Byle do niedzieli

Koniecznie...

Nie najlepszy film Truffauta, ale must see.

Wspaniała Ardant, bardzo dobry film w sumie.

Kryminał w stylu francuskim, z nutą Hitchcocka. W sumie warto, trzyma cię do samego końca. Poza wszystkim innym reżyser przypieczętowuje tu swój fetysz na punkcie kobiecych nóg, oczywiście nikt go za to nie wini. Ładny francuski kryminał, w którym główna aktorka kradnie show. Z wyglądu nazwałbym ją francuską Irene Papas…

ŚWIETNY! TEATRALNE ELEMENTY. WARTO!

Bardzo mocny, Ardant w szczytowej formie

Hitchcockowski thriller z elementami komedii

Bardzo przyjemny film, który fabułą trzyma widza w napięciu. Może trochę dłuższy, niż byłoby trzeba. Role są bardzo dobre, z udanymi przejściami między scenami komediowymi i dramatycznymi, co daje widzowi odetchnąć i nadaje filmowi lżejszą nutę. Wszystkie dobre elementy Hitchcocka są tutaj i dają bardzo fajny efekt, dzięki mistrzostwu reżysera.

Klimat,wciąga cię do środka.

Fanny Ardant przed kamerą pisze ode do kobiecego piekna

bardzo zabawny

Film komediowy, z „thrillerową” fabułą, która cię trzyma, ale też trochę gubi zwrotami akcji. Lekki i uroczy.

Ach, jak cudownie

Dzięki kochane Cinobo za te sztosy!

6 / 10

Zabawna komedia w kostiumie thrillera, z ciągłymi zwrotami akcji, które nadają jej Rytm i podtrzymują zainteresowanie widza. Choć pod koniec filmu komedia słabnie, a na powierzchnię wychodzi thriller (i tam widać po raz kolejny, że to nie jest mocna strona reżysera i że to nie Hitchcock) , film zdążył już wydobyć świeżość i młodzieńczość swojej głównej aktorki. Znakomita Fanny Ardant (mimo że jej rola pod koniec robi się wyjątkowo źle napisana). Zresztą sukces dużej części kina Francuskiego opierał się prawie wyłącznie na jego aktorkach (lub aktorach) i na tym, na ile reżyserom udało się je wykorzystać. Trintignant w roli udręczonego mieszczucha nie dostał zbyt wiele wsparcia (widać to w porównaniu z Amerykańskimi aktorami, którzy grali podobne role bardziej przekonująco), nie przeszkodziło to jednak, by Francuska i nie tylko publiczność utożsamiła się z postacią, którą zagrał, i by film odniósł sukces.

Śladami wielkiego mistrza

Ostatni film Truffauta to dzieło w pełni hitchcockowskie, od czarno-białych zdjęć i rywalizacji w głównej parze po rozsiane elementy humoru i zwodnicze coup de theatre. A sukces jest tym większy, jeśli się pomyśli, że opiera się na kryminale z taśmy, w którym sporo pomysłów albo kłuje w oczy swoim nieprawdopodobieństwem (regał w kancelarii adwokackiej, który po obróceniu prowadzi do salonu kosmetycznego zamordowanej), albo dramaturgicznie zawisa w powietrzu (kasjerka, która jest wspólniczką kabaretu i ma schowaną strzelbę w swojej kanapie). Ile jednak to wszystko znaczy, kiedy prawdziwa stawka to, żeby Trintignant i Ardant przestali się kłócić i w końcu zostali parą, dając nam silne wzruszenie w scenie „zdrady” i dając napisom końcowym okazję do jeszcze jednej dziecięcej psoty przy figlarnych dźwiękach Delerue…