Dogtooth

Dobry ale czegoś brakuje

Myśle że byłby fajniejszy gdyby miał mniej scen w domu i gdyby pokazywał jak wszystkie dzieci uciekają i dostosowują się do nowoczesnego społeczenstwa

Film przełomowy dla greckiego kina

Kultowy film, który wprowadził nas w lanthimosowskie uniwersum, choć wielu zdziwił. Alegoria patriarchalnej przemocy w greckiej rzeczywistości. Mocne role w klaustrofobicznej i dystopijnej scenerii, która z bolesną dokładnością oddaje to, co często dzieje się za zamkniętymi drzwiami, o czym społeczeństwo wie, ale co ignoruje, pogrążone w swoim konformizmie i pozorach przyzwoitości.

Przemoc rodziny

To znakomita alegoria przemocy społecznej, której wszyscy doświadczamy od urodzenia. To nie jest dziwactwo scenarzysty, tym zagadnieniem od lat zajmują się psycholodzy, socjolodzy, filozofowie i pedagodzy. Rodzina przekazuje nam swój własny język i na jego podstawie postrzegamy świat i swoje w nim miejsce. Film w drugim odczytaniu znakomicie pokazuje też strukturę tradycyjnej patriarchalnej rodziny więc.. perełka greckiego kina ♥

Raził mnie

Po tym filmie boję się znowu zaufać internetowi. Co właściwie uchodzi za zboczone, a co za artystowskie? Już nie wiem, co powiedzieć... Dla mnie ten film przekracza wszelkie granice.

Arcydzieło

Film, który zmienił nowe greckie kino i umieścił je na światowej mapie. Choroba wszystkich więzi rodzinnych podana jako alegoria, a zarazem z gorzką prawdą. Lanthimos łamie wszystkie normy i obnaża pozory,powinności,„słuszne”,„dobre” i hipokryzję. Jeden z najlepszych filmów ostatnich dwudziestu lat na świecie. Z Kłem światowe kino zrobiło krok naprzód.

Było zabawnie

Dobry film, tym bardziej jak na grecką produkcję i jeden z pierwszych debiutującego reżysera. Dlatego też oglądałem go z odpowiednim nastawieniem. Ujęcia były bardzo dobre i oryginalne, wprowadzając nas cudownie (a raczej emocjonalnie okropnie) w mikroświat rodziny. W tym world buildingu nie pomagają jednak nieliczne role spoza kręgu, czyli w „normalnym świecie”. Tu estetyka Lanthimosa w kwestii gry aktorskiej osłabia kontrast, który chce osiągnąć. Kiedy wszyscy mówią i ruszają się jak psychopaci, trudno mi uwierzyć, że nie dzieje się tak w każdym domu w świecie Kła. Ogólnie polecam film jako fajny seans, kiedy nie chcesz za dużo myśleć, tylko po prostu cieszyć się ekscentryczną sytuacją. W ogóle film to alegoria jaskini Platona. Tylko że informacja przychodzi przez kasety wideo. Może komentarz Lanthimosa o sile, jaką może mieć kino w przebudzeniu kog@.

wywrotowy, proroczy, przełomowy

MNIE SIĘ PODOBAŁ!

Tyle...

Oczywiście, że to kamień milowy.

Rzecz w tym. Podoba ci się „Kieł” albo nie. Nie będę analizować, o tym filmie było głośno i recenzje znajdziecie wszędzie, na całym świecie. Mnie zszokował, obrzydził (ale nie jakoś szalenie ngl), a jednocześnie oczarował. Zwłaszcza kilka konkretnych scen, jak ta z tańcem i jeszcze jedna, której OCZYWIŚCIE nie zaspoileruję. Bardzo mi się podobał, choć rozumiem, czemu niektórym nie podobał się wcale. Film kamień milowy, krótko mówiąc. Złe aktorstwo, które zadziałało na korzyść filmu (lubię zupę rybną i placek z serem), niepokojąca scenografia, zboczenie. Cały przekaz, który chciał przekazać, przekazał. Obejrzyjcie, dla mnie najlepszy film pana Yorgosa. 8/10

Arcydzieło

Choćby człowiek nie wiem jak przywykł do murów, które go więżą, jego potrzeba wolności zawsze będzie silna.

No Ok....

Nie wiem, czemu ten film podoba się sporej liczbie ludzi. No okay, to film, który mówi o patriarchacie i na pewno porusza temat wolnej woli. Ale jest maksymalnie nudny i maksymalnie się wlecze, przez co kończy jako softporno, zamiast przekazać jakieś przesłanie. Niby mieliśmy obejrzeć coś ambitnego, ale to tutaj to już przesada. Rozumiem, że reżyser próbował przenieść swoją myśl z papieru na ekran, ale nie wyszło mu to najlepiej. Tak, był w Cannes i tak, był nominowany w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, ale to nie znaczy automatycznie, że jest dobry. Jedno jest pewne, ten film umieścił Yorgosa Lanthimosa na mapie reżyserów

„próba” „współczesnego” kina

Ten nurt w greckim kinie, gdzie jakość utożsamia się ze skrajnością, a co za tym idzie z tym, co nazywamy ambitnym. Dla mnie dokładnie to dzieje się też w tym filmie. W moich oczach próbuje komentować pojęcia, takie jak patriarchat, wolna wola, co widać już od pierwszych minut scenariusza. Niestety jednak film, tak bardzo napchany skrajnościami, traci wszelką treść i jakość (wbrew temu, w co chyba wierzył jego twórca). W sumie wychodzi z tego paranoiczny pornol, który obniża poziom greckiego kina, bo nie udało mu się spełnić swojego podstawowego celu (dać do myślenia), do którego zwykle odsyłają tego typu próby-konstrukcje filmów. Spuścizna, jaką zostawia, to zdecydowanie kultowy materiał do śmiechu.

Najgorsze, co widziałem

Drugi film tego reżysera, jaki oglądam, i był gorszy od pierwszego. Widząc wysoką ocenę od wielu użytkowników, mogę sobie tylko wyobrazić, że ci, którym się nie podoba, wyłączają go po pierwszym kwadransie i nawet nie zadają sobie trudu, żeby go ocenić. Więc zostawiam swoją ocenę. Powolny, nudny, chory. Już nigdy nie stracę ani sekundy życia na film Lanthimosa.

Mocny i warto

Jako fanka filmów Lanthimosa myślę, że ten jest jednym z moich ulubionych. Policzek, żeby naprawdę zobaczyć tę patriarchalną rodzinę naszego społeczeństwa, która istnieje gdzieś tam.

Do przemyślenia!

Świetna alegoria Lanthimosa na temat klasycznej, patriarchalnej, greckiej rodziny.

Definicja „lanthimosowskiego”

Eksperyment społeczny, w którym patriarchat... przegiął.