Filmy, które kochacie

Debiut Sofii Coppoli („Między słowami”) z szesnastoletnią Kirsten Dunst i muzyką duetu Air na podstawie książki Jeffreya Eugenidesa. Lata siedemdziesiąte, pięć sióstr mieszka na przedmieściach. Obserwują je chłopcy z okolicy i nic nie rozumieją. Wspomnienie tych dziewczyn zostanie z nimi na zawsze. — Lata siedemdziesiąte na przedmieściach Detroit. Sióstr Lisbon jest pięć – wszystkie piękne, rozmarzone i żadna prawie nigdy nie wychodzi z domu. Kiedy najmłodsza trafia do szpitala, rodzice zamykają drzwi ich domu na dobre. Chłopcy z sąsiedztwa zbierają wszystko, co dziewczyny wyrzucają. Nie rozumieją tego, co się u nich dzieje. — Selekcja oficjalna - Directors' Fortnight | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Nagroda C.I.C.A.E. | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Złota Kamera | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999

Dwoje ludzi, którzy nie potrafią ani ze sobą żyć, ani dać sobie spokój. W tle czarno-biała, powojenna Europa. Nagroda za reżyserię w Cannes, trzy nominacje do Oscara. Za kamerą Paweł Pawlikowski („Ida”), przed nią Joanna Kulig i Tomasz Kot w melodramacie, który podbił cały świat. — Zula i Wiktor poznają się w ruinach powojennej Polski i wpadają w sidła miłości, z których żadne z nich nie potrafi się uwolnić. Ich historia toczy się przez kolejne lata zimnej wojny i kolejne kraje: Polskę, Francję, Niemcy, Jugosławię. Polityka, własne wady i pasmo złych zbiegów okoliczności raz ich rozdzielają, a później znów do siebie zbliżają. — Najlepsza reżyseria | Festiwal Filmowy w Cannes | 2018 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2019 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2019 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2018 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2019 Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2019 Najlepszy film | Polskie Nagrody Filmowe Orły | 2019 Złote Lwy | Festiwal Polskich Filmów Fabularnych | 2018

Ryan Gosling i Emma Stone w uwielbianej, współczesnej odsłonie klasycznego hollywoodzkiego musicalu. Los Angeles, w którym pianista i aktorka nie mogą znaleźć pracy. Miłość, taniec i czternaście nominacji do Oscara oraz sześć statuetek. Dla tych, którzy nie przestają marzyć. — Roztańczony korek na autostradzie w Los Angeles. Mia jedzie na kolejny casting i powtarza rolę w samochodzie. Sebastian gra kolędy w restauracji, w której zakazano mu jazzu. Ich dwa pierwsze spotkania nie są zbyt miłe. Po trzecim znajdują w sobie nawzajem nieoczekiwane wsparcie w drodze do osiągnięcia swoich marzeń. — Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Emma Stone) | Oscary | 2017 Najlepsza reżyseria | Oscary | 2017 Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2017 Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza piosenka oryginalna | Oscary | 2017 Najlepsza scenografia | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Ryan Gosling) | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2017 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 2017

Bertolucci („Ukryte pragnienia”) nakręcił ten dziś kultowy film z debiutującą Evą Green, Michaelem Pittem i Louisem Garrelem, zamkniętymi w paryskim mieszkaniu. Za oknem trwa rok 1968, ale oni skupieni są na sobie i na filmowych szaradach. Trójkąt miłosny uwodzi. — Paryż, 1968. Policja rozgania tłum protestujący przeciwko zwolnieniu Henriego Langloisa z Cinémathèque française. Wśród demonstrantów są bliźnięta Théo i Isabelle oraz Matthew, amerykański student na wymianie, który spędza w tej sali każdy wieczór. Rodzeństwo zaprasza go na kolację z rodzicami, a potem namawia, żeby z nimi został. Ci wyjeżdżają na miesiąc, zostawiając całą trójkę samą w mieszkaniu. — Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 2004 Nominacja – Najlepszy film europejski | Nagrody Goya | 2004 Nominacja – Nagroda EFA People's Choice | Europejskie Nagrody Filmowe | 2004

Film z twistem, którego się nie zdradza. Neil Jordan („Wywiad z wampirem”) miał trudności ze zdobyciem finansowania, a w końcu dostał Oscara za scenariusz. Stephen Rea i Forest Whitaker mają jedną noc na rozmowę. Thriller polityczny, zmysłowy neo-noir i traktat o naturze miłości. — Wesołe miasteczko rozstawione gdzieś w Irlandii Północnej. Jude zagaduje Jody’ego, brytyjskiego żołnierza. Prowadzi go wprost w ręce oddziału tajnej organizacji nacjonalistycznej Irlandii, IRA. Na wymianę więźniów są trzy dni. Żołnierza pilnuje Fergus. Nad ranem obaj już się lubią. Jody prosi go o jedno, na wypadek gdyby miał nie przeżyć: chce, żeby chłopak odnalazł w Londynie Dil i coś przekazał. — Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1993 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1993 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1993 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Stephen Rea) | Oscary | 1993 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1993 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Jaye Davidson) | Oscary | 1993 Nagroda Alexandra Kordy za Najlepszy Film Brytyjski | BAFTA | 1993 Najlepsze europejskie osiągnięcie roku | Europejskie Nagrody Filmowe | 1993

Sorrentino złożył Rzymowi hołd w najbardziej felliniowskim wydaniu, a film przyniósł mu Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Jep Gambardella kończy sześćdziesiąt pięć lat z widokiem na Koloseum, a szalona impreza miesza się z egzystencjalną pustką. Bolesne dionizje i, no cóż, wielkie piękno. — Rzym latem. Jep Gambardella ma sześćdziesiąt pięć lat i wciąż jest najchętniej widzianym gościem na każdej kolacji i każdym przyjęciu w mieście. Na własnym tarasie z widokiem na Koloseum wydaje najlepsze z nich. Jako młody dziennikarz napisał jedną powieść, dostał za nią nagrodę i opinię artysty. Od tamtej pory nie napisał nic. — Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2014 Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2014 Najlepsze zdjęcia | Złote Globy | 2013 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy reżyser europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy aktor europejski (Toni Servillo) | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013 Najlepszy europejski montażysta | Europejskie Nagrody Filmowe | 2013

Jeden z najbardziej przerażających filmów XXI wieku. Debiut Ariego Astera („Midsommar”) to ambitny i zaskakująco rodzinny labirynt. Łączy żałobę Toni Collette i demony. Co dostaje się od przodków? — Annie Graham zawodowo robi miniatury. Kiedy chowa matkę, z którą od lat nie umiała się porozumieć, po pogrzebie wraca do pracowni – choć w domu coś się zmieniło. Jej córka Charlie jest wyjątkowo małomówna, a mąż, Steve, chce, żeby rodzina żyła jak dawniej. Peter ma zabrać siostrę na imprezę. Charlie zjada tam kawałek ciasta z orzechami, na które ma silne uczulenie. Peter rusza z nią do szpitala, a to, co czeka rodzinę później, jest o wiele gorsze. — Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Toni Collette) | Nagrody Independent Spirit | 2019 Nominacja – Najlepszy pierwszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2019

Początek Nowego Hollywood, kultowa muzyka Simona & Garfunkela i reżyserski Oscar dla Mike’a Nicholsa. Trudno uwierzyć, że Dustina Hoffmana i Anne Bancroft dzieliło raptem sześć lat. Ponadczasowy film, którego ostatnie ujęcie już zawsze zostaje pod powiekami. — Benjamin wraca do domu w Pasadenie z dyplomem i całymi dniami leży w basenie rodziców. Nie ma najmniejszego pomysłu, co robić dalej. Pani Robinson, żona wspólnika ojca, prosi go, żeby odwiózł ją do domu. Później nie wypuszcza go z pokoju hotelowego przez całe lato. Rodzice Benjamina zaczynają go namawiać na randkę z jej córką. — Najlepsza reżyseria | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Dustin Hoffman) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Anne Bancroft) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Katharine Ross) | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1968 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1968 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 1968 Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1968 Najlepsza aktorka w musicalu lub komedii (Anne Bancroft) | Złote Globy | 1968

Kirk Douglas wysłał powieść Kena Keseya Milošowi Formanowi do Pragi, a bezpieka przejęła przesyłkę. Lata później film dostał pięć Oscarów. Jack Nicholson trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego, gdzie z oddziałową się nie dyskutuje. On zaczyna. Wolność kosztuje najwięcej. — Więzień trafia na obserwację do szpitala psychiatrycznego. Oddziałem rządzi siostra Ratched, a jej zasady obowiązują wszystkich bez wyjątku. Pacjenci dawno przestali je podważać. McMurphy robi to już pierwszego popołudnia i rozpętuje bitwę, która zmieni wszystko wokół niego. — Najlepszy film | Oscary | 1976 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1976 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Jack Nicholson) | Oscary | 1976 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Louise Fletcher) | Oscary | 1976 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Brad Dourif) | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1976 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1976 Najlepszy film dramatyczny | Złote Globy | 1976

Rohmer umiejscowił akcję w Clermont-Ferrand, bo tam urodził się Pascal – a bohaterowie spierają się o jego zakład do rana. Akademia nominowała film do Oscara dwukrotnie. Wierzący katolik, niewierząca lekarka i rozmowa. Film, który przyniósł Rohmerowi sławę. — Clermont-Ferrand, tydzień przed Bożym Narodzeniem. Jean-Louis to religijny inżynier, który po cichu wybrał już sobie przyszłą żonę. Wpada na starego znajomego – Vidal wykłada filozofię i nie wierzy w nic. Przyjaciel zabiera go do Maud, lekarki mieszkającej samotnie, która argumentuje lepiej niż oni obaj. Potem zaczyna padać śnieg i odjeżdża ostatni autobus. Rozmowa trwa. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 1970 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1971

Osiem Oscarów dla historii, w której centrum nie jest postawiony geniusz, tylko jego zawistny rywal. Sceny operowe Forman nakręcił w praskim teatrze, gdzie Mozart wystawił „Don Giovanniego”. Salieri słyszy Boga w muzyce Mozarta i nie może uwierzyć, że pisze ją chichoczący smarkacz. — Wiedeń, XVIII wiek. Antonio Salieri jest nadwornym kompozytorem cesarza i obiecał Bogu czystość w zamian za talent. Wtedy z Salzburga przyjeżdża Wolfgang Amadeusz Mozart, chichoczący, głośny i wulgarny. Salieri jako jedyny słyszy, jak wielka to muzyka. Czy to Bóg wystawia go na próbę? — Najlepszy film | Oscary | 1985 Najlepszy aktor pierwszoplanowy (F. Murray Abraham) | Oscary | 1985 Najlepsza reżyseria | Oscary | 1985 Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1985 Najlepsze kostiumy | Oscary | 1985 Najlepszy dźwięk | Oscary | 1985 Najlepsze charakteryzacja i fryzury | Oscary | 1985 Najlepsza scenografia | Oscary | 1985 Nominacja – Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Tom Hulce) | Oscary | 1985

Dorastanie w Teheranie w czasach, gdy rewolucja decyduje, co wolno kobietom. Marjane Satrapi najpierw narysowała tę historię jako komiks, potem przeniosła na ekran. Matce głosu użycza Catherine Deneuve, córce Chiara Mastroianni. Animacja nie zestarzała się nawet o dzień. — Teheran, 1978. Dziewięcioletnia Marjane zamierza zostać prorokinią. W jej domu przy stole rozmawia się o polityce, a szach właśnie upada. Rewolucja decyduje, co dziewczynce wolno nosić, czytać i mówić na głos. Gdy ma czternaście lat, rodzice wysyłają ją do Wiednia. Samą. — Nominacja – Najlepszy film animowany | Oscary | 2008 Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Palm Dog | Festiwal Filmowy w Cannes | 2007 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | BAFTA | 2009 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2008 Najlepszy film debiutancki | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Najlepszy scenariusz adaptowany | Nagrody Cezara (Cezary) | 2008 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rotterdamie | 2008

Żaden film na świecie nie doczekał się tylu remake’ów. Paolo Genovese był pierwszy, w Rzymie, w 2016 roku. Kasia Smutniak jest gospodynią tego włoskiego wieczoru, przy którym siedmioro dorosłych ludzi gra w ryzykowną grę. Każdy ma coś do ukrycia, a jednak dobrze się kłamie w tak miłym towarzystwie. — Rzym, noc zaćmienia Księżyca. Siedmioro przyjaciół siada do kolacji u Evy i Rocca. Pada propozycja gry: wszystkie telefony lądują na środku stołu, a każda wiadomość, która przyjdzie, zostanie odczytana na głos. Zgadzają się wszyscy, bo odmówić znaczyłoby wyjść na tego, kto ma coś do ukrycia. — Najlepszy scenariusz międzynarodowego filmu fabularnego | Festiwal Filmowy Tribeca | 2016

Płatny zabójca mafii (Forest Whitaker) podąża za zasadami z trzystuletniego podręcznika samurajów i mieszka na dachu z gołębiami. Reżyserował Jim Jarmusch, a muzykę napisał RZA z Wu-Tang Clan. Legenda miejskiego kina. — Płatny zabójca hoduje gołębie na dachu budynku w podupadłym amerykańskim mieście. Żyje według księgi mądrości samurajów i pracuje dla gangstera, który kiedyś uratował mu życie. Jedno zlecenie kończy się źle, choć nie z jego winy. Teraz to on jest na celowniku. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1999 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 2000 Nominacja – Najlepszy film pełnometrażowy | Nagrody Independent Spirit | 2001

Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer i Winona Ryder w zaskakującym, trzymającym w napięciu filmie Martina Scorsesego. Reżyser bierze na warsztat powieść Edith Wharton o nowojorskiej socjecie XIX wieku. Zamiast krwi – gorsety, plotki i miłość, której nigdy nie wolno nazwać po imieniu. — Nowy Jork, lata siedemdziesiąte XIX wieku. Prawnik Newland Archer szykuje się do ogłoszenia zaręczyn z May Welland, młodą, piękną i zaakceptowaną przez towarzystwo dziewczyną. Z Europy wraca właśnie jej kuzynka, hrabina Ellen Olenska. Odeszła od męża i chce rozwodu, co jest w tym świecie wielkim skandalem. Salony zamykają przed nią swe drzwi jeden po drugim. Archerowi każą ją od tego odwieść, ale on staje po jej stronie. Od tej pory myśli tylko o niej. — Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Winona Ryder) | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy scenariusz adaptowany | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Winona Ryder) | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Złote Globy | 1994 Nominacja – Najlepsza aktorka w dramacie (Michelle Pfeiffer) | Złote Globy | 1994

Skandalizujący, w niektórych krajach zakazany, erotyk bez nagości z Catherine Deneuve, w reżyserii Luisa Buñuela. Kostiumy zaprojektował Yves Saint Laurent, a Wenecja nagrodziła film Złotym Lwem. Reżyser twierdził, że tajemnicę filmu rozwiąże tylko wyobraźnia widza. — Séverine kocha swojego męża, ale nie znosi jego dotyku. Znajomy wspomina mimochodem o pewnym mieszkaniu w Paryżu, gdzie kobiety popołudniami przyjmują mężczyzn. Séverine zapisuje adres. Pewnego dnia dzwoni do drzwi mieszkania. Od drugiej do piątej pracuje tam pod innym imieniem. Mąż o niczym nie wie. — Złoty Lew | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1967 Nagroda Pasinetti | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1967 Nominacja – Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Catherine Deneuve) | BAFTA | 1969

Nagrodzony Złotą Palmą kultowy film drogi Wima Wendersa, do którego zdjęcia zaczął z połową scenariusza. Portret samotnej Ameryki. Milczący mężczyzna wychodzi z teksańskiej pustyni w poszukiwaniu żony. Nastassja Kinski w różowym swetrze jako symbol czegoś, co utraciliśmy. — Mężczyzna błąka się po Teksasie w nieznośnym upale. Nie mówi i wygląda na to, że stracił pamięć. Gdy znajdują go nieprzytomnego na pustyni, brat, który od lat uważał go za zmarłego, zabiera go do siebie. Tam razem z żoną wychowują jego syna. Mężczyzna nie powie, gdzie był przez te lata. Chce jedynie odnaleźć żonę i zabrać chłopca ze sobą. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Nagroda Jury Ekumenicznego | Festiwal Filmowy w Cannes | 1984 Najlepsza reżyseria | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film | BAFTA | 1985 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 1985 Nominacja – Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1985

Bill Murray i Andie MacDowell w ukochanym romantycznym klasyku, który po latach wciąż działa jako komedia, afirmacja życia i lekcja z uważności. Gburowaty i sarkastyczny prezenter pogody wciąż powtarza ten sam dzień. Do oglądania nie tylko drugiego lutego. — Punxsutawney w Pensylwanii. Prezenter Phil Connors przyjechał tu z Pittsburgha zrelacjonować doroczne święto świstaka. Gardzi wszystkim: miasteczkiem, świętem, gapiami i nawet słodkim zwierzakiem. Na dokładkę jeszcze przychodzi śnieżyca, która zasypuje drogi i sprawia, że musi zatrzymać się tam na noc. Rano w radiu leci ta sama piosenka. Znowu dzień świstaka. — Najlepszy scenariusz oryginalny | BAFTA | 1994

Nominowana do Oscara Kate Hudson w klimatycznej historii o muzyce, pisaniu i dojrzewaniu. Piętnastolatek wyrusza w trasę z zespołem, o którym ma napisać dla magazynu. Cameron Crowe opierał się na własnej biografii – był najmłodszym współpracownikiem „Rolling Stone’a” – i dostał za scenariusz Oscara. — San Diego, 1973. Dobrze zapowiadający się zespół rusza w trasę koncertową. Towarzyszy im piętnastoletni William Miller, na zlecenie magazynu Rolling Stone. W jego domu została matka, która nie wpuszcza rocka za próg. Z zespołem jeździ też dziewczyna, każe mówić na siebie Penny Lane. Muzycy w końcu orientują się, z czego żyje chłopak. — Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Oscary | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Oscary | 2001 Najlepszy film musicalowy lub komediowy | Złote Globy | 2001 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Kate Hudson) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepsza aktorka drugoplanowa (Frances McDormand) | Złote Globy | 2001 Nominacja – Najlepszy scenariusz | Złote Globy | 2001

Od 1948 roku mawia się, że to najpiękniejszy film, jaki nakręcono. Baletnica Moira Shearer przez rok próbowała się wykręcić z tej roli, ale Powell w końcu ją przekonał. Finalnie błyszczy w kilkunastominutowej scenie nieprzerwanego baletu. O artystce, od której sztuka żąda wszystkiego. — Zespół baletowy w trasie i młoda tancerka, która lada moment zostanie gwiazdą. Boris Lermontov buduje wokół Victorii Page nowy spektakl i dopiero wtedy odkrywa, że zakochała się w kompozytorze jego muzyki. Nie zamierza się nią dzielić. Prędzej czy później każe jej wybrać. — Najlepsza muzyka oryginalna | Oscary | 1949 Najlepsza scenografia | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1949 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1949 Najlepsza muzyka oryginalna | Złote Globy | 1949 Nominacja – Najlepszy film brytyjski | BAFTA | 1949

Wiara, wiedza, władza. Sean Connery i Christian Slater w adaptacji słynnego „Imienia róży” Umberta Eco. Opactwo z XIV wieku, giną mnisi, a najpopularniejsza teoria brzmi: Apokalipsa. Jean-Jacques Annaud daje nam jeden z najoryginalniejszych kryminałów w historii kina. — Odległe opactwo, wiek XIV. Znaleziono martwego mnicha, a bracia są pewni, że zaczęła się Apokalipsa. Opactwo ma za chwilę gościć zjazd franciszkanów, więc uczony brat, który właśnie tu przybył, zostaje poproszony o wyjaśnienie sprawy. Mają miejsce kolejne morderstwa. Inkwizycja jest już w drodze. — Najlepszy aktor pierwszoplanowy (Sean Connery) | BAFTA | 1988 Najlepszy charakteryzator | BAFTA | 1988 Najlepszy film zagraniczny | Nagrody Cezara (Cezary) | 1987

Pierwsza w historii Złota Palma w Cannes, którą odebrała kobieta, należy do Jane Campion. Jedenastoletnia Anna Paquin dostała za ten sam film Oscara. Holly Hunter i Harvey Keitel krążą wokół siebie w wilgotnej, nowozelandzkiej kolonii. Koncert napięcia, niezależności i namiętności. — Połowa XIX wieku. Ada nie odezwała się od szóstego roku życia. Ze Szkocji zostaje wysłana do Nowej Zelandii, do męża, którego nigdy nie widziała, razem z córką i fortepianem. Mąż zostawia instrument na plaży i nie zamierza po niego wracać. Sąsiad oddaje mu za fortepian kawałek ziemi. Adzie zaś proponuje układ: może go odzyskać, klawisz po klawiszu. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka (Holly Hunter) | Festiwal Filmowy w Cannes | 1993 Najlepsza aktorka pierwszoplanowa (Holly Hunter) | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka drugoplanowa (Anna Paquin) | Oscary | 1994 Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy film | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepszy montaż | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsza reżyseria | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 1994 Nominacja – Najlepsze kostiumy | Oscary | 1994 Najlepsza aktorka w dramacie (Holly Hunter) | Złote Globy | 1994

Z tego filmu wychodzi się z lekkim sercem. Amelia Poulain jest samotną kelnerką, która uważnie przygląda się wszystkim dookoła i po cichu naprawia życie nieznajomych na Montmartre. Paryż jest tu jeszcze piękniejszy niż w rzeczywistości, a muzykę Yanna Tiersena wielu do dziś zna na pamięć. — Amelia Poulain to nieśmiała i życzliwa kelnerka z Montmartre. Za obluzowanym kafelkiem w łazience mieszkania znajduje pudełko ze skarbami chłopca sprzed lat. Odnajduje właściciela i oddaje mu je, nie zdradzając, kim jest. Później próbuje uszczęśliwiać innych ludzi wokół siebie. Nikt nie wie, że to jej sprawka. Własnego życia jeszcze nie zaczęła układać. — Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsze zdjęcia | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepszy dźwięk | Oscary | 2002 Nominacja – Najlepsza scenografia | Oscary | 2002 Nagroda Publiczności | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto | 2001 Nominacja – Najlepszy film nieanglojęzyczny | Złote Globy | 2002 Najlepszy film | Nagrody Cezara (Cezary) | 2002 Nagroda Publiczności | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001 Najlepszy film europejski | Europejskie Nagrody Filmowe | 2001

„Gdy byliśmy najbliżej, wciąż dzielił nas milimetr.” Kultowy film Wong Kar-Waia („Spragnieni miłości”) był pierwszym tytułem wytwórni Tarantino. Sceny do niego pisano rano, kręcono w nocy, a całe zdjęcia trwały dwa tygodnie. Policjant, peruka, a w barze obok znowu puszczają California Dreamin’. — Policjant 223 codziennie kupuje puszkę ananasów z datą ważności 1 maja – to dzień, w którym ma przestać tęsknić. Nie potrafi oderwać wzroku od kobiety w blond peruce – nie wie, że ta handluje narkotykami. Policjanta 663 też właśnie zostawiono. Była dziewczyna zostawia klucze w barze obok. — Najlepszy film | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepsza reżyseria | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepszy montaż | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995 Najlepszy aktor (Tony Leung Chiu-wai) | Nagrody Filmowe Hongkongu | 1995