Armand

Wizualnie piękny, poza tym nudny

Wizualnie piękny, poza tym nudny

Oryginalny, odważny, wielowarstwowy

Pretekst w postaci zebrania z rodzicami to zaledwie piędź wglądu w niewidzialne wymiary bohaterki, które w osobliwy sposób zalewają obraz, w rejony, gdzie słowa są zbędne.

Delirycznie o ludzkiej duszy

Pierwszy pełnometrażowy film Ullmanna Tøndela to film, który postanawia od razu skoczyć na głęboką wodę, idąc śladami jego dziadka, Ingmara Bergmana, i mając za wspólniczkę, tak jak on, znakomitą aktorkę, Renate Reinsve, która w uporczywej scenie swojego nerwowego śmiechu oddaje całą wyniosłą samotność jednostki, która czuje się osaczona przez wrogi tłum. Rzecz w tym, że o ile Bergman zaczynał od kilku bardziej konwencjonalnych dramatów społecznych, o tyle Ullman już w swoim pierwszym filmie, po realistycznym początku, a zwłaszcza po nerwowym śmiechu swojej bohaterki, coraz bardziej oddala się od realizmu w scenach delirycznych, które bardziej zaciemniają, niż odsłaniają ukryte sekrety jego postaci; i jeśli dwubiegunowość dwóch zwaśnionych matek przywołuje szereg analogicznych bergmanowskich par, to tutaj ciężar od początku spada na jedną stronę, której finał triumfalnie przyznaje rację, przecinając gordyjski węzeł ludzkiej duszy.

NUDNY

Zaczyna się ciekawie, ale potem robi się powtarzalny i przygnębiający. Szkoda...

Not great, not terrible

Gdzieś na Cinobo przeczytałem tekst zachęcający, żeby obejrzeć ten film po "Pokoju nauczycielskim", bo dotyczą tej samej tematyki. Być może, ale mniej więcej tu kończą się podobieństwa. Bardzo powolny i powtarzalny, nie wciągnął mnie. Bardzo dobra kreacja głównej aktorki, a kilka scen było bardzo błyskotliwych i oryginalnych.

lena.elina@yahoo.gr

OBRZYDLISTWO!!!!!!PRZESADA,JEŚLI TO W OGÓLE MOŻLIWE,NUDNY,MROCZNY!!!!!

Strata czasu

Usiedliśmy do niego po przeczytaniu newslettera cinobo, który polecał go jako trzymający w napięciu dramat szkolny. Niestety była to wielka strata czasu. Czułem się, jakbym oglądał pracę studenta reżyserii, który próbował wcisnąć do jednego filmu mnóstwo różnych uczuć i niepowiązanych ze sobą scen. Jeśli przypadkiem zasiądziecie do niego, kiedy dojdzie do scen ze śmiechem, tańcem i molestowaniem seksualnym przez "radę rodziców", wciśnijcie fast forward i przewińcie 5 minut do przodu. Nic nie stracicie, a oszczędzicie trochę czasu ze swojego życia.

Na siłę poważny

Dobre intencje, które prowadzą do nudy i nieuniknionego pytania: po co tyle gadania o niczym? Nie wystarczą dobrzy aktorzy ani trendy tematy, kiedy scenariusz i reżyseria po prostu bredzą.

Musimy porozmawiać o Armandzie

Teatralność sytuacji zebrania z rodzicami, instrumentalizacja poszukiwania prawdy, Reinsve i niespodziewany dodatek Karaindrou i motywu muzycznego z Wieczności i jednego dnia.

2 stracone godziny