Jafar Panahi

Jafar Panahi ma sądowy zakaz reżyserii. Krótko po ukończeniu tego, zrealizowanego w podziemiu filmu, trafił do więzienia w Teheranie. Mimo to wciąż kręci i gra samego siebie, nie oszczędzając własnej postaci reżysera. Dwie historie miłosne podszyte lękiem i Nagroda Jury w Wenecji. — Wieś po irańskiej stronie granicy z Turcją. Reżyser, któremu nie wolno opuszczać kraju, wynajmuje tu pokój i zdalnie prowadzi zdjęcia do filmu o parze kupującej fałszywe paszporty. Ekipa pracuje po tureckiej stronie, on ogląda wszystko na ekranie. W przerwach od pracy fotografuje okoliczną wieś. Rozchodzi się plotka, że na jednym z jego zdjęć stoi obok siebie dwoje młodych ludzi, którzy nie powinni być ze sobą widziani. — Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2022

Jafar Panahi („To był zwykły przypadek”) dostał od irańskich władz zakaz robienia filmów na dwadzieścia lat. Kręcił dalej – z taksówki, którą prowadził po ulicach Teheranu, za co dostał Złotego Niedźwiedzia. Kurs po kursie, dowiadujemy się coraz więcej o Iranie i jego mieszkańcach. Bez cenzury. — Teheran widziany z przedniego siedzenia taksówki. Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy, bogaci i biedni, ludzie starych zasad i tacy, którzy nie mają dla nich cierpliwości. Sprzedawcy nielegalnych kaset wideo i obrońcy praw człowieka. Wszyscy wsiadają do taksówki bardzo niedoświadczonego kierowcy (i bardzo doświadczonego reżysera), który nazywa się Jafar Panahi. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nagroda FIPRESCI | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2015 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2016

Wenecja dała filmowi Złotego Lwa, a w Iranie wydano oficjalny zakaz jego pokazywania. O samą zgodę na zdjęcia Jafar Panahi walczył dziewięć miesięcy. Doba w Teheranie i kobiety, dla których nawet najprostsze sprawy są nie do załatwienia. — Jedna doba w Teheranie. Na porodówce przychodzi na świat dziewczynka i nikogo to nie cieszy. Trzy kobiety dopiero co wyszły z więzienia i chcą jeszcze tego samego dnia wydostać się z miasta. Nargess nie ma pieniędzy na autobus do rodzinnej wsi. Jedna wraca do rodziny, która nie chce jej wpuścić do domu. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Najlepsza aktorka (Nargess Mamizadeh) | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2000

W połowie zdjęć do filmu o zgubionej w Teheranie pierwszoklasistce młoda aktorka ma dość. Odkłada mikrofon i mówi, że dalej nie zagra. Sympatyczna historyjka zmienia tory. Jafar Panahi asystował Kiarostamiemu, a tu czerpie ze stylu jego legendarnego „Zbliżenia”. — Teheran. Po lekcjach nikt nie przychodzi po Minę, pierwszoklasistkę z ręką w gipsie i tornistrem na ramieniu. Czeka przy bramie, aż w końcu postanawia wrócić do domu sama. Nie zna adresu, więc pyta obcych ludzi i wsiada do przypadkowych autobusów. Miasto jest na nią o kilka rozmiarów za duże. Aż mała aktorka wybucha, że ma dosyć swojej roli. — Złoty Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1997