Seriale

Connell i Marianne działają na siebie jak magnes – wciąż się przyciągają i odpychają. Adaptacja książki Sally Rooney zrobiła gwiazdy z Paula Mescala i Daisy Edgar-Jones, stając się popkulturowym fenomenem. Ani ona, ani on nie mogą wykrztusić tego jednego zdania, które mogłoby coś naprawić. — Małe miasteczko na zachodzie Irlandii. Nastoletni Connell gra w piłkę i jest bardzo lubiany. Jego rówieśnica, Marianne, nie ma przyjaciół i raczej nie chce ich mieć. Zaczyna między nimi iskrzyć. Zawierają pakt, że w szkole nikt nie dowie się o ich relacji. Układ między nimi ciągnie się latami, przez Dublin i związki z innymi. Przez cały ten czas mają problem z tym, żeby go określić.

Cały kraj kłóci się o twarz dręczonej w szkole siedemnastolatki. Historia pierwszej norweskiej beauty blogerki, oparta na faktach. Sześć odcinków, z których żaden nie odpuszcza. Najpierw Internet ofiarowuje jej wszystko, a potem wystawia rachunek. — Oslo, połowa lat dwutysięcznych. Siedemnastoletnia Selina chce pokazać dziewczynom, które ją dręczyły, że znaczy więcej. Wymyśla personę Seliny Isabel i wypuszcza ją do sieci. W kilka miesięcy zostaje największą blogerką w kraju i kłóci się o nią pół Norwegii. A Selina nie przestaje postować.

Norweski psychologiczny thriller z domieszką czarnej komedii, potrójnie nagrodzony na Canneseries 2025. Tom za dnia prowadzi sklep odzieżowy matki, w nocy zatruwa Internet swoją mizoginią. Gdy zostaje zdemaskowany, ucieka w kobiece ubrania i imię Berit, które w Norwegii nosi też sam serial. — Za dnia Tom wiedzie normalne życie, a od lat nocami trolluje w sieci: głównie feministki, a w szczególności jedną znaną komiczkę. Ta załamuje się na scenie i czyta z niej jego wiadomości na głos. Po tym wypływa jego nazwisko. Musi teraz żyć wśród ludzi, którzy słyszeli wszystko, co napisał.

Postać bohaterki zainspirował dokument o nauczycielce z zespołem Tourette’a. Yasmine przez chorobę prowadzi dość wyizolowane życie i udziela korepetycji u siebie w domu. W pewnym momencie postanawia rzucić wyzwanie systemowi. Jest śmieszniej, niż mogłoby się wydawać. — Yasmine ma zespół Tourette’a i jej życie jest mu podporządkowane. Marzy o byciu nauczycielką, ale perspektywa bycia w szkole zdaje się być coraz bardziej odległa. Udziela więc indywidualnych korepetycji u siebie w domu. Wtedy dzwoni jej ojciec, Abdulmalek. Nie było go przez dwadzieścia pięć lat, ale teraz umiera i chce jej przebaczenia.

Dwóch psychiatrów pomagało Florence Longpré napisać ten słodko-gorzki serial. Gra w nim wycofaną i szorstką psychiatrkę, która po dwóch latach nieobecności wraca na oddział. Bierze najgroźniejsze przypadki w budynku. Rozumie każdego pacjenta, ale nie siebie. — Suzanne wraca po dwóch latach nieobecności do pracy na oddziale psychiatrycznym. Bierze przypadki, których nikt inny nie chce. Jest wyjątkowo dobra w tym, co robi. Potrafi wejść w świat każdego pacjenta. Tylko własnej przeszłości nie rusza. Jej metody niepokoją cały oddział. Poza Mortimerem.

„Czarny łabędź” na nartach. Mroczny thriller psychologiczny ze świata fińskich biegów narciarskich. Roosa Söderholm, nagrodzona na Canneseries za najlepszą rolę, gra outsiderkę, która żeby wejść na szczyt, musi pokonać królową drużyny. Mrozi do szpiku kości. — W fińskiej kadrze biegaczek narciarskich nikt nie wiąże większych nadziei z Anną. Jej miejsce w drużynie wisi na włosku. Dostaje szansę na treningi w parze z Marią, zagadkową królową nart, więc chwyta ją bez wahania. Ich trenerem jest bezwzględny Kim, dla którego liczą się tylko wyniki. Na treningach Anna i Maria są partnerkami, na trasie rywalkami. Im wyżej Anna się wspina, tym większą cenę płaci.

Katalońska tradycja budowania wież z ludzi wymaga absolutnej wiary w innych. Zaufanie pęka, gdy trzech chłopców z drużyny zostaje oskarżonych o napaść seksualną. Leticia Dolera napisała, wyreżyserowała serial i zagrała matkę jednego z bohaterów. Serial, który chwyta za gardło. — W katalońskim miasteczku ludzkie wieże buduje się od pokoleń, to tradycja „colles castelleres”. Júlia dowiaduje się, że jej syn Roger został oskarżony o napaść seksualną na Manu, bliską przyjaciółkę z dzieciństwa i jedyną dziewczynę w ich paczce. Oskarżeni są także jego kuzyn Pol i kolega Pola, Steven. Rodziny obu stron znają się całe życie. Kto komu uwierzy?

W latach osiemdziesiątych trzej mężczyźni rzeczywiście porwali napastnika Barcelony. Quini przesiedział u nich dwadzieścia pięć dni. Spodziewać się można thrillera, ale to głównie komedia omyłek. Trzy dynamiczne odcinki farsy, w której plan szybko się kończy. — Saragossa, 1981. Trzej mężczyźni bez pracy postanawiają porwać dla okupu Quiniego, napastnika FC Barcelony i reprezentacji Hiszpanii. Pierwszego marca, zaraz po meczu, napadają na niego na ulicy. Bycie bezwzględnymi przestępcami okazuje się trudniejsze, niż myśleli.

Każdy zasługuje na próbę odkupienia, ale nikt nie mówił, że przyjdzie ono łatwo. Stephen Graham gra człowieka zniszczonego przez alkohol, do którego wraca wszystko, przed czym uciekał. Reżyser Shane Meadows rozprawia się tutaj ze swoimi osobistymi traumami. Zamiast zemsty nakręcił ten serial. — Joseph znów pije. Jego syn wyjeżdża z matką do Australii. Po tym wydarzeniu już nic nie trzyma go w ryzach. Pod wpływem impulsu decyduje się udać się do miasteczka, które opuścił jako dziecko. Mieszka tam jego siostra, z którą nie rozmawiał od lat.

Serial powstał na podstawie debiutu literackiego Sally Rooney, tworzyła go ekipa od „Normalnych ludzi”. Frances i Bobbi były parą, zanim zostały przyjaciółkami. Znana pisarka i jej mąż są zainteresowani nimi obiema. Jedna z dziewczyn wciąż nie mówi, czego naprawdę chce. — Frances ma dwadzieścia kilka lat i studiuje w Dublinie razem z Bobbi, najlepszą przyjaciółką i byłą dziewczyną. Wieczorami prezentują wiersze Frances na slamach poetyckich. Na jednym z nich poznają Melissę, pisarkę, i jej męża Nicka, aktora. Między Frances i Nickiem wyczuwalne jest napięcie.

Miren odchodzi z domu i oskarża męża o lata gwałtów. Ma za sobą trzydzieści lat małżeństwa, wychowała dwóch dorosłych synów. Podczas czterech odcinków rodzina musi zdecydować, komu wierzy. Główna nagroda na Series Manii – największym europejskim festiwalu seriali. — Po trzydziestu latach małżeństwa Miren wyprowadza się i oskarża męża o gwałt. On zaprzecza. Dorośli synowie muszą wybrać: uwierzyć matce albo stanąć po stronie ojca. Wybór szybko przestaje być wyłącznie sprawą rodzinną.

Rodrigo Sorogoyen („Bestie”) wraca do jednej pary dziesięć razy, za każdym razem w Sylwestra. Ana i Óscar poznają się w wieku trzydziestu lat, a przez kolejną dekadę widzimy ich raz w roku. Co dzieje się w międzyczasie, trzeba dopowiedzieć sobie samemu. — Ana kończy trzydzieści lat w Nowy Rok, a jej życie to bałagan: wynajmowany pokój, słaba praca, kolejne znajomości. Óscar kończy trzydzieści lat w sylwestra i ma ułożone życie: zawód z powołania, wierni przyjaciele i związek działający na autopilocie. Spotykają się tej jednej nocy na przełomie lat.

Kiedyś Matthew Collins organizował struktury faszystowskiego Frontu Narodowego w Wielkiej Brytanii. Dziś na nie poluje. Spotykamy go w momencie, gdy informator z neonazistowskiej komórki się do niego zgłasza. Tamci już wybrali, którego posła zabiją. Pięć odcinków ze znakomitym Stephenem Grahamem. — Zamordowano posłankę. Matthew Collins zawodowo obserwuje brytyjską skrajną prawicę, a zaczyna wyglądać na to, że jedna z jej grup jest powiązana ze sprawą. Potrzebuje kogoś, kto będzie w środku. I znajduje.

Kilkuset pocztowców w Wielkiej Brytanii oskarżono o kradzież pieniędzy, które nigdy nie zniknęły. Toby Jones gra jednego z nich i wciąż zadaje pytania, choć wszyscy inni dawno odpuścili. Miniserial opiera się na historii tzw. skandalu Horizon. Po emisji rząd napisał ustawę unieważniającą wyroki. — Z placówek brytyjskiej Poczty zaczynają znikać pieniądze. Setki naczelników słyszy zarzuty kradzieży i oszustwa, część idzie do więzienia. Wina leży w systemie komputerowym. Poczta o tym wie, ale nie chce przyznać błędu.

Restauracyjny dramat pełną parą. Carly awansuje z zastępczyni na szefową kuchni i musi rozkazywać ekipie, z którą do niedawna pracowała jak równa z równymi. Pierwszy odcinek otwiera jedenastominutowa scena bez jednego cięcia – i to jest dopiero rozgrzewka. Powraca również Stephen Graham. — Kilka miesięcy po nocy, w której szef kuchni Andy się załamał, jego dawna zastępczyni Carly otwiera własną restaurację. Zabiera ze sobą prawie cały zespół pracujący w kuchni. Teraz jest szefową, ale wszyscy wciąż pamiętają, kim była wcześniej.

Wyobraź sobie pracowników „The Office”, którym zamiast telefonów do rąk wsadzono instrumenty. Sitcom o ambicjach ludzi, którzy siedzą metr od siebie od lat. I delikatne, i sarkastyczne, ze skandynawskim poczuciem humoru. — Tak wygląda symfoniczna orkiestra w Kopenhadze od środka. Muzycy chodzą na próby, jeżdżą na tournée, siedzą metr od ludzi, których nie znoszą, i wracają do małżeństw, którym się nie układa. Dyrygent też ma kłopoty. Na tej sali nikt nie jest tylko muzykiem.

Zdjęcia kręcono dalej niż jakikolwiek serial, głęboko w arktycznej strefie polarnej. Andrew Haigh („Dobrzy nieznajomi”) wysyła Jacka O’Connella na statek, z którego Colin Farrell poluje na wieloryby, jako zhańbionego okrętowego lekarza. Ten rejs nikomu nie wyjdzie na dobre. — Hull, 1859. Patrick Sumner, chirurg wojskowy wyrzucony z armii w niesławie, zaciąga się jako lekarz okrętowy na płynący w arktyczny lód statek, z którego poluje się na wieloryby. Na pokładzie jest też harpunnik Henry Drax, człowiek bez sumienia. Kapitan dostał instrukcje, o których pozostała załoga nie ma pojęcia.

Serial Jane Campion, w którym w rolę policjantki zajmującej się przestępstwami na tle seksualnym wciela się nagrodzona Złotym Globem Elisabeth Moss. Gęsty thriller i hipnotyzująca medytacja na temat współczesnej mizoginii. Praca kieruje bohaterkę tam, gdzie nikt nie chce usłyszeć jej pytań. — Laketop, malownicze miasteczko nad jeziorem w Nowej Zelandii. Robin Griffin przyjechała tu opiekować się umierającą matką. Zawodowo prowadzi śledztwa w sprawach przestępstw wobec dzieci, a w okolicy ginie dwunastolatka w ciąży. Robin pomaga w poszukiwaniach. Sprawa jest jej bliższa, niż myślała.

Dwadzieścia odcinków, każdy po dziesięć minut. Napisał je Nick Hornby („Przeboje i podboje”), a wyreżyserował Stephen Frears. Drink przed sesją terapeutyczną dla par. Przy knajpianym stoliku dowiadują się o sobie więcej niż w gabinecie. — Pub, para na chwilę przed wspólną sesją terapii. Zamawiają po drinku i rozmawiają o tym, co ich kiedyś połączyło i co teraz odsuwa ich od siebie. Przy tej rozmowie nie ma żadnego terapeuty. Każdy sezon serialu śledzi jedną parę w innym mieście.

In 1968 social workers take five-year-old Bezhig Little Bird from her family on the Long Pine Reserve in Canada and place her with a Jewish family in Montreal, where she grows up as Esther Rosenblum. By 1985 she is studying law and planning her wedding, but she knows almost nothing about her first five years. So she goes back to find the family she was born into. — Rezerwat rdzennych mieszkańców Long Pine w Kanadzie, rok 1968. Pracownicy opieki społecznej zabierają rodzinie pięcioletnią Bezhig Little Bird. Oddają ją żydowskiej rodzinie w Montrealu. Dorasta jako Esther Rosenblum. W 1985 roku studiuje prawo i szykuje się do ślubu. O pierwszych pięciu latach życia nie wie prawie nic, więc powraca, żeby odnaleźć swoją biologiczną rodzinę.

Islandia sprywatyzowała rybołówstwo w latach 80. Niektórzy do dziś określają to jako grabież. „Gra o tron” w rybackiej wiosce nad islandzkimi fiordami, gdzie zamiast smoków są ryby. Przyjaciele z dzieciństwa tworzą z łodzi imperium, w którym nic nie jest za darmo. — Islandzkie fiordy, początek lat osiemdziesiątych. Harpa, Grímur i ich przyjaciele z dzieciństwa mają jeden kuter rybacki. Kiedy państwo zaczyna wprowadzać regulacje dotyczące łowienia, prawo do złowienia ryby jest warte więcej niż ona sama. Zaczynają kupować. Cena będzie większa, niż myślą.

Athina Rachel Tsangari („Attenberg”) jest twórczynią festiwalowych hitów. To pierwszy reżyserowany przez nią serial: londyński romans na trzy osoby. Osiem odcinków, które opowiadają o rozwoju poliamorycznej relacji szczerze i w sposób daleki od stereotypów. Obsadę prowadzi Ariane Labed („Lobster”). — Czynsze w Londynie to przesada. Gemma i Kieran nie dadzą rady utrzymać mieszkania sami, więc przyjmują współlokatorkę. Znajdują Ray, byłą pływaczkę synchroniczną, która potrzebuje lokum. Trzy osoby w mieszkaniu dla dwóch, a mieszkanie robi się jakby większe.

Dokumentalny serial, po którym zaostrzono duńskie prawo antykorupcyjne. Pracująca w świecie gangów i przestępców gospodarczych prawniczka w swoim biurze zainstalowała ukryte kamery. Nagrywała rozmowy o praniu pieniędzy, korupcji, wyłudzeniach. To nie skończyło się dla niej dobrze. — Współczesna Kopenhaga. Elegancka prawniczka Amira Smajic postanawia zdradzić swoich klientów z przestępczego półświatka. We współpracy z dziennikarzem śledczym umieszcza w swoim biurze ukryte kamery, rejestrując dowody na pranie brudnych pieniędzy i oszustwa. Gdy finał śledztwa jest coraz bliżej, na jaw wychodzą fakty niebezpieczne dla samej Smajic.

Freddy i Zeno są parą od zawsze i żadne z nich nie było w relacji z nikim innym. Dają sobie trzydzieści dni na to, żeby sprawdzić, co ich ominęło. Seks, kłamstwa i apki, a wszystko chrzczone potem i łzami. Prawdziwie współczesne romanse. — Freddy i Zeno to jedna z tych par, która jest ze sobą od zawsze. Żadne z nich nie spało z nikim innym. Umawiają się więc na eksperyment: trzydzieści dni osobno, każde może uprawiać seks, z kim chce. Te trzydzieści dni zaczyna się teraz.