

Rohmer zaczyna film przysłowiem: „Kto ma dwie kobiety, traci duszę. Kto ma dwa domy, traci rozum.” Louise ma chłopaka na przedmieściach i kawalerkę w Paryżu. Do końca prawie wszystko się jej udaje. Pascale Ogier dostała za tę rolę nagrodę w Wenecji, zmarła kilka tygodni później, mając 25 lat.
Louise zaczyna pracę jako dekoratorka wnętrz. Mieszka z Rémim na przedmieściach, ale tęskni za wieczorami dla siebie. Zostawia więc sobie kawalerkę w Paryżu, żeby móc wychodzić sama. Proponuje chłopakowi układ, który ma jedną zasadę. Kto zakocha się w kimś innym, musi się przyznać.
Festiwal Filmowy w Wenecji
Najlepsza aktorka (Pascale Ogier)
1984
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepszy film
1985
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepsza aktorka (Pascale Ogier)
1985
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepsza reżyseria
1985
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepszy aktor drugoplanowy (Fabrice Luchini)
1985
Nagrody Cezara (Cezary)
Nominacja – Najlepszy scenariusz oryginalny
1985
Nie ma jeszcze recenzji. Napisz pierwszą!
Używamy plików cookie, by ułatwić Ci korzystanie z naszej strony.