Uciekająca miłość

80/100

Powrót do przeszłości i nostalgia.

Doinel, wieczna walka z własnym ego

Idealne zamknięcie tetralogii

Truffautowi udaje się w godny pochwały sposób zamknąć tę piękną tetralogię filmem pełnym odniesień do przeszłości bohatera, poprzez pokazanie scen z poprzednich 3 filmów. Daje nam w zasadzie wyjaśnienie emocjonalnej niestabilności bohatera, nie popadając jednak w melodramatyczne klisze, zachowując zawsze lekką atmosferę komedii romantycznej. Antoine dojrzał, ale też nie, nawet pod koniec filmu wciąż jest w stanie, w którym niczego sobie nie poukładał i nie wie, co przyniesie mu przyszłość. Ale co z tego? Czy właśnie takie nie jest samo życie? Truffaut poprzez ten brak katharsis mówi nam dobitnie, że życie to pełna przygód podróż, którą trzeba się cieszyć, bez potrzeby bycia doskonałym.

dziecko, które dorosło wcześnie i nigdy

Tu pojawiają się też retrospekcje z poprzednich filmów z Antoine'em, od 400 batów po Małżeństwo, w próbie dojrzewania i samopoznania. Można go oczywiście oglądać jako osobny film... Zakończenie jakie słodkie. Kochany Truffaut, podróżowałem po Francji lat 50. - 70. z dzieckiem, które dorosło wcześnie, a jednak na zawsze zostało dzieckiem <3