Τοπίο στην Ομίχλη

η σκηνη με το αλογο μου θυμισε...

χριστουγεννα, ζητιανοι και αστεγοι εξω απο εμπορικα κεντρα, και κοσμος με τσαντες και δωρα κλπ να τους προσπερνα --- επισης δεν περιμενα να δω ρεαλιστικη απεικονιση 80ς rock bar σε ταινια Αγγελοπουλου

Απ' όσες ταινίες έχω δει του Αγγελόπουλου, αυτή με κέρδισε περισσότερο. Μια σπαρακτική ωδή στην παιδική ηλικία που αρνείται να παραδοθεί στο σκοτάδι. Υπό την υπέροχη όπως πάντα μουσική της Καραΐνδρου, το "Τοπίο στην Ομίχλη" δεν είναι απλά ένα ταξίδι στο άγνωστο, αλλά η επίμονη προσπάθεια δύο παιδιών να κρατήσουν την αθωότητά τους ζωντανή σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει πώς να αγαπά. Παραμένει πάντα επίκαιρο.

ΚΛΑΜΑ

τα ραμ τα ραμ τα ραμ

πάντα ωραίος με το δικό του προσωπικό στυλ ο Τεό. ακόμα και να μη σου αρέσει όλο και κάτι θα σου πει το έργο του !

ουαου

Οριακά watchable πια

Μετά την τριλογία του (καταπληκτικού) Θίασου, οι ταινίες του Θ.Α είναι πλίνθοι και ξύλα και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα. Η καλύτερη ερμηνεία ειναι του Μπουγιουκλάκη που παίζει έναν ορίτζιναλλ λαϊκό χαρακτήρα. Ευτυχώς που υπάρχουν η μουσική της Καραΐνδρου και η φωτογραφία του Αρβανίτη και μαλακώνουν κάπως τα πράγματα.

Θαυμάσια!!!!

Για εμένα η καλύτερη ταινία του Αγγελοπουλου. Ίσως γιατί είναι η πιο εύπεπτη. Αυτό δε σημαίνει ότι βλέπεται ευχάριστα. Είναι ένα αρκετά δυσάρεστο και επίπονο ταξίδι που κάνεις μαζί με τα παιδιά, όμως εσύ έχεις μέσα σου τους φόβους των κινδύνων που έπονται. Ελπίζεις να μην έρθουν ποτέ και να μην χαθεί η παιδική αθωότητα. Βλέποντας το νιώθεις μια παιδική αφέλεια ελπίζοντας να μην πάθουν ποτέ κακό, όλα να πάνε καλά. Ο Αγγελοπουλος όμως μένει προσγειωμένος στην πραγματικότητα και τον σκληρό κόσμο που ζούμε.