Na wojnie

Porywający film o politycznej i społecznej treści.......

bardzo dobra reżyseria i znakomite kreacje

Film przedstawia patologie i ślepe zaułki ruchu robotniczego w znakomity sposób. Pojawia się odniesienie do zdradzieckiej roli socjaldemokracji i problemu osobowości, ale też antyrobotniczego aparatu państwa. Najciekawszy poruszony temat (choć go nie analizuje) to tabu kontrprzemocy, które narzuca burżuazyjne państwo, i niezrozumiała akceptacja tego dogmatu przez ruch robotniczy, z bardzo negatywnymi konsekwencjami dla niego

CIEKAWY I POUCZAJĄCY !

Ciekawy film społeczny, nakręcony w formie dokumentu, z dobrymi kreacjami. Dramatyzacja wydarzeń, choć przesadzona w końcówce, służy <zaangażowanemu> spojrzeniu reżysera, co nie odbiera filmowi wartości artystycznej.

Nawet pięć gwiazdek to za mało

3 / 10

Gdybyś na początku nie rozpoznał Lindona, myślałbyś, że oglądasz dokument. Genialne to podejście filmu (pewnie zainspirowane świetnym dokumentem Michaela Moore'a sprzed wielu lat, oczywiście bez humoru). Strajkujący toczą wielką walkę, ale nie stawiają postulatu zmiany centralnej sceny politycznej (brakuje partii), żeby powstał klimat korzystniejszy dla pracowników. I na końcu odkrywają, że arbitraż, komisarze, sądy itd. służą tylko i wyłącznie temu, żeby zalegalizować decyzję pracodawcy (zamknąć fabrykę, żeby zwiększyć zysk akcjonariuszy). Do tego momentu bardzo dobrze. Ale zakończenie jest przesadzone (i francuskie). Główny bohater, zdruzgotany, podpala się, pracodawca częściowo ustępuje i film kończy się dramatycznie

+5