«Θέλω η μουσική να παίζει ενεργό ρόλο στην ταινία, να τη νοηματοδοτεί. Είμαι τυχερός που βρήκα αυτό τον σπουδαίο συνθέτη, τον Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, στο Μυστικό μου Λουλούδι (1995) κι από τότε τον χρησιμοποιώ συνέχεια. Δεν μπορώ να ζήσω δίχως αυτόν, νιώθω τυχερός, όπως ο Φελίνι που είχε τον Νίνο Ρότα».
«Με τον Νόμο του Πόθου (1987) προσπαθούσα να δείξω ότι ο πόθος είναι ο κινητήριος μοχλός της ζωής μας και της προσωπικής μας σεξουαλικότητας. Επίσης, οι χαρακτήρες μου έχουν πάντα ηθική αυτονομία και αυτό το βρίσκω μια πολιτική δήλωση».
«Στις ταινίες μου με ενδιαφέρει να δείξω ότι στα ίδια μέρη μπορούν να συμβούν τα πιο άσχημα πράγματα, αλλά και τα πιο όμορφα και ότι συχνά υπεύθυνος και για τα δύο μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος».
«Όταν η αφήγηση μιας ταινίας επιχειρεί άλμα δεκαετιών, προτιμώ να χρησιμοποιώ άλλους ηθοποιούς. Σιχαίνομαι το make-up γήρανσης, με πετάει εκτός ταινίας. Όταν χρησιμοποιείς έναν ηθοποιό που βρίσκεται όντως στην επιθυμητή ηλικία, υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να μιμηθείς – τα μάτια, τον τρόπο που κοιτάζει τα πράγματα, το ρυθμό του βαδίσματος, τη γλώσσα του σώματος».
«Βαριέμαι τις περιοδείες για την προώθηση των ταινιών μου. Αυτό που συνηθίζω να κάνω για να διασκεδάσω, είναι να κρατώ ημερολόγιο, όπου κοροϊδεύω τον εαυτό μου και όσα συμβαίνουν γύρω μου».
«Στον υπόλοιπο κόσμο υπάρχει μια ήπια σχέση με το κοινό, αλλά στην Ισπανία οι άνθρωποι με σταματούν συνέχεια στον δρόμο και μάλιστα με αιτήματα, τύπου “ωραία ταινία αυτή, Πέδρο, αλλά μήπως στην επόμενη να βάλεις περισσότερο σεξ;»
«Tα τέλη των ‘60s και των ΄70s ήταν μια μεταβατική περίοδος. Οι άνθρωποι βρίσκονταν σε αναμονή και σε ετοιμότητα, συνηθίζαμε να λέμε ότι στα περισσότερα σπίτια φυλούσαν μια σαμπάνια που σκόπευαν να ανοίξουν με την πτώση της δικτατορίας».
«Παρατηρώ εδώ και καιρό μια συντηρητικοποίηση του κοινού στην Ισπανία, ένα ρεύμα αντίδρασης απέναντι σε όσα θεωρούνται προσβολή προς τον καθολικισμό. To 2016 μια αφίσα του gay pride που έδειχνε τη Μαντόνα της Βαρκελώνης κι εκεινη της Βαλένθια να φιλιούνται ξεσήκωσε έντονες διαμαρτυρίες, υποκινούμενες από την ηγεσία της καθολικής εκκλησίας. Αυτό θα ήταν αδιανόητο στα ‘80s, ήμασταν πιο ελεύθεροι τότε».
«Μικρότερος ένιωθα μόνος μου, επειδή τα άλλα δεκάχρονα δεν ήθελαν να μιλήσουν για τον Μπέργκμαν. Μεγαλώνοντας, η μοναξιά έγινε επιλογή μου».
«Το υπέροχο με το σινεμά είναι ότι μπορεί να διαβαστεί με χίλιους τρόπους. Πρέπει να είμαστε ανοιχτόμυαλοι στο σινεμά και, γενικότερα, στη ζωή μας. Και, κυρίως, να έχουμε αίσθηση του χιούμορ».
«Μπορώ να καταλάβω τη διαφορά ανάμεσα σε ένα πολυδάπανο στουντιακό και σε ένα μικρό ανεξάρτητο φιλμ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει γκέι φιλμ. Αυτή είναι μια κατηγοριοποίηση που δεν έχει καμία σχέση με το σινεμά. Οι ομοφυλόφιλοι στις ταινίες μου είναι μέρος του κινηματογραφικού σύμπαντος και τίποτε παραπάνω. Δεν είμαι ένας γκέι σκηνοθέτης, είμαι ένας σκηνοθέτης. Έπεσα από τα σύννεφα, όταν είδα γκέι έντυπα να με κατηγορούν για το Δέσε με (1989), επειδή αφορούσε ένα στρέιτ και όχι ένα γκέι ζευγάρι».
«Έχω μια δυσοίωνη αίσθηση ότι στο μέλλον δεν θα μείνει ίχνος ανθρωπιάς. Βλέπω τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους μετανάστες, παρατηρώ τις διεθνείς συγκρούσεις και αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από το παρελθόν».
