Όμως η Ντίτε δεν μπορεί να πάψει να είναι αυτό που είναι: μια επίλεκτη στρατιώτης και μια πολεμίστρια. Σύντομα, η πολυκατοικία μετατρέπεται σε πεδίο μάχης για έναν καλύτερο κόσμο. Με τη βαθιά ριζωμένη αίσθηση δικαιοσύνης που τη διακρίνει, βλέπει τα προβλήματα των γειτόνων της και νιώθει υποχρεωμένη να βοηθήσει.

Είτε θέλουν τη βοήθειά της είτε όχι.

Και στον δικό της κόσμο, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Πάντα.

Η σειρά, με πρωταγωνίστρια την φοβερή Τρίνε Ντίρχολμ της ταινίας «Το Κορίτσι με τη Βελόνα», ακούγεται πραγματικά ιδιόμορφη, και όντως είναι. Πώς γεννήθηκε όμως ένα τόσο παράδοξο concept σειράς;

Ο σκηνοθέτης Μπένεντικτ Έρλινγκσον εξηγεί περισσότερα:
«Καταρχάς, η “Γυναίκα απ’τη Δανία” βασίζεται σε ένα γνωστό θέμα. Ή ένα κλισέ. Τη συχνά ειπωμένη ιστορία του “πολεμιστή που επιστρέφει”.
Αυτό το μεταφορικό αφηγηματικό σχήμα μπορεί να ανιχνευθεί μέχρι τον Όμηρο, ή τουλάχιστον εκεί φτάνει. Είναι η ιστορία του Οδυσσέα που επιστρέφει στην Ιθάκη και βρίσκει τους μνηστήρες στο παλάτι του. Τους σκοτώνει όλους και, κάνοντάς το, σχεδόν ξεκινά έναν νέο πόλεμο.
Αυτή η ιστορία μπορεί να βρεθεί και σε πιο σύγχρονα παραδείγματα, για παράδειγμα στην ταινία “Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα” με τον Συλβέστερ Σταλόνε.

Ένας στρατιώτης επιστρέφει από τον πόλεμο του Βιετνάμ και… τα υπόλοιπα τα ξέρεις.

Αλλά εδώ έχουμε τη “Γυναίκα απ’τη Δανία”. Καταρχάς, είναι ένα ξένο στοιχείο που εντάσσεται στην κοινότητα μιας μικρής πολυκατοικίας στο Ρέικιαβικ. Είναι η “νέα γειτόνισσα”.

Αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Το να είναι Δανή έχει μια συγκεκριμένη σημασία στο ισλανδικό πλαίσιο. Ανήκει στην παλιά κυρίαρχη τάξη, στους “δασκάλους” του πολιτισμού, καθώς η Ισλανδία ήταν αποικία της Δανίας για σχεδόν 400 χρόνια.
Η ιστορία των σκανδιναβικών εθνών αποτελεί εδώ ένα από τα νήματα που υφαίνονται μέσα στην αφήγηση. Έθνη που σήμερα αυτοαποκαλούνται αδέλφια και διαχειρίζονται κοινά πολιτιστικά ταμεία, αλλά εξακολουθούν να έχουν μια ιστορία εμποτισμένη με αίμα, την οποία μερικές φορές μπορούμε ακόμη να αισθανθούμε κάτω από την επιφάνεια.

Η Ντίτε Γένσεν μετακομίζει σε αυτή την πολυκατοικία στην Ισλανδία, όπου βρίσκει απλούς ανθρώπους με συνηθισμένα προβλήματα. Αυτό μας επιτρέπει να τοποθετήσουμε την ιστορία σε μια ευρύτερη προοπτική.

Γιατί η Ντίτε είναι μια “βοηθός”. Όπως η Δυτική αυτοκρατορία που τη διαμόρφωσε, και συμπεριφέρεται σαν αυτοκρατορία. Ένα καλοπροαίρετο αλλά μαχητικό κράτος, επικεντρωμένο στη διάδοση της ιδεολογίας του, ακόμη και μέσω ωμής βίας, αν χρειαστεί.

Και εδώ ελπίζω ότι εμείς, το σκανδιναβικό και ευρωπαϊκό κοινό, θα δούμε τους εαυτούς μας. Γιατί με έναν τρόπο είμαστε σαν την γυναίκα απ’τη Δανία. Ζούμε σε μια κουλτούρα που αποδέχεται τη ρήση του Μακιαβέλι “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Είναι ένα υποκείμενο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της ανθρωπιστικής μας Ευρώπης και των δυτικών αυτοκρατοριών μας.

Είναι το δόγμα του πολέμου γενικά, παρά όλες τις συνθήκες και τις διακηρύξεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και παρ’ όλα αυτά, με κάποιον τρόπο αποδεχόμαστε αυτή τη “θυσία”.

Δεν υπάρχουν εξεγέρσεις, παρόλο που μαθαίνουμε για “δικές μας” επιθέσεις με drones σε γαμήλια γλέντια ή για “δικά μας” βασανιστήρια με εικονικούς πνιγμούς σε εφήβους ή για “δικές μας” βόμβες που πέφτουν σε παιδικά νοσοκομεία κτλ.

Γιατί οι “δικές μας” προθέσεις είναι πάντα “καλές” ή τουλάχιστον “κατανοητές”. Οι ένοπλες δυνάμεις μας ίσως έχουν κάνει λάθη, αλλά “για όλους τους σωστούς λόγους”.

Το βασικό ερώτημα λοιπόν είναι: Μπορούμε να οικοδομήσουμε μια υγιή κοινωνία και έναν καλύτερο κόσμο με αυτή τη νοοτροπία του κατακτητικού πολεμιστή;

Ο στόχος μου ως αφηγητή είναι πάντα να ψυχαγωγώ, να ψυχαγωγώ και να ψυχαγωγώ. Αλλά και, ίσως σε ένα βαθύτερο επίπεδο, να αποκαλύπτω στο κοινό μια μεγαλύτερη εικόνα. Μια εικόνα όπου, αν κοιτάξεις αρκετά προσεκτικά, μπορεί να σε κοιτάζει πίσω.