Paolo Sorrentino

Kontrowersyjny polityk Giulio Andreotti jeszcze żył, kiedy film o nim wchodził do kin. Był wściekły, ale do sądu ostatecznie nie poszedł. Sardoniczna satyra w reżyserii Paolo Sorrentino („Wielkie piękno”), która przyniosła Nagrodę Jury w Cannes. — Rzym, 1992. Giulio Andreotti był siedem razy premierem i sięga teraz po prezydenturę. Afery korupcyjne wybuchają jedna po drugiej, a ludzie, którzy przez czterdzieści lat krążyli wokół niego, zaczynają mówić. Sam Andreotti prawie się nie odzywa. — Nominacja – Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 2010 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2008 Nagroda Vulcain | Festiwal Filmowy w Cannes | 2008 Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 2009 Najlepszy aktor europejski (Toni Servillo) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2008 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2008

Paolo Sorrentino czule o starzeniu się. Dwaj osiemdziesięcioletni mężczyźni jadą do alpejskiego hotelu i wspominają. Harvey Keitel i Michael Caine, pop i muzyka klasyczna, Paloma Faith i Maradona. Caine mówił, że to najlepsza rzecz, w której wystąpił. — Alpejski hotel. Fred Ballinger, emerytowany kompozytor, spędza tu lato z przyjacielem i córką. Przyjeżdża wysłannik królowej z prośbą, żeby kompozytor poprowadził swój najsłynniejszy utwór na urodzinach księcia Filipa. Ballinger odmawia. Nikt nie rozumie, dlaczego. — Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2016 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Jane Fonda) | Złote Globy | 2016 Nominacja – Najlepsza piosenka oryginalna | Złote Globy | 2016 Najlepszy aktor europejski (Michael Caine) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2015 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2015 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Warach | 2015

Wczesny film Paola Sorrentino („Wielkie piękno”) o krawcu, którego nazywają Złotym Sercem, a pieniądze pożycza na gigantyczny procent. Kiedy ojciec nie ma na wesele córki, Geremia podaje perwersyjną cenę. Drapieżna i groteskowa wariacja na temat Pięknej i Bestii. — Siedemdziesięcioletni Geremia prowadzi pracownię krawiecką pod Rzymem i mieszka z obłożnie chorą matką. Zajmuje się też pożyczaniem pieniędzy na lichwiarski procent. Przychodzi do niego ojciec, którego nie stać na wesele córki. Geremia proponuje niższe odsetki. W zamian chce Rosalbę. I to w dniu jej ślubu. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 2006

Sorrentino złożył Rzymowi hołd w najbardziej felliniowskim wydaniu, a film przyniósł mu Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Jep Gambardella kończy sześćdziesiąt pięć lat z widokiem na Koloseum, a szalona impreza miesza się z egzystencjalną pustką. Bolesne dionizje i, no cóż, wielkie piękno. — Rzym latem. Jep Gambardella ma sześćdziesiąt pięć lat i wciąż jest najchętniej widzianym gościem na każdej kolacji i każdym przyjęciu w mieście. Na własnym tarasie z widokiem na Koloseum wydaje najlepsze z nich. Jako młody dziennikarz napisał jedną powieść, dostał za nią nagrodę i opinię artysty. Od tamtej pory nie napisał nic. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy aktor europejski (Toni Servillo) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013

Sean Penn zobaczył „Boskiego” i powiedział, że chce pracować z Sorrentino. Tamten napisał mu rolę emerytowanego rockmana, umalowanego jak Robert Smith z The Cure. Tropi esesmana, który torturował jego ojca, ale to bardziej historia o spóźnionym dorastaniu niż zemście. Ze sceny gra David Byrne. — Cheyenne jest emerytowanym gwiazdorem rocka, który oczy maluje wciąż jak za młodu. Od dwudziestu lat siedzi w domu w Dublinie i nie robi prawie nic. W Nowym Jorku umiera jego ojciec. Przeglądając jego dzienniki, Cheyenne zaczyna myśleć o esesmanie, który torturował ojca w Auschwitz. Ten człowiek wciąż żyje gdzieś w Ameryce. — Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 2011