Isabelle i mężczyźni

Porady new age dla pięknej bohaterki

Film, który pokazuje wahania rozwiedzionej paryskiej artystki wizualnej, która próbuje różnych związków miłosnych, ale żaden nie potrafi dać jej tego, czego pragnie. Film, w przeciwieństwie do hollywoodzkich komedii romantycznych, bez upiększeń podchodzi do ambiwalencji, która często występuje w tego rodzaju związkach, ale skupia się tak bardzo na bohaterce i jej pragnieniach, że wszystkie inne postacie pokazuje tylko z jej perspektywy, uparcie patrząc na nie użytkowo, nawet jeśli nie jest to tak przedstawione. Nic więc dziwnego, że film kończy się poradami new age (bardziej guru niż psychologa) Depardieu, który w ostatnim kwadransie bombarduje bohaterkę (i widzów) radą, by pozostała otwarta, bo najlepsze jest w drodze, jak każdy klasyczny poradnik samopomocy. Jesteśmy bardzo daleko od bezlitosnego, ale urzekającego słońca „Pięknej pracy” z 1999 roku, i szkoda.

NAJBARDZIEJ STRACONE GODZINY !

NIE MA SŁÓW, ŻEBY OPISAĆ, JAK GŁUPIO SIĘ CZUŁEM, OGLĄDAJĄC TEN FILM. SZKODA BINOCHE, KTÓRĄ UWIELBIAM.

Toczy się powoli, wydaje się nudny, a to nic innego jak świat, który wszyscy tworzymy, zaskakujące zakończenie filmu ci to wynagradza i sprowadza cię do prawdziwego świata, którym jest „zobacz słońce w sobie”.

Ani Krzty Słońca w niej

Największym problemem tej babki jest to, że nie ma w sobie słońca. Nie ma głębi ani prawdziwego piękna, ani prawdziwej miłości do życia.. Dlatego jej wybory są jeden gorszy od drugiego. Dlatego jest nieszczęśliwa. Bo szuka życia w innych, a sama nie ma życia. Znakomity obraz, dobre kreacje i ogląda się go płynnie, ale sama historia niewiele ma do powiedzenia.

Wyjątkowo nudny!

I przygnębiający. Dobre aktorstwo i zdjęcia, ale co z tego, skoro scenariusz jest tak ograniczony. Nikomu bym go nie polecił...

Przeciętny film, żeby jakoś zabić czas. Ładna reżyseria,zostawia słodkie uczucie, które trwa krótko. Scenariusz mi się nie podobał. Miał gotowy morał na końcu i myślę, że rola głównej bohaterki była zbyt płytka, żeby zrozumieć sens ostatniej sceny

Szukając słońca

Przyjemny film, który porusza częste -w naszych czasach- nierozwiązane kwestie miłosnych znajomości, związków i randek, które często prowadzą donikąd albo w nieznane, z samą nadzieją za sterem. Znakomita, jak zawsze, Juliette Binoche, sympatyczny scenariusz, dobra reżyseria. Ogólnie przyjemny sposób, żeby spędzić czas, współczując temu, co się ogląda.