzę, ten się bawi.