Martin Scorsese poleca

Jia Zhangke pożyczył od Roberta Bressona nie tylko tytuł. Swój debiut nakręcił w podziemiu, całkowicie poza chińskim systemem. Kieszonkowiec patrzy, jak wszyscy jego znajomi ruszają dalej ze swoim życiem. A on wciąż kradnie. — Fenyang, 1997 rok. Xiao Wu wciąż jest kieszonkowcem, podczas gdy jego dawni wspólnicy porzucili ulicę i zaczęli robić interesy. Nikt nie zabrał go ze sobą. Samotny, spędza wieczory z hostessą z baru karaoke. W mieście trwa policyjna kampania przeciwko przestępczości, a jemu coraz trudniej pozostać niezauważonym. — Nagroda NETPAC | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Nagroda Wolfganga Staudte | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie (Berlinale) | 1998 Nagroda Dragons and Tigers | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Vancouver | 1998

Niewiarygodna historia: film zakazany po rewolucji i uznany za zaginiony, do którego taśmy odnalazły się po latach w teherańskim sklepie ze starociami. Kostiumowy kryminał z queerową historią w tle, w którym pod jednym dachem mieszkają Kubrick, Paradżanow, gotycki horror i perska tradycja. — W bogatym domu w Teheranie umiera zamożna kobieta. Jej mąż, przekupny kupiec, chce pozbyć się pasierbicy, bo to właśnie ona jest dziedziczką budynku. Dziewczyna jest nowoczesna i wykształcona. Jest też zupełnie sama wśród ludzi, którzy życzą jej śmierci. Prosi o pomoc służącą. Tylko że ta rozgrywa grę na obu frontach.

Nikt wcześniej i nikt później nie uchwycił istoty poezji w obrazie jak Paradżanow. „Jakby otworzyć drzwi do innego wymiaru” – mówił Martin Scorsese, którego Film Foundation nadzorowała rekonstrukcję filmu. — Armenia, XVIII wiek. Poeta Sajat-Nowa dorasta wśród farbiarzy i wełny, śpiewa na dworze, kocha księżniczkę i wstępuje do klasztoru. Ta historia nie jest opowiadana scenami, tylko obrazami: sok z granatu rozlewający się po białym płótnie, otwarte książki suszą się na dachu. Wiatr przewraca kartki.

Miażdżący realizm i przebłyski piękna. Klasyka brazylijskiego kina. Hector Babenco przesłuchał 1300 chłopców z faweli São Paulo. Wybrał Fernando Ramosa da Silvę. Siedem lat po premierze zastrzeliła go policja. Okrucieństwo życia dogania kino – niczym w „Mieście Boga”. — Pixote to chłopiec z São Paulo. Władze zgarniają go z ulicy i zamykają w poprawczaku, gdzie strażnicy są groźniejsi od wychowanków. Ucieka stamtąd, ale nie wraca do domu. Najpierw dopuszcza się kradzieży, później coraz gorszych rzeczy. Ma u boku kobietę i kilku innych chłopców. To jedyna rodzina, jaką posiada. — Srebrny Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1981 Nagroda OCIC – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w San Sebastián | 1981 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1982

Ousmane Sembène pisał powieści, dopóki nie zrozumiał, że ludzie, o których pisał, nie umieją ich przeczytać. Nakręcił więc ten zwięzły i doceniany film. Młoda Senegalka jedzie na Lazurowe Wybrzeże, gdzie ma zajmować się dziećmi francuskiej rodziny. Klasyka afrykańskiego kina. — Wioska pod Dakarem. Diouana szuka pracy i znajduje ją u francuskiej rodziny, która proponuje jej wyjazd do Antibes, gdzie ma opiekować się dziećmi. Jedzie. Na miejscu okazuje się, że ma gotować, sprzątać i nie wychodzić z mieszkania.

Od 1948 roku mawia się, że to najpiękniejszy film, jaki nakręcono. Baletnica Moira Shearer przez rok próbowała się wykręcić z tej roli, ale Powell w końcu ją przekonał. Finalnie błyszczy w kilkunastominutowej scenie nieprzerwanego baletu. O artystce, od której sztuka żąda wszystkiego. — Zespół baletowy w trasie i młoda tancerka, która lada moment zostanie gwiazdą. Boris Lermontov buduje wokół Victorii Page nowy spektakl i dopiero wtedy odkrywa, że zakochała się w kompozytorze jego muzyki. Nie zamierza się nią dzielić. Prędzej czy później każe jej wybrać. — Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1949 Najlepsza scenografia | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1949 Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1949 Nominacja – Najlepszy film brytyjski | BAFTA | 1949

Film Irańskiej Nowej Fali, przez dekady zakazany w kraju. Mężczyzna zostaje wyrzucony na brzeg, nic nie pamięta. Po latach zaczyna upominać się o niego morze. Bahram Beyzaie zaczynał jako dramaturg teatralny i zamiast oprzeć się na istniejącym micie, wymyślił własny. — Do brzegu morza przybija dryfująca łódź z nieprzytomnym mężczyzną. Kiedy dochodzi do siebie, twierdzi, że nie pamięta, kim jest. Zamieszkuje we wsi, żeni się z jedną z dziewcząt. Lata upływają spokojnie. Aż z morskiej mgły wyłania się ktoś, kto go szuka.

Od 1975 minęło już pół wieku, a to wciąż jedyny afrykański film ze Złotą Palmą w Cannes. Mohammed Lakhdar-Hamina stracił aktora do roli wiejskiego szaleńca, więc zagrał ją sam. Trzy godziny epickiej historii Algierii zrekonstruowane dzięki Film Foundation Martina Scorsesego. — Algieria, 1939 rok. Susza zmusza Ahmeda do opuszczenia wioski. Ląduje w mieście, gdzie władza kolonialna stoi znacznie bliżej. Francuska armia, kamieniołom, piętnaście lat drobnych upokorzeń. Chłop staje się człowiekiem, który wybrał stronę. Patrzy na to jego syn. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1975