Στις περισσότερες χώρες του κόσμου το Ghostwatch είναι γνωστό μόνο στους σκληροπυρηνικούς φαν του σινεμά τρόμου. Στη Μεγάλη Βρετανία, όμως, έχει διαστάσεις θρύλου - χιλιάδες άνθρωποι έχουν να αφηγηθούν μια ιστορία γύρω από αυτό. 

Στο Ghostwatch o σεναριογράφος Στίβεν Φολκ και η σκηνοθέτις Λέσλι Μάνινγκ αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι που σήμερα, στη μετα-found footage εποχή, ίσως δεν ακούγεται εξίσου εντυπωσιακό, αλλά στα ‘90s ήταν ρηξικέλευθο: με παρουσιαστή τη διασημότερη φιγούρα του BBC, τον Μάικλ Πάρκινσον, έστησαν μια υποτιθέμενη τηλεοπτική εκπομπή, όπου το τηλεοπτικό συνεργείο επισκέπτεται ένα στοιχειωμένο σπίτι. Με διαρκείς μεταβάσεις από το στούντιο στον χώρο του στοιχειώματος, με καλεσμένους, συνεντεύξεις, fake κλήσεις τηλεθεατών και απρόοπτα που (υποτίθεται πως) συμβαίνουν σε live ρεπορτάζ, το αποτέλεσμα, πέρα από απολαυστικό (και απολαυστικά ανατριχιαστικό), είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Σχεδόν όλα τα τεχνάσματα που μεταχειρίστηκαν οι δημιουργοί του found footage τρόμου τις επόμενες δεκαετίες βρίσκονται εδώ, από την ψευδοντοκιμαντερίστικη καταγραφή και το υλικό από κάμερες παρακολούθησης, ως την ίδια τη δομή, που παραθέτει διάφορες ιστορίες και επιστημονικές εξηγήσεις, μόνο για να τις καταρρίψει, ώστε το horror κρεσέντο να αγγίξει (και) τους ορθολογιστές.

Φυσικά, δεν ήταν μυστικό ότι το υλικό που παρακολούθησαν όσοι συντόνισαν τους τηλεοπτικούς δέκτες τους τη νύχτα του Halloween στο BBC ήταν προϊόν μυθοπλασίας. Oι Radio Times  - κάτι σαν τον βρετανικό «Τηλεθεατή»- είχαν αφιέρωμα στο Ghostwatch και φωτογραφία με τους συντελεστές αυτής της σπέσιαλ «εκπομπής» στο εξώφυλλο του τεύχους εκείνης της εβδομάδας. Ωστόσο, όπως μπορείτε να φανταστείτε όσοι ζήσατε εποχές προ ίντερνετ, χιλιάδες ήταν οι τηλεθεατές που απλώς άλλαξαν κανάλι, πέτυχαν τον αγαπημένο τους παρουσιαστή και συνέχισαν να παρακολουθούν, πιστεύοντας ότι βλέπουν μια πραγματική εκπομπή.

Οι αντιδράσεις ήταν ακραίες. Άνθρωποι που δούλευαν στο τηλεφωνικό κέντρο του BBC εκείνη τη βραδιά υποστηρίζουν ότι τα συνολικά τηλεφωνήματα ξεπέρασαν τις 20 χιλιάδες, ξεχωρίζοντας εκείνο ενός επισκόπου, που τους κατηγορούσε ευθέως ότι ξύπνησαν δυνάμεις της κολάσεως και ότι πρέπει να πρέπει να τον καλέσουν επειγόντως στο στούντιο για να το εξαγνίσει.

Κι αν η κατηγορία περί δαιμονικών επικλήσεων δεν μπορεί να ληφθεί στα σοβαρά, εκείνη των γονιών ενός καταθλιπτικού δεκαοχτάχρονου, που αυτοκτόνησε πιστεύοντας ότι ακούει ήχους στις σωληνώσεις του σπιτιού, όπως η «άτυχη» οικογένεια στο Ghostwatch, οδήγησε τους ανθρώπους του BBC στα δικαστήρια, με τον δικαστή να τους αθωώνει – προφανώς, ελλείπει η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του γεγονότος, της αυτοκτονίας δηλαδή, και της ενέργειας της προβολής, όπως θα σας βεβαιώσουν και οι φίλοι σας οι νομικοί. Πάντως, αυτή η υπόθεση διόγκωσε τις αντιδράσεις: υπολογίζεται ότι τα συνολικά μηνύματα διαμαρτυρίας ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, οδηγώντας το κανάλι στην απόφαση να εξαφανιστεί το πρόγραμμα για πάνω από μια δεκαετία.

Η επανεκτίμηση ήρθε με την κυκλοφορία του στην αγορά του DVD στις αρχές των ‘00s. Κι από τότε παραμένει ένας cult τίτλος, περισσότερο επιδραστικός από όσο του πιστώνεται, τον οποίο μπορείτε να τον δείτε για λίγες μέρες ακόμα στο Cinobo. Ιδανικά, κλείστε φώτα και κινητά, και φανταστείτε πως είστε ένας τηλεθεατής του ΒΒC του 1992. Ακόμα κι αν δεν το κάνετε, όμως, και το παρακολουθήσετε σαν οποιαδήποτε ταινία, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες το βράδυ να θέλετε να κοιμηθείτε με τα φώτα ανοιχτά.