Cisza zrobiła wszystko.
Całkowita rezygnacja z dialogu na rzecz sfx, buduje napięcie, przekształcając skok w niemal rytmiczny, audialny spektakl. Z kolei z perspektywy krytyki montażowej i analizy tempa nadmierny metraż oraz przerywniki taneczne działają jak kinetyczne kontrapunkty rozbijające statyczną narrację – pytanie tylko, czy ratują całość, czy obnażają dłużyzny.






















