Powell & Pressburger

Od 1948 roku mawia się, że to najpiękniejszy film, jaki nakręcono. Baletnica Moira Shearer przez rok próbowała się wykręcić z tej roli, ale Powell w końcu ją przekonał. Finalnie błyszczy w kilkunastominutowej scenie nieprzerwanego baletu. O artystce, od której sztuka żąda wszystkiego. — Zespół baletowy w trasie i młoda tancerka, która lada moment zostanie gwiazdą. Boris Lermontov buduje wokół Victorii Page nowy spektakl i dopiero wtedy odkrywa, że zakochała się w kompozytorze jego muzyki. Nie zamierza się nią dzielić. Prędzej czy później każe jej wybrać. — Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1949 Najlepsza scenografia | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1949 Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1949 Nominacja – Najlepszy film brytyjski | BAFTA | 1949

By znaleźć humanizm na ruinach drugiej wojny światowej, Powell i Pressburger zbudowali schody do nieba i wytoczyli na górze proces lotnikowi RAF. Ten film zamówił brytyjski rząd, żeby poprawić stosunki z USA. Ziemia ma barwy technikoloru. Niebo, jak narzeka jeden z umarłych, już nie. — W płonącym bombowcu nad kanałem La Manche nie ma już spadochronów. Brytyjski pilot Peter Carter spędza ostatnie, jak sądzi, minuty na rozmowie przez radio z June, amerykańską radiotelegrafistką. Skacze. Później budzi się na plaży, wciąż żywy. W zaświatach zauważają pomyłkę i wysyłają kogoś, żeby zabrał go tam, gdzie jego miejsce.

Powell i Pressburger („Czerwone trzewiki”), kręcąc słynny film o zakonie w Himalajach, nawet nie zbliżyli się do gór. Krajobrazy są namalowane, klasztor to dekoracja w Pinewood, a i tak przyszły Oscary za zdjęcia i scenografię. Pięć angielskich zakonnic, agnostyk i wiara, która przegrywa z ciałem. — Pałac na himalajskim urwisku dawniej był haremem, a teraz oddano go Kościołowi. Pięć angielskich zakonnic przyjeżdża, żeby otworzyć w nim szkołę i przychodnię; prowadzi je młoda siostra Clodagh. Powietrze jest rzadkie, a spokój nie nadchodzi. Pan Dean, jedyny Anglik w okolicy, nie udaje, że w cokolwiek wierzy, a siostra Ruth nie potrafi oderwać od niego wzroku. — Najlepsze zdjęcia kolorowe | Oscary | 1948 Najlepsza scenografia | Oscary | 1948 Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 1948