Sorry We Missed You

ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ

ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ.....

Στις συμπληγάδες της εργατικής τάξης

Ένα ακόμη μεστό κοινωνικό δράμα από τον σπουδαίο Άγγλο σκηνοθέτη, το οποίο οφείλει πολλά στην οξυδερκή σκιαγράφηση των χαρακτήρων από τον τακτικό του σεναριογράφο, τον Paul Laverty, ο οποίος οδηγεί εδώ το πρωταγωνιστικό ζευγάρι στις συμπληγάδες ανάμεσα στις εργασιακές απαιτήσεις και τις οικογενειακές ευθύνες· κι αν το χιούμορ εδώ είναι λιγοστό και η όποια λύση στις ενδοοικογενειακές εντάσεις έρχεται μέσω ενός από μηχανής θεού, είναι τέτοια η θέρμη των χαρακτήρων που η συγκίνηση αναδύεται αβίαστα στις πιο απρόσμενες στιγμές, όταν ο κλοιός χαλαρώνει λιγάκι και μια νότα αισιοδοξίας δείχνει να αχνοφέγγει.

πωω, ανάσα δε πήραν οι άνθρωποι από τα βάσανα

Έτσι ακριβώς!

Βγαλμένη από τη ζωή

Κοινωνικό θρίλερ!

Κόμπος στο στομάχι και στο λαιμό. Υπέροχες ερμηνείες.

Αφοπλιστικό

Ο καπιταλισμός σαπίζει. Η φτώχεια και η εργασιακή αβεβαιότητα φέρνει δυστυχία σε κάθε οικογένεια. Καμία καπιταλιστική χώρα δεν είναι εργασιακός παράδεισος. Όποιος έχει αυτή τη λάθος εντύπωση, ας δει αυτή την ταινία.

Σκληρή δουλειά και επιβίωση

Εξαιρετική ταινία με μεγάλες δόσεις ρεαλισμού. Εισάγει το θεατή στον κόσμο όπου δε χωρούν καθόλου όνειρα και ρομαντισμοί, όπου είναι αδύνατο να βγάλεις αξιοπρεπώς τα προς το ζην όσο κι αν προσπαθείς. Δυστυχώς αυτή η υπερβολική εκμετάλλευση εργασίας είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα και όσο πιο πολύ το βλέπουμε σε ταινίες σαν κι αυτή, τόσο πιο εύκολα θα το πιστέψουμε.

Ωμός κοινωνικός ρεαλισμός - γροθιά στο στομάχι

δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις;

Ίσως η πιο ρεαλιστική απεικόνιση της μέσης σύγχρονης οικογένειας, δηλαδή μιας οικογένειας εν τη εργατική τάξη. Χωρίς ρομαντικότητες "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα". Απλά και ωμά. Μια σφαλιάρα στους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς με το ψωμοτύρι "όποιος προσπαθεί τα καταφέρνει". Και άλλη μια στους "κατά της άμβλωσης" που δε καταλαβαίνουν ότι δε γεννιούνται όλα τα παιδιά στον ίδιο κόσμο, ότι από το να μεγαλώσουν σε κόλαση καλύτερα να μη μεγαλώσουν καθόλου. Χίλια μπράβο στον Κεν!

Η gig economy σε όλο της το μεγαλείο: σου πουλάνε το παραμύθι πως είσαι αφεντικό του εαυτού σου, μέχρι να ανακαλύψεις πως είσαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.