Jerzy Skolimowski

Jerzy Skolimowski nakręcił ten film, mając siedemdziesiąt siedem lat i nazwał go swoją odpowiedzią na hollywoodzkie kino akcji. Jedenaście minut z życia kilkunastu osób, podczas jednego warszawskiego popołudnia. Thrillerowa mozaika i martwy piksel. — Późne popołudnie w Warszawie. Kurier wiezie przesyłkę, o której woli nie myśleć. Sprzedawca hot dogów milczy o swojej przeszłości, a alpinista zjeżdża na linie z dachu hotelu. W apartamencie na górze trwają właśnie zdjęcia próbne u reżysera z Hollywood. Jest na nich aktorka, w lobby czeka na nią mąż. Zostało im jedenaście minut. — Nagroda Vittorio Veneto – Wyróżnienie Specjalne | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2015 Najlepszy europejski montażysta dźwięku | Europejskie Nagrody Filmowe | 2016 Najlepszy montaż | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2016 Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepsza muzyka | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015 Najlepszy montaż | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2015

W grudniu 1981 Skolimowski zaczyna pisać scenariusz, a w maju 1982 roku zdobywa za niego nagrodę w Cannes. Budowlańcy z Polski pojechali dorobić do Londynu, a w Polsce zaczyna się stan wojenny i zamykają granice. Jeremy Irons w roli Nowaka – jedynego robotnika, który umie mówić po angielsku. — Czterech polskich robotników jedzie dorobić do Londynu, gdzie mają tanio wyremontować mieszkanie swojego szefa. Jest grudzień 1981 roku. Angielski zna tylko brygadzista Nowak, więc on za wszystkich kupuje, targuje się i pilnuje pieniędzy. W kraju ogłaszają stan wojenny, granice zostają zamknięte. Nowak dowiaduje się o tym pierwszy. Pozostałym nie mówi ani słowa. — Najlepszy scenariusz | Festiwal Filmowy w Cannes | 1982

Włóczęga mówi kompozytorowi, że potrafi zabić krzykiem. Tak się składa, że kompozytor zarabia na życie właśnie nagrywaniem. Skolimowski złożył tytułowy wrzask z czterdziestu różnych odgłosów, w tym startu rakiety. Horror, surrealizm i Grand Prix Jury w Cannes. — W domu w Devonie zjawia się nieznajomy o nazwisku Crossley. Mieszkają w nim Anthony Fielding, który całymi dniami nagrywa i montuje dźwięki, i jego żona Rachel. Wkrótce Crossley oznajmia, że w Australii nauczył się zabijać krzykiem. — Wielka Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1978