Luis Buñuel

Producent opowiedział Buñuelowi o wieczorze, kiedy zapomniał, że zaprosił gości na kolację. Buñuel zrobił z tego oscarowy film, który z nienagannymi manierami rozprawia się z burżuazją. Sześcioro przyjaciół siada do stołu. Kolacji nie podano. — Sześcioro zamożnych przyjaciół zjawia się na kolacji i odkrywa, że pomylili dzień. Próbują więc jeszcze raz. I jeszcze raz. Każde podejście przerywa coś coraz dziwniejszego. Trup w sąsiednim pokoju lub oddział wojska. Na tych kolacjach nigdy nie dochodzi do jedzenia. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1973 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1973 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Stéphane Audran) | BAFTA | 1974 Najlepszy scenariusz | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1974 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1973

Skandalizujący, w niektórych krajach zakazany, erotyk bez nagości z Catherine Deneuve, w reżyserii Luisa Buñuela. Kostiumy zaprojektował Yves Saint Laurent, a Wenecja nagrodziła film Złotym Lwem. Reżyser twierdził, że tajemnicę filmu rozwiąże tylko wyobraźnia widza. — Séverine kocha swojego męża, ale nie znosi jego dotyku. Znajomy wspomina mimochodem o pewnym mieszkaniu w Paryżu, gdzie kobiety popołudniami przyjmują mężczyzn. Séverine zapisuje adres. Pewnego dnia dzwoni do drzwi mieszkania. Od drugiej do piątej pracuje tam pod innym imieniem. Mąż o niczym nie wie. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1967 Nagroda Pasinetti | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1967 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Catherine Deneuve) | BAFTA | 1969

W surrealistycznym filmie Luisa Buñuela gości przy stole sadza się na sedesach. Kiedy któryś zgłodnieje, wymyka się, żeby samotnie zjeść. Bohaterów porzucamy w pół historii i wbiegamy w kolejną. Świat, w którym wszystko jest na opak. — Toledo, rok 1808. Hiszpańscy powstańcy giną od francuskich kul, wykrzykując hasła przeciwko wolności. W paryskim parku nieznajomy wręcza dwóm dziewczynkom paczkę pocztówek z zabytkami. Rodzice przeglądają pocztówki i wpadają w oburzenie. Na komisariacie małżeństwo zgłasza zaginięcie córki. Dziewczynka stoi obok i podaje policjantowi swój rysopis.

Ostatni film Luisa Buñuela („Viridiana”) oparty jest na powieści Pierre’a Louÿsa o wymownym tytule „Kobieta i pajac”. Conchita służy u zamożnego wdowca, a ten jest nią zafascynowany. Kobietę grają dwie aktorki – jedna stronę frywolną, druga niewinną. Pożądanie, które zamienia człowieka w żart. — Peron w Sewilli. Mathieu, bogaty Francuz, wylewa z okna pociągu kubeł wody na młodą kobietę. Współpasażerowie chcą wiedzieć, dlaczego to zrobił, więc opowiada swoją historię. Zapragnął Conchity w momencie, gdy przyszła do jego domu do pracy. Od tamtej pory wciąż podbija ofertę: da jej pieniądze, dom, nazwisko. Conchita przyjmuje wszystko i nadal mówi mu nie. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1978 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1978 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1978

Drugi film hiszpańskiego skandalisty Luisa Buñuela i Catherine Deneuve. Starszy pan o staroświeckich poglądach wykorzystuje młodą sierotę. Po skandalu „Viridiany” cenzura Franco odrzuciła scenariusz w 1963 roku i na realizację czekano sześć lat. Upadek niewinności na rzecz niezależności. — Tristana właśnie straciła matkę i opiekę nad nią przejmuje don Lope, szanowany w mieście szlachcic. Najpierw traktuje ją jak córkę, potem jak żonę. O honorze i kobietach ma poglądy sprzed stulecia. Dziewczyna zaczyna wymykać się z domu i poznaje młodego malarza Horacia. Pewnego popołudnia nie wraca do domu don Lope’a — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1971