Éric Rohmer

Pierwszy kolorowy film Rohmera i najbardziej erotyczny z jego cyklu „Sześć opowieści moralnych”. Reżyser nie miał pieniędzy na realizację, więc nakręcił go poza kolejnością, przy pięciu lampach i zastanym świetle. Troje ludzi w willi, a przed nimi całe lato. — Adrien jedzie do należącej do kolegi willi nad morzem i planuje całe lato nierobienia absolutnie niczego. W domu są już dwie osoby. Daniel, dawny znajomy, i Haydée, która prawie co noc sprowadza do swojej sypialni kogoś innego. Obaj umawiają się, że nie będą zwracać na nią uwagi. Adrien dość szybko orientuje się, że jest następny. — Specjalna Nagroda Jury | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1967 Najlepszy film pełnometrażowy dla młodych widzów | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1967

Rohmer („Moja noc u Maud”) zaczyna od słów francuskiego poety Chrétiena de Troyes: kto za dużo mówi, sam na siebie bicz kręci. A potem zamyka w domu nad morzem w Normandii ludzi, którzy nie potrafią przestać gadać. Trzy nagrody w Berlinie w 1983 roku. Nieznośna beztroska posiadania szesnastu lat. — Normandia, ostatni tydzień wakacji. Paulina ma szesnaście lat i przyjechała nad morze ze starszą kuzynką Marion, która akurat jest sama i rozgląda się za romansem. Pewnego dnia Marion wybiera sobie jednego chłopaka, Paulina drugiego, a wszyscy dorośli zaczynają kłamać, kto z kim był. Paulina szybko uczy się tego samego. — Najlepsza reżyseria | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1983 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1983 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1983

Rohmer zaczyna film przysłowiem: „Kto ma dwie kobiety, traci duszę. Kto ma dwa domy, traci rozum.” Louise ma chłopaka na przedmieściach i kawalerkę w Paryżu. Do końca prawie wszystko się jej udaje. Pascale Ogier dostała za tę rolę nagrodę w Wenecji, zmarła kilka tygodni później, mając 25 lat. — Louise zaczyna pracę jako dekoratorka wnętrz. Mieszka z Rémim na przedmieściach, ale tęskni za wieczorami dla siebie. Zostawia więc sobie kawalerkę w Paryżu, żeby móc wychodzić sama. Proponuje chłopakowi układ, który ma jedną zasadę. Kto zakocha się w kimś innym, musi się przyznać. — Najlepsza aktorka (Pascale Ogier) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1984 Nominacja – Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985 Nominacja – Najlepsza aktorka (Pascale Ogier) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Fabrice Luchini) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985

Lekki film nowofalowego mistrza romansu, Érica Rohmera. Béatrice Romand dostała za tę rolę nagrodę aktorską w Wenecji. Gra dziewczynę, która najpierw postanawia wyjść za mąż, a kandydata szuka dopiero potem. Edmond o niczym jeszcze nie wie. — Dwudziestopięcioletnia Sabine właśnie kończy studia z historii sztuki. Zrywa z żonatym malarzem. Ma dość romansów, teraz chce męża – mówi tak każdemu. Znajoma przedstawia jej kuzyna z Paryża, adwokata Edmonda. Sabine już pierwszego wieczoru wie, że to właśnie jej przyszły mąż. Edmond nie ma pojęcia o planach Sabine. — Najlepsza aktorka (Béatrice Romand) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1982 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1983

Cergy-Pontoise pod Paryżem to sterylne, nowo wybudowane miasto bez przeszłości. Blanche i Léa są najlepszymi przyjaciółkami, ale każda zaczyna podkochiwać się w chłopaku tej drugiej. Ostatni film z cyklu „Komedie i przysłowia” ma motto „przyjaciele moich przyjaciół są moimi przyjaciółmi”. — Blanche wprowadza się do nowego miasta pod Paryżem, bo zaczyna nową pracę. Jako pierwszą poznaje Léę, pewną siebie dziewczynę. Ta ma chłopaka, Fabiena, którym przestała się już interesować. Blanche kocha się w poznanym u Léi Alexandrze. Kto i z kim, zaraz wszystko się przemiesza. — Nominacja - nagroda dla najbardziej obiecującej aktorki (Sophie Renoir) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1988 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Nagrody Cezara (Cezary) | 1988

Trzeci film z cyklu „Opowieści czterech pór roku” Rohmera („Moja noc u Maud”) należy do lata. Bretania, początek sezonu, plaże jeszcze puste. Student matematyki, trzy dziewczyny, jedne wakacje i… sercowe zamieszanie. Rohmer w swoim żywiole. — Miasto Dinard na wybrzeżu Francji, początek sezonu. Gaspard, nieśmiały student matematyki, wynajmuje pokój i czeka na swoją dziewczynę Lénę. W międzyczasie poznaje Margot, która chce się z nim przyjaźnić. Potem Solène, której przyjaźń nie wystarcza. A potem przyjeżdża Léna. — Nominacja – Nagroda Un Certain Regard | Festiwal Filmowy w Cannes | 1996

Złoty Lew w Wenecji za film Rohmera („Moja noc u Maud”), nakręcony na 16 mm, bez scenariusza i z improwizowanymi dialogami. Obraz tak rzadki jak to, na co każe czekać: zielony błysk na horyzoncie w ostatniej sekundzie zachodu słońca. Całe lato bez żadnego planu. — Paryż, początek sierpnia. Koleżanka odwołuje wspólny wyjazd, miasto pustoszeje, a Delphine zostaje bez planów na wakacje. Jeździ od jednej plaży do drugiej. Nie umie być sama, ale nie umie też rozmawiać z ludźmi. Potem słyszy o zielonym błysku: ostatnim rozbłysku zachodzącego słońca, po którym, jak pisał Juliusz Verne, człowiek jasno wie, co czuje. Delphine zaczyna patrzeć na horyzont. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1986 Najlepsza aktorka (Marie Rivière) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1986 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1986

Rohmer umiejscowił akcję w Clermont-Ferrand, bo tam urodził się Pascal – a bohaterowie spierają się o jego zakład do rana. Akademia nominowała film do Oscara dwukrotnie. Wierzący katolik, niewierząca lekarka i rozmowa. Film, który przyniósł Rohmerowi sławę. — Clermont-Ferrand, tydzień przed Bożym Narodzeniem. Jean-Louis to religijny inżynier, który po cichu wybrał już sobie przyszłą żonę. Wpada na starego znajomego – Vidal wykłada filozofię i nie wierzy w nic. Przyjaciel zabiera go do Maud, lekarki mieszkającej samotnie, która argumentuje lepiej niż oni obaj. Potem zaczyna padać śnieg i odjeżdża ostatni autobus. Rozmowa trwa. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1970 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1971