Agnès Varda

Agnès Varda nakręciła najbardziej słoneczny film o niewierności chwilę przed wydarzeniami z maja 1968. Ciepłe kolory, Mozart i sielska atmosfera. Historia mężczyzny, który zakochuje się w drugiej kobiecie i zaczyna wierzyć, że może mieć jedno szczęście, nie tracąc drugiego. — Młody stolarz prowadzi wygodne, spokojne życie. Jest żonaty z uroczą kobietą, mają dwoje wspaniałych dzieci. Choć jego małżeństwo jest szczęśliwe, wdaje się w romans z kobietą poznaną podczas wyjazdu służbowego. Kiedy żona zauważa, że jest w nietypowo dobrym humorze, nie potrafi jej okłamać. Wyznaje jej niewierność. Zapewnia, że między nimi nic się nie zmieniło. — Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1965

Słynna modelka i aktorka Jane Birkin wyznała kiedyś Agnès Vardzie („Cleo od piątej do siódmej”), że przeraża ją perspektywa czterdziestki. Varda zrobiła o tym film. Tak powstał figlarny portret Birkin, który pokazuje wyjątkową relację między aktorką a reżyserką. — Kalejdoskopowe studium aktorki Jane Birkin. Siada przed kamerą bez makijażu i prosi, żeby filmować ją „tak, jakbym była tak przezroczysta i anonimowa jak wszyscy inni”. Zamiast tego trafia do renesansowego portretu, do thrillera, do czarno-białej komedii i pod zbroję Joanny d’Arc. Kobieta, matka, muza, idolka. Każda z nich nosi jej imię.

Nagrodzona Złotym Lwem w Wenecji oda do niepokornych. Film zaczyna się od znalezienia martwej dziewczyny. Potem cofa się, żeby pokazać, jak wyglądały jej ostatnie dni. Agnès Varda opowiada historię Mony, która nie chce należeć do żadnego świata. W głównej roli hipnotyzująca Sandrine Bonnaire. — Niewidzialny reporter kieruje kamerę na mężczyzn, którzy znaleźli martwą dziewczynę. Co doprowadziło ją do tego momentu? W retrospekcjach widzimy ją wśród bezdomnych, pracujących fizycznie imigrantów, z profesorką badającą drzewa i dziewczyną, która zazdrości jej niczym nieskrępowanej wolności. Kiedyś pracowała w biurze. Rzuciła to i poszła przed siebie. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1985 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1985 Najlepsza aktorka (Sandrine Bonnaire) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Macha Méril) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1986

Ikona francuskiej nowej fali Agnès Varda o dwóch kobietach, ich przyjaźni i wspólnej walce o prawo do decydowania o własnym życiu. Feministyczna opowieść o aborcji i wolności. W swoim najbardziej politycznym filmie Varda nie traci właściwej sobie energii i humoru. — Paryż, 1962. Pauline ma siedemnaście lat i wciąż chodzi do szkoły, gdy w galerii rozpoznaje na zdjęciu dawną koleżankę. Suzanne ma dwadzieścia dwa lata, dwoje dzieci z fotografem i potrzebuje pieniędzy na aborcję, na którą nie pozwala prawo. Pauline zdobywa je, okłamując rodziców, a potem ucieka z domu, żeby śpiewać. Nie zobaczą się przez dziesięć lat. Widzą się ponownie podczas demonstracji w 1972 roku.

Film rozgrywa się w czasie rzeczywistym: od piątej po południu piosenkarka chodzi po Paryżu i czeka na wyniki badań, przekonana, że to rak. W tytule jest siódma, ale kończy wcześniej. Najsłynniejszy tytuł Agnès Vardy czerpie z francuskiego określenia na czas spędzony z kochankiem. — Paryż, piąta po południu, dwudziesty pierwszy czerwca. Cléo jest piosenkarką – naprawdę nazywa się Florence – i jest pewna, że wyniki badań pokażą, że ma raka. Lekarz powie jej o wpół do siódmej. Do tego czasu: sklep z kapeluszami, taksówka, kawiarnia, próba z autorami jej piosenek. Potem park i żołnierz, który chce z nią porozmawiać. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1962

Agnès Varda nie miała ochoty na wywiady. Zrobiła zamiast nich ten film i kazała go puszczać w zastępstwie. Miała wtedy dziewięćdziesiąt lat i zmarła miesiąc po premierze. Europejskie kino jeszcze nie widziało takiego pożegnania – Varda napisała je sobie sama. — Agnès Varda siada przed publicznością i opowiada o własnej pracy. Mówi o niej mniej więcej po kolei – najpierw o filmach, potem fotografiach, na końcu instalacjach w galeriach. Tłumaczy, co się zmieniło, kiedy kamery stały się cyfrowe i zaczęły mieścić się w jednej dłoni. Wciąż wracają trzy tematy: inspiracje, kreacja, dzielenie się.

Na początku lat 80. Agnès Varda uważnie przyglądała się murom Los Angeles. Osiemdziesiąt dwie minuty z miejskim malarstwem – gangi, disco, religia, rebelia. Po tym filmie pusta ściana zaczyna wyglądać jak okazja. — Koniec lat siedemdziesiątych w Los Angeles. Miasto od chodnika po dach pokrywa farba. Na każdej ścianie są namalowani święci, historia buntów i ważne wydarzenia z ulic. Malarze wychodzą na ulicę i mówią, po co stworzyli te dzieła. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 1981