«Αυτή η φωτογραφία μου θυμίζει τον τρόπο που λειτουργούσε ο Αγγελόπουλος», μας λέει ο Νίκος Νικολόπουλος. «Έκανε πάντα πρόβες για μια μέρα και τη δεύτερη έκανε το γύρισμα της σκηνής.» Δεν έσπαγε δηλαδή τις σκηνές, να γυρίζει κομμάτια της κάθε μίας τη μία μέρα και μετά την άλλη. «Ήθελε τους ηθοποιούς, και τους πάντες, να είναι μέσα σε μια συνθήκη και να τη νιώθουν. Είναι δείγμα αληθινού auteur και κάτι δύσκολο πια στο σινεμά να το διεκδικήσεις να γίνεται με αυτό τον τρόπο».
Η συγκεκριμένη φωτογραφία, θυμάται ο Νικολόπουλος, είναι όμως από μια τρίτη μέρα, που έγινε εκ νέου γύρισμα. Διότι ο Αγγελόπουλος δεν ήταν ικανοποιημένος με τον καιρό που υπήρχε έξω, την προηγούμενη μέρα γυρίσματος.
«Ο καιρός είχε όντως σκοτεινιάσει, είχε σύννεφα, δεν είχε πια ήλιο. Παρόλο που μπορείς να κρύψεις τον καιρό, να μην φαίνεται ότι έξω έχει ήλιο, να το κάνεις να φαίνεται πως είναι συννεφιά, να το φωτίσεις από μέσα– μπορείς να το κλέψεις δηλαδή αυτό τεχνικά. Ο ίδιος ήθελε να υπάρχει ατμόσφαιρα πραγματικά, να μπαίνει και μια αλήθεια εκεί μέσα. Κι αυτό είναι κάτι που πάντα το νιώθεις σε μια ταινία.»
«Ήθελε δηλαδή ο ηθοποιός που θα ξεκινήσεις από το σπίτι του και θα οδηγήσει για να έρθει εκεί να μην έχει έναν ήλιο όλη την ώρα και ξαφνικά να βάλει ένα παλτό και να παριστάνει ότι έχει κρύο. Ήθελε να έρθει ο άνθρωπος και να μπει σε ένα mood. Ήθελε να είναι αληθινός έξω ο καιρός, όχι φωτισμός. Δεν το έβρισκε ειλικρινές και τίμιο. Ότι κάπως θα ξεγελούσε τον θεατή.»
Στη φωτογραφία ο Τόνι Σερβίλο κοιτάει τον Αγγελόπουλο με προσοχή κι εκείνος του εξηγεί κάτι δείχνοντας. «Ο Αγγελόπουλος πάντα μιλούσε πολύ με τα χέρια του, επικοινωνούσε έτσι. Κι ήταν πολύ εκφραστικός με τα χέρια και υπνωτικός με τη φωνή του. Όταν μιλούσε και εξηγούσε κάτι και καθοδηγούσε, σε μαγνήτιζε. Ήταν μαγικό. Ήταν ένας πάρα πολύ γοητευτικός ομιλητής», λέει ο Νικολόπουλος.
«Εμείς είχαμε μια σχέση απόστασης», θυμάται. «Ένιωθα ότι παρακολουθούσε όλους με το βλέμμα του, κι εγώ παρακολουθούσα φυσικά αυτόν. Προφανώς είχε πολύ μεγαλύτερα πράγματα να ασχολείται, στο δικό μου κεφάλι υπήρχε μια πολύ σιωπηλή επικοινωνία, με βλέμματα. Και προς το τέλος, κάποια μέρα με πήρε παραπέρα και μου είπε ένα-δυο πράγματα που εμένα μου έδωσαν πολλή δύναμη».
Όσο για τον Σερβίλο, ο Νικολόπουλος έχει πολύ θετική άποψη. «Ο Σερβίλο τον σεβόταν πολύ τον Αγγελόπουλο κι υπήρχε πολύ μεγάλη κατανόηση. Τον άκουγε με προσοχή, είχαν πολύ κοντινή σχέση. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ δοτικός, είχε όλο το star quality και καθόλου του star attitude. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει στην Ευρώπη ο Σερβίλο σαν όνομα, αλλά εκεί ερχόταν σαν ένας ηθοποιός πολύ συγκεντρωμένος, αυτό που λέμε εργάτης της τέχνης. Πολύ συγκεντρωμένος και γενναιόδωρος. Και ανοιχτός. Δεν ήθελε να απομονώνεται για να ξεκουραστεί, καθόταν εκεί στο πλάι. Ήταν σαν μέλος του συνεργείου, τόσο διακριτικός και ήσυχος».
Στην ταινία, η κόρη του χαρακτήρα του Σερβίλο σχημάτιζε ένα θίασο που θα έπαιζε την Όπερα της Πεντάρας. «Η δική μου σκέψη ήταν να φτιάξω μια οπτική φόρμα που να θυμίζει γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά με χρώμα, πιο σύγχρονος, πιο σημερινός», εξηγεί ο Νικολόπουλος. «Και υπάρχουν φωτογραφίες στην έκθεση που φαίνεται πολύ αυτό». Ανάμεσά τους κι αυτή για την οποία συζητάμε, κοιτάζοντας τις σκιές που διαγράφονται στο πρόσωπο του μεγάλου σκηνοθέτη. «Υπάρχει πάντα σκιά, και θες πάντα να φαντάζεσαι πράγματα μες στη σκιά. Δεν τα δίνουμε όλα στο φως».
Πηγή: NEWS24/7
https://www.news247.gr/magazine/otan-milouse-o-angelopoulos-se-magnitize-itan-kati-to-magiko/
