Nagisa Ōshima

Nagisa Ôshima zrobił w życiu tylko jeden film o duchach i dostał za niego w Cannes nagrodę dla najlepszego reżysera. W japońskiej wsi schyłku XIX wieku mieszają się ze sobą erotyka, poczucie winy i strach. Duchowa i duszna kontynuacja filmu „Imperium zmysłów”. — Wioska w Japonii, rok 1895. Toyoji wraca z wojska i pożąda Seki, żony rikszarza. Jest od niej dużo młodszy i niezbyt cierpliwy. Razem zabijają jej męża, ciało wrzucają do wyschniętej studni i przysypują je liśćmi. Mijają trzy lata. Sąsiedzi wciąż zastanawiają się, gdzie się podział Gisaburo. Wtedy Seki zaczyna go widywać. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 1978

Pożądanie w japońskim obozie na Jawie w 1942 roku. Nagisa Ōshima („Imperium zmysłów”) obsadził słynnych muzyków: jednym z jeńców jest David Bowie, a obsesyjnego komendanta gra debiutujący Ryuichi Sakamoto, który napisał też do filmu muzykę. Poszukiwanie człowieczeństwa w mrocznych czasach. — Do japońskiego obozu jenieckiego trafia brytyjski major Jack Celliers. Nie daje się złamać, a komendant Yonoi nie może oderwać od niego oczu. Podpułkownik John Lawrence, brytyjski oficer znający japoński, próbuje być łącznikiem między obiema stronami. Nie zawsze tłumaczy. Czasem wybiera, co powinni usłyszeć. — Najlepsza muzyka oryginalna | BAFTA | 1984 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1983

Słynny erotyk Nagisy Ōshimy przedstawia lata trzydzieste w Tokio. Reżyser wywiózł negatyw za granicę, bo w Japonii nie dało się go wywołać. Dosłownie widzimy, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami pokoju służki i właściciela hotelu, ale nie ma tam pornografii. Zostaje współczucie. — Tokio, 1936. Sada Abe kiedyś pracowała w domu publicznym, a teraz służy w niewielkim hotelu. Jej pracodawca Kichizo jest żonaty, ale po kilku dniach przestaje to mieć jakiekolwiek znaczenie. Zostawia dla niej żonę. Kochankowie zamykają się w kolejnych pokojach, prawie nie jedząc i nie śpiąc. Z czasem Sada staje się coraz bardziej zaborcza, a on coraz chętniej jej ustępuje.