Στη σειρά, μια ομάδα νεαρών ειδικευόμενων ξεκινούν την καριέρα τους σε ένα δημόσιο νοσοκομείο του Παρισιού, όπου όλοι καλούνται να πάρουν δύσκολες αποφάσεις από την πρώτη μέρα. Ανάμεσα σε προσωπικά λάθη, εξαντλητικές βάρδιες και πιεστικούς ανώτερους, μαθαίνουν τι σημαίνει να φροντίζεις τους άλλους χωρίς να χάσεις τον εαυτό σου.

Λόγω έκτακτων υγειονομικών μέτρων, οι γιατροί τίθενται σε καραντίνα, κι έτσι τρεις άπειροι ειδικευόμενοι και ένας ιατροδικαστής βρίσκονται ξαφνικά μόνοι, αντιμέτωποι με την ευθύνη μιας ολόκληρης κλινική. Αυτό που ξεκινά ως προσωρινή κρίση μετατρέπεται σε μια παρατεταμένη συνθήκη ενηλικίωσης, όπου η θεωρία συντρίβεται πάνω στην πράξη.

Τι συμβαίνει λοιπόν σε αυτό τον κόσμο όπου οι ιεραρχίες καταρρέουν μέσα σε λίγες ώρες;

Εκεί, ο «Όρκος του Ιπποκράτη» (Interns) επανεφευρίσκει το τηλεοπτικό ιατρικό δράμα ως κάτι κοντινότερο σε μια ηθική και υπαρξιακή δοκιμασία. Αποδομώντας τον τηλεοπτικό μύθο του γιατρού-υπερήρωα κι εστιάζοντας στην ανθρώπινη αβεβαιότητα μέσα σε ένα σύστημα που καταρρέει από την πίεση, η σειρά καταγράφει με ένταση και αμεσότητα τη σύγκρουση ανάμεσα στην ιδεαλιστική επιθυμία για φροντίδα και στην ωμή πραγματικότητα της γραφειοκρατίας και της υποστελέχωσης.

Στο κέντρο της αφήγησης συναντάμε τέσσερις χαρακτήρες με διαφορετικές αφετηρίες και αντιφατικές σχέσεις με το επάγγελμα.

Η Κλόε είναι στο κατώφλι της ολοκλήρωσης της ειδικότητάς της. Ικανή αλλά αινιγματική, προηγουμένως έκανε την ειδικότητά της στη μονάδα εντατικής θεραπείας, υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Μυριέλ Βάγκνερ. Κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά γιατί επέλεξε το τμήμα γενικής ιατρικής του δρ. Σιμονί για την τελευταία της τοποθέτηση, αφού θέλει να εργαστεί στην εντατική θεραπεία.

«Μου άρεσε πολύ να γυρίζω με πραγματικούς επαγγελματίες υγείας. Μετά από λίγο, δεν ξέραμε πια ποιος ήταν κομπάρσος και ποιος δούλευε πραγματικά στο νοσοκομείο», αναφέρει η ηθοποιός Λουίζ Μπουργκουάν («The Romanoffs») για τον ρόλο της. «Περνούν πάρα πολλά στη δουλειά, κι όμως αγαπούν βαθιά αυτό που κάνουν», αναφέρει ο δημιουργός και σκηνοθέτης της σειράς, Τομά Λιλτί. 

Ο ιατροδικαστής Αρμπέν είναι μισός Γάλλος, μισός Αλβανός. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αλβανία. Από την επιστροφή του, εργάζεται στο τμήμα ιατροδικαστικής, μια θέση που του ανέθεσε η Ναταλί, η διοικητική διευθύντρια του νοσοκομείου και παλιά του φίλη. Η τρέχουσα καραντίνα αποτελεί για εκείνον μια ευκαιρία να φροντίσει ξανά τους ζωντανούς. Στον ρόλο, εξαιρετικός ο Καρίμ Λεκλού, που τον είχαμε δει στο «Ο Κόσμος Σου Ανήκει» του Ρομέν Γαβρά.

Η 24χρονη Αλισόν είναι άλλη μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Κλασικός τύπος της Καλής Μαθήτριας: Συγκρατημένη, επιμελής και ευγενική. Πρόκειται για την πρώτη της ιατρική ειδικότητα και η καραντίνα την αποσταθεροποιεί. Πώς θα διαχειριστεί την κατάσταση; Θα καταφέρει να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της; Στο ρόλο η Αλίς Μπελαϊντι του «The Climb».

Τέλος, ο Ζακαρί Σασεριάντ παίζει τον 24χρονο Ιγκό Βάγκνερ. Παρότι πρόκειται για την πρώτη του ειδικότητα ως ειδικευόμενος, ο Ιγκό γνωρίζει ήδη το νοσοκομείο απ’ έξω κι ανακατωτά. Η μητέρα του, Μυριέλ Βάγκνερ, είναι επικεφαλής της μονάδας εντατικής θεραπείας, όπου εκείνος ολοκλήρωσε το βασικό του πρόγραμμα εκπαίδευσης. Άνετος και κοινωνικός, ο Ιγκό δεν παίρνει ούτε τη ζωή ούτε τη δουλειά του ιδιαίτερα στα σοβαρά.

Τους εντελώς διαφορετικούς αυτούς χαρακτήτες πετάει σε μεταξύ τους κρίση ο Τόμας Λιλτί, που δημιουργεί και σκηνοθετεί αντλώντας από την προσωπική, βιωματική του γνώση του χώρου καθώς ο ίδιος είναι και γιατρός. Το αποτέλεσμα είναι η σειρά να συνδυάζει ρεαλισμό, ένταση, και χαρακτήρες που φτάνουν στα όριά τους.

«Ο Τομά κρατά το ενδιαφέρον του κοινού σε όλη τη διάρκεια της σειράς χάρη σε πολύ συγκινητικούς χαρακτήρες», αναφέρουν οι υπεύθυνοι γαλλικών δραματικών σειρών του CANAL+, Πιερ Σεν-Αντρέ και Φαμπρίς ντε λα Πατελιέρ. Μέσα σε ένα απογυμνωμένο περιβάλλον, η σειρά δεν είναι απλώς μια σύγκρουση προσωπικοτήτων ή μια παράθεση ιατρικών περιπτώσεων, αλλά και χρονικό μιας γενιάς που δεν έχει επιλογή από το να υπερβεί τον εαυτό της – αυτή δεν είναι εξάλλου και η κοινή μας πραγματικότητα όλα αυτά τα τελευταία, τόσο σκληρά, χρόνια;

Και να το κάνει μέσα από μια ευάλωτη σκοπιά ενσυναίσθησης απέναντι στην σκληρή, εξαντλητική πραγματικότητα. Ή, όπως αναφέρουν κι οι παραγωγοί Ανιές Βαλέ και Εμανουέλ Μπαρό: «Ο “Όρκος του Ιπποκράτη” είναι ταυτόχρονα μια δραματική σειρά και μια μαρτυρία της σύγχρονης γαλλικής κοινωνίας».