Οι Κυνηγοί

Το αίμα πάνω στην πληγή είναι φρέσκο, σαν ζωντανό

Πλάνα κάλλους και συμβολισμού με διαχρονική αξία! Κίνηση μέσα στον χρόνο από το παρόν στο παρελθόν και πάλι πίσω, μέσα στο ίδιο πλάνο. Κάδρα και φράσεις με βάθος ιστορικό και μια Μνήμη που ματώνει ακόμη, όσο οι Κυνηγοί του σήμερα , ξύνουν πληγές που ποτέ δε γιατρέψαμε τελικά. Μια από τις καλύτερες του Θ. Αγγελόπουλου

ιστορία, πολιτική και υπερρεαλισμός

Στο σουρεαλιστικό, βαθιά συμβολικό έργο του οι Κυνηγοί, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος απογυμνώνει το διεφθαρμένο μεταδικτατορικό κράτος μπροστά στα φαντάσματα του εμφυλίου πολέμου και του κομμουνισμού, ζωντανά ακόμη στη συλλογική μνήμη.

«Σκέφτηκα ότι χρειαζόταν να δώσω...

...άνεση στην ταινία και να περνάω από τον εσωτερικό χώρο στον εξωτερικό χωρίς να το κάνω αυτό με τρόπο πολύ έντονο, αλλά αντίθετα σαν να επρόκειτο για τον ίδιο χώρο. Γι' αυτό ακριβώς ανοίγει μια πόρτα και γυρίζουμε στο παρελθόν, και αντίστροφα. Το σύνολο είναι σαν μια κατάθεση ερμηνευμένη θεατρικά, γιατί υπάρχει πάντα μια σκηνή μπροστά στα πρόσωπα. Όλα συμβαίνουν σαν να βρίσκεται η σκηνή στον δρόμο ή σαν ο δρόμος να εισβάλλει στη σκηνή, και το πτώμα είναι μάρτυρας αυτών των μετατοπίσεων. Δεν ήθελα μια ακρόαση “κεκλεισμένων των θυρών”, δεν ήθελα να περιοριστώ στο ξενοδοχείο, ήθελα να παραστήσω μια μικρή πόλη. Υπάρχει η πόλη, απέναντί της υπάρχει το ξενοδοχείο και ανάμεσά τους η λίμνη, με τις βάρκες και τις κόκκινες σημαίες, απειλητικά φαντάσματα, συλλογική προβολή του φόβου.» (Θ. Αγγελόπουλος, συνέντευξη τύπου, Μιλάνο 1977)