Jane Campion

Janet Frame była o krok od lobotomii, gdy przyszła wiadomość: wygrała nagrodę za debiutancki zbiór opowiadań. Operację odwołano, a ją wypuszczono ze szpitala. Jane Campion nakręciła o niej film w malarskim, intymnym stylu – przełomowy i nagrodzony w Wenecji. — Małe miasteczko na południu Nowej Zelandii. Janet jest nieśmiała, trzyma się z boku i ciągle coś zapisuje. Umiera jej siostra Myrtle. Nie umie nazwać smutku, który przychodzi po tej śmierci, a kiedy próbuje odebrać sobie życie, nazwę znajduje lekarz. W papierach zostaje zapisane jedno słowo: schizofrenia. — Wielka Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1990 Mały Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1990 Nagroda Krytyki Międzynarodowej | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto | 1990 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Independent Spirit | 1992

Pierwsza w historii Złota Palma w Cannes, którą odebrała kobieta, należy do Jane Campion. Jedenastoletnia Anna Paquin dostała za ten sam film Oscara. Holly Hunter i Harvey Keitel krążą wokół siebie w wilgotnej, nowozelandzkiej kolonii. Koncert napięcia, niezależności i namiętności. — Połowa XIX wieku. Ada nie odezwała się od szóstego roku życia. Ze Szkocji zostaje wysłana do Nowej Zelandii, do męża, którego nigdy nie widziała, razem z córką i fortepianem. Mąż zostawia instrument na plaży i nie zamierza po niego wracać. Sąsiad oddaje mu za fortepian kawałek ziemi. Adzie zaś proponuje układ: może go odzyskać, klawisz po klawiszu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka (Holly Hunter) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Holly Hunter) | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Anna Paquin) | Oscary | 1994 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka w dramacie (Holly Hunter) | Złote Globy | 1994

Serial Jane Campion, w którym w rolę policjantki zajmującej się przestępstwami na tle seksualnym wciela się nagrodzona Złotym Globem Elisabeth Moss. Gęsty thriller i hipnotyzująca medytacja na temat współczesnej mizoginii. Praca kieruje bohaterkę tam, gdzie nikt nie chce usłyszeć jej pytań. — Laketop, malownicze miasteczko nad jeziorem w Nowej Zelandii. Robin Griffin przyjechała tu opiekować się umierającą matką. Zawodowo prowadzi śledztwa w sprawach przestępstw wobec dzieci, a w okolicy ginie dwunastolatka w ciąży. Robin pomaga w poszukiwaniach. Sprawa jest jej bliższa, niż myślała.

Jane Campion („Fortepian”) patrzy na Johna Keatsa oczami jego nieszczęśliwej miłości, Fanny Brawne. Ona szyje suknie, on pisze wiersze – tylko jedno z tych zajęć otoczenie uznaje za sztukę. Tytuł to cytat z sonetu, który Keats napisał z myślą o niej. — Hampstead, 1818. Osiemnastoletnia Fanny Brawne jest najmodniejszą panną w okolicy. Do domu obok wprowadzają się dwaj mężczyźni: młody poeta John Keats i jego przyjaciel Brown. Keats uczy Fanny czytać wiersze, a Brown, który jej nie znosi, drwi z niej przy każdej okazji. Poezja Keatsa nie przynosi żadnych pieniędzy. O małżeństwie nie ma mowy. — Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2010 Nominacja – Najlepsze kostiumy | BAFTA | 2010 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2011 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2009