Στην καθηλωτική ερμηνεία της Νικόλ Κίντμαν στον κεντρικό ρόλο, βλέπουμε το θρυμματισμένο και ασυνήθιστα αναγνωρίσιμο πορτρέτο μιας γυναίκας που βρίσκεται σε σύγκρουση με τις ίδιες της τις επιθυμίες – μια ερμηνεία μιας συγκεκριμένης κατηγορίας ισχυρής, καταπιεσμένης, ανώτερης κοινωνικά Νεοϋορκέζας, που παραπέμπει στους χαρακτήρες της στο «Eyes Wide Shut» και το «Birth». Η Ρόμι αγωνίζεται να ισορροπήσει τις δύσχρηστες διττότητες της επιθυμίας της και του πολιτισμένου εξωτερικού της περιβλήματος: την επιτυχημένη επιχειρηματία και μητριάρχη, και τη γυναίκα που, κάτω από όλα αυτά, θέλει να παραδοθεί, να αφεθεί και να απελευθερωθεί.
Με άλλα λόγια, η ταινία της Ρέιν όχι μόνο αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια – και ταυτόχρονα περιπλέκει παιχνιδιάρικα – τις αντιλήψεις μας για τη σεξουαλικότητα, το φύλο και την επιθυμία, αλλά και τον σύγχρονο διάλογο γύρω από όλα αυτά. Καθώς η Ρόμι και ο Σάμιουελ εξερευνούν διστακτικά σεξουαλικές φαντασιώσεις, διατυπώνοντας και στη συνέχεια απολαμβάνοντας την παραβίαση των κανόνων και των ορίων της σχέσης τους, η ταινία έρχεται αντιμέτωπη με τη μεγάλη αγκάθινη σκιά της κουλτούρας μας – την εξουσία και το σεξ – μόνο και μόνο για να τα αναποδογυρίσει παιχνιδιάρικα, να τα γυρίσει ανάποδα και μετά να τα ξαναστήσει στα πόδια τους.
Σύμφωνα με τη Ρέιν, δεν θα υπήρχε ταινία αν η Ρόμι, όπως σχεδόν κάνει σε μια πρώιμη σκηνή, έλεγε απλώς στον σύζυγό της τι πραγματικά θέλει. «Η ζωή της είναι απολύτως ελεγχόμενη», λέει η Ρέιν. «Θέλει να είναι η τέλεια μητέρα, σχεδόν σαν τη Μέρι Πόππινς. Και ταυτόχρονα είναι CEO μιας εταιρείας που ασχολείται με τον αυτοματισμό, κάτι που αποτελεί μεταφορά για το μυαλό της: θέλει να ελέγχει, τα πάντα είναι οργανωμένα».
«Ως παιδί της σεξουαλικής επανάστασης, αποφάσισε τώρα ότι θα είναι πολύ δομημένη», λέει η Ρέιν. «Θα ζήσω αυτή την πολύ οργανωμένη ζωή. Μπορώ να τα κάνω όλα. Είμαι τέλεια. Και οτιδήποτε ντροπιαστικό ή παράξενο υπάρχει μέσα μου, θα κάνω παγωμένο μπάνιο, θα κάνω ψυχοθεραπεία, Botox και 600 άλλες θεραπείες». Ως αποτέλεσμα, η φύση των φαντασιώσεών της – και ο λόγος για τον οποίο την απωθούν – βρίσκεται σε ένα είδος απελευθέρωσης και υποταγής που προσφέρει ανάπαυλα από το αυστηρά χορογραφημένο, λαμπερό εξωτερικό περίβλημα που διατηρεί εξαντλητικά.
«Αν ρωτήσεις ποια είναι η επιθυμία της, νομίζω ότι έχει να κάνει με το να χάσει τον έλεγχο, να υποταχθεί στον άλλον και να βιώσει για μια μικρή στιγμή το ότι δεν έχει τον έλεγχο», λέει η Ρέιν. «Αυτό είναι το kink της. Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό, είναι απολύτως εντάξει. Αλλά όχι πολύ καιρό πριν αυτό θεωρούνταν ασθένεια. Θεωρούνταν παθολογικό να το θέλεις. Και ειδικά ως φεμινίστρια, φυσικά, αυτό προκαλεί πλήρη σύγχυση».
Παρότι η σχέση τους είναι απαγορευμένη, αποτελεί ταυτόχρονα ένα είδος καταφυγίου, μέσα στο οποίο η σύνδεσή τους είναι αληθινή και όμορφη, ένας τυφώνας πάθους και πραγματικού ρομαντισμού. Έτσι, σε μια ταινία δομημένη και κινούμενη από τη λαγνεία και τις ανείπωτες παρορμήσεις, οι σκηνές μπορούν μέσα σε λίγα συναρπαστικά, αυστηρά χορογραφημένα λεπτά να μετακινηθούν από το άβολο και το αστείο (και από το άβολα αστείο στο πραγματικά αστείο) στο παθιασμένο και σέξι, και από εκεί στο σπαρακτικό και λυτρωτικά τρυφερό.
«Ό,τι κι αν πιστεύουμε για τη σχέση τους, μέσα στον ασφαλή χώρο όπου συναντιούνται είναι πολύ ειλικρινείς και είναι πραγματικά ο εαυτός τους, με έναν ωμό, συγκινητικό τρόπο», λέει η Ρέιν. «Υπάρχει ομορφιά σε αυτό, παρά το γεγονός ότι κάνουν κάτι απαγορευμένο. Μέσα σε αυτό είναι απόλυτα ο εαυτός τους και εκείνος έχει την ικανότητα να είναι απίστευτα ζεστός και συμπονετικός απέναντί της, αλλά και απέναντι στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες».
«Οι χαρακτήρες γνωρίζουν, φυσικά, τι κάνουν. Στην πραγματικότητα το συζητούν: “Πρέπει να πεις όχι, αλλά πρέπει να πεις ναι”. Παίζουν ένα παιχνίδι με τις λέξεις γύρω από την εξουσία και τη σεξουαλικότητα. Ο Σάμιουελ χρησιμοποιεί την ιεραρχία μεταξύ τους ως σεξουαλική ένταση. Έτσι, ακόμη κι όταν τσακώνονται, ακόμη κι όταν εκβιάζουν ο ένας τον άλλον, εξακολουθεί να είναι ένα σεξουαλικό παιχνίδι». Υπό αυτή την έννοια, η ταινία είναι συχνά μια σκανταλιάρικη κωμωδία ηθών και, στον ίδιο βαθμό, μια καυστική σάτιρα της σεξουαλικής πολιτικής όσο και μια διερεύνησή της.
Το τελικό αστείο, σημειώνει, είναι ότι στο τέλος είμαστε όλοι ίδιοι.
«Το συμπέρασμα για μένα ως κινηματογραφίστρια είναι: είμαστε όλοι διεφθαρμένοι και είμαστε όλοι άγγελοι. Είμαστε όλοι διάβολοι και είμαστε όλοι άγγελοι. Τα έχουμε όλα μέσα μας».
