Το La Strada ανήκει στις κορυφές της φελινικής φιλμογραφίας, πιθανότατα είναι και η καλύτερη στιγμή του Φελίνι για εκείνους που δεν κατάφεραν να συγχρονιστούν με τη σουρεαλιστική στροφή που πήρε η καριέρα από το 8 1/2 και μετά. Στην Ελλάδα η ταινία είχε κυκλοφορήσει με τον ευφάνταστο τίτλο «Πουλημένη απ’ τη Μητέρα της», που παραπέμπει περισσότερο σε μελόδραμα της ΚΛΑΚ Φιλμς. Αυτή η συγκυρία μάς δίνει μια εξαιρετική αφορμή να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να θυμηθούμε μερικούς απίθανους τίτλους που έχει δώσει κατά καιρούς ο Έλλην διανομέας σε ξένες παραγωγές, με στόχο να προσελκύσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό. 

Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Σε όλο τον κόσμο δίνονται στις ταινίες τίτλοι προσαρμοσμένη στην ντόπια αγορά. Πολλές φορές δε, ο ελληνικός τίτλος, καίτοι άσχετος με τον original, έχει κάτι γοητευτικό, ενδεχομένως να υπερβαίνει και τον πρωτότυπο: «Το Τρένο θα σφυρίξει Τρεις Φορές» υπογραμμίζει την επικείμενη απειλή και έχει μια αμεσότητα και μια στιβαρότητα αλά Χέμινγουεϊ, θα τολμήσουμε να πούμε, άρα στα κιτάπια μας κερδίζει το «High Noon», ενώ και το «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» είναι ασφαλώς προτιμότερο από το «North by Northwest» - καλά καταλάβατε, το επιχείρημά μας για την ανωτερότητά του εξαντλείται στον επιρρηματικό προσδιορισμό «ασφαλώς».

Επιλέξαμε λοιπόν μερικούς χαρακτηριστικούς τίτλους που καταδεικνύουν τις συνήθειες των ελληνικών αποδόσεων. Τίτλους εμπνευσμένους από ατάκες και εκφράσεις της εποχής, τίτλους που παραπέμπουν σε δημοφιλή είδη ή περασμένες επιτυχίες, τίτλους που δίνουν έμφαση στο «γαργαλιστικό» στοιχείο  -αλίμονο . Σταματήσαμε στα τέλη των ‘80s, όχι γιατί δεν έχουμε και μετά διαμάντια. Φυσικά και έχουμε και όχι, το «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» δεν ανήκει σε αυτά, καθώς είναι ο τίτλος του διηγήματος του Στίβεν Κινγκ στο οποίο βασίστηκε η ταινία. Θέλαμε απλώς να τηρήσουμε έναν νοσταλγικό χαρακτήρα. Βλέπετε, κάπου εκεί έρχεται η ιδιωτική τηλεόραση, ενισχύεται η κεντρική διαχείριση από τα στούντιο σε όλους τους τομείς και το τοπίο αλλάζει. 
Απολαύστε υπεύθυνα. 
 

My Man Godfrey (1936) -  O Άνδρας μου, ο Αλήτης

Εxperiment Perilus (1944) -  Η Σκλάβα της Αγάπης

Μildred Pierce (1945) -  Θύελλα σε Μητρική Καρδιά

My Darling Clementine (1946) -  Καταχθόνια Δίωξη

In a Lonely Place (1950) - Διψασμένος για Ηδονή

Susana  (1951) - Κυλισμένη στον Βούρκο

Europa 51 (1952) - Δεν σε είχα Απατήσει

Μonkey Business (1952) - O Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκομόλετς

Τhe Glenn Miller Story (1954) - Το Ατέλειωτο Ρομάντζο  

Artists and Models (1955) - Λόρδοι, Λόρδα και Φιλότιμο

Senso (1955) - Έτσι Τέλειωσε μια Μεγάλη Αγάπη

You’re Νever too Young (1955) - Παναγιά μου Δυο Παιδιά!

Τhe Mummy (1959) - O Βρικόλακας των Πυραμίδων
(Σημ.: Αυτός είναι ο αγαπημένος μου τίτλος ever. Είναι παραγωγή της Hammer ο Κρίστοφερ Λι είχε κάνει σουξέ την προηγούμενη χρονιά ως Δράκουλας, παίζει και εδώ και κάπως έτσι η Μούμια γίνεται Βρικόλακας των Πυραμίδων)

The Manchurian Candidate (1962)-  Κάτω από έναν άλλο ήλιο

Donovan’s Reef (1963) - Γροθιά και Γοητεία

Pierrot Le Fou (1965) - Ο Δαίμων της 11ης Ώρας

Histoires Extraordinaires (1968) -  Στον Ίλιγγο της Ακολασίας

Rachel, Rachel (1968) -Γνώρισα την Αγάπη, Γνώρισα τη Ζωή

Tales From the Crypt (1970)- Τρεις Σταγόνες Αίμα σε Παλιά Δαντέλα

Bugsy Malone (1976) - To Κορίτσι του Αιώνα και οι Ανήλικοι Ριφιφήδες 

Τhe Last Waltz (1978) - Ραντεβού με τα Αστέρια της Ποπ

Βobby Deerfield (1978) - Mπόμπι Ντήρφιλντ, Μια Στιγμή …μια Ζωή!

A Man, a Woman and a Bank (1979) - Μπορώ και με τα πέντε δάχτυλα! 

Monty Python’s Life of Brian (1979) – Ένας Προφήτης…Μα τι Προφήτης!

The Blues Brothers (1980) – Οι Ατσίδες με τα Μπλε

Alligator (1980) - Αλιγάτορας, στο Στόμα του Κροκόδειλου
(Σημ: Ο δεύτερος αγαπημένος μου τίτλος, επειδή κάποιος στο γραφείο θα είπε «δεν θα ξέρει ο κόσμος τι είναι ο αλιγάτορας, να βάλουμε κι έναν κορκόδειλο στον τίτλο, να καταλαβαινόμαστε»)

Cujo (1983) - Κούτζο, το Βρωμόσκυλο

Weird Science (1984) - Ηλεκτρονικό Μανούλι

Red Sonja (1985) -  Kάλιντορ, ο Μονομάχος
(Σημ.: Σήμερα η Red Sonja δεν χρειάζεται συστάσεις, τότε όμως ο Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ είχε ήδη έναν Κόναν στο βιογραφικό του, έπαιζε και στην ταινία έναν δεύτερο ρόλο, μπορείτε να ενώσετε τις τελείες και να φανταστείτε τι συνέβη εδώ)

Lock Up (1989) : ΣΤΑΛΛΟΝΕ, Η Απόδραση