Patrice Chéreau

Tytuł to zdanie, które artysta rzeczywiście powiedział o własnym pogrzebie. Przyjaciele zmarłego malarza jadą trzy godziny z Paryża do Limoges. Są zamknięci w jednym wagonie ze wszystkim, co przemilczeli. Chéreau kręci ich z ręki, jest bardzo blisko ich twarzy. — Paryż, wczesny ranek. Malarz Jean-Baptiste nie żyje. Jego ostatnią wolą był pogrzeb w Limoges, trzy godziny na południe od Paryża, więc ludzie całego jego życia wsiadają razem do pociągu. Dawne miłości, rodzina, przyjaciele. Trzy godziny w jednym wagonie i do roboty nic poza rozmową. — Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 1999 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Dominique Blanc) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1999 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Cezara (Cezary) | 1999 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1998

W każdą środę po południu do mieszkania Jaya przychodzi kobieta i uprawiają seks – bez wymiany imion, bez rozmów, nic przed i nic po. Kim ona jest? Za swój prowokacyjny film Patrice Chéreau („Królowa Margot”) dostał w Berlinie Złotego Niedźwiedzia, a Kerry Fox Srebrnego. Brudny erotyk o alienacji. — Londyn. Jay pracuje za barem i mieszka sam. Jego mieszkanie jest niemal puste. W każdą środę po południu zjawia się u niego kobieta. Uprawiają seks, a potem ona wychodzi bez słowa. Nie znają nawet swoich imion. Pewnego dnia Jay rusza za nią. Trafia do małego teatru i do jej domu, gdzie czekają mąż i syn. — Złoty Niedźwiedź | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2001 Najlepsza aktorka (Kerry Fox) | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 2001 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002 Nominacja – Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001

Patrice Chéreau („Królowa Margot”) na podstawie opowiadania Josepha Conrada nakręcił film, w którym czerń i biel płynnie zmieniają się w kolor i sepię. Isabelle Huppert gra żonę, która przez lata nie mówiła, co myśli. Kiedy w końcu zaczyna, robi się nieprzyjemnie. — Początek dwudziestego wieku. W każdy czwartek Jean i Gabrielle Hervey przyjmują u siebie paryską socjetę. Pewnego popołudnia Jean znajduje na stoliku w przedpokoju list: żona odeszła do innego mężczyzny. Nie mija godzina, gdy Gabrielle wraca, ale zostaje to w pamięci ich obojga. — Najlepsza scenografia | Nagrody Cezara (Cezary) | 2006 Najlepsze kostiumy | Nagrody Cezara (Cezary) | 2006 Nominacja – Najlepsza aktorka (Isabelle Huppert) | Nagrody Cezara (Cezary) | 2006 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2006 Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Wenecji | 2005

Malarska i naturalistyczna adaptacja słynnej powieści Aleksandra Dumasa. Isabelle Adjani („Opętanie”) jako tytułowa Margot oraz nagrodzona w Cannes Virna Lisi jako Katarzyna Medycejska. Seks, śmierć i dwór, na którym nikomu nie można ufać. Trucizna i krew leją się w rytm muzyki Gorana Bregovića. — 1572. Małżeństwo katoliczki Margot z hugenotem Henrykiem z Nawarry ma zapewnić pokój między wyznawcami dwóch religii. Zaaranżowała je Katarzyna Medycejska, matka panny młodej. Sama Margot od męża woli kochanka z ulicy. Kilka dni po weselu protestanci, którzy zjechali na nie do Paryża, zaczynają umierać. Margot ukrywa u siebie jednego z rannych. — Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1995 Najlepsza aktorka (Virna Lisi) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1995 Najlepsza aktorka (Isabelle Adjani) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepszy aktor drugoplanowy (Jean-Hugues Anglade) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Virna Lisi) | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepsze zdjęcia | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995 Najlepsze kostiumy | Nagrody Cezara (Cezary) | 1995