Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα

Φλύαρο, πομπώδες, αδύναμοι και αδέξιοι διάλογοι, ασχημάτιστοι χαρακτήρες, ανύπαρκτη σεναριακή δομή. Κάθε προσπάθεια για κοινωνικό σχολιασμό δυστυχώς πέφτει στο κενό προς χάριν της ποιητικότητας και της αλληγορίας.

Νοσταλγία και βάθος

Για μία Θεσσαλονίκη πολύ ποιητική, σχεδόν ονειρική και ρομαντική μέσα από τη ματιά του Αγγελόπουλου που σε ταξιδεύει. Προσωπικά-και πριν διαβάσω τις διάφορες ερμηνείες για την ταινία- παραλλήλισα τη συνάντηση του μικρού παιδιού με τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτήν την ηλικία. Ίσως αυτό το μικρό παιδί να ήταν όλα αυτά που βίωσε ο ίδιος σε μικρή ηλικία. Συγκινητικό που τον συνόδευε στην τελευταία μέρα της ζωής του, σαν να επιστρέφει στην παιδικότητά του πριν πεθάνει.. Εξαιρετικό επίσης το πως και σε ποιες φάσεις μέσα στην αιώνια τελευταία μέρα του, συναντά όλους τους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν στη ζωή του και αγάπησε. Μου άρεσε πολύ

Μπράβο στο cinobo! Τις είδα όλες με τη σειρά και μετά από χρόνια. Πιο πολύ μου άρεσαν ο Θίασος, το Ταξίδι στα Κύθηρα, το Μετέωρο βήμα του πελαργού και το Βλέμμα του Οδυσσέα! Δύο βδομάδες τώρα ζω μέσα σ' έναν μαγικό πλασματικό κόσμο. Αγαπητό cinobo περιμένουμε και άλλους σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Σφήκας, ο Σταύρος Τορνές κ.α.

Κινηματογραφική ποίηση!!!!!

Συγκινητική ταινία με μουσική της Ελένης Καραινδρου

ekaraleka@gmail.com

Εξαιρετική κινηματογραφική σύλληψη. Κυριαρχεί η συνειδητοποίηση των λαθών μέσα από την εμπειρία του ανθρώπου που διανύει την ύστερη φάση της ζωής. Παράλληλα, με μία πλοκή που υπενθυμίζει την αδιαφορία του κράτους στη διαχείριση του μεταναστευτικού, αναδύεται μία βαθιά ανθρωπιστική θεώρηση. Η θεώρηση που οφείλει να έχει ο άνθρωπος που συναισθάνεται. "Κάτι πρέπει να κάνω ακόμα κι αν καταφέρω το ελάχιστο".

Περιμένοντας το Μοντάζ

Οι ταινίες του Αγγελόπουλου είναι τα κάδρα του Γιώργου Αρβανίτη και η μουσική της Καραϊνδρου. Το πιο άρυθμο σινεμά όπως είχε πει κι ο Πολάνσκι.