Smak wiśni

po owocach ich poznacie

nie ma co języka strzępić, po prostu trzeba oglądać i częściej jeść wiśnie

BARDZO GŁĘBOKI SENS

Kto w swoim życiu przeszedł przez " ciągnące się" doświadczenia bólu (psychicznego), ten rozumie bohatera. Bardzo głębokie.

Wartość oszczędności w sztuce

Sposób, w jaki kręci,sceneria i jej symbolika,spojrzenia aktorów, na których zbudowane jest dzieło,ta oszczędność,filozoficzne podejście, które nie jest jałowe,nadają dziełu charakter prawdziwego klejnotu

Cudownie prosty...

....a rozwija się w nim złożoność nie tylko ludzkiej egzystencji, ale i samego jej odtwarzania, poprzez sztukę!

jego najlepszy

egzystencjalny, nostalgiczny, piękny, podróż ku pięknu i sensowi.

5 na 5, 100 na 100 itd. itd.

Wszystkie filmy, które nie zajmują stanowiska i nie pouczają, tylko po prostu pokazują, zasługują przynajmniej na uwagę. Smak wiśni jest minimalistyczny i, moim zdaniem, wcale nie powolny. Ma wyjątkowo dobry rytm, jakby śledził prawdziwego człowieka przez jedno popołudnie na przedmieściach Teheranu, a nie aktora w filmie. Nie ma ani minuty bez wartości, nawet jeśli dialogów jest mało, nie możesz oderwać oczu od ekranu. Film mierzy się z filozoficznym pytaniem o życie i śmierć oraz o ich, choćby teoretyczne, splecenie. Jego zakończenie musi być jednym z najdziwniejszych i najbardziej "niewytłumaczalnych" w światowym kinie i każdy po prostu próbuje je jakoś zinterpretować.

Filozoficzna refleksja

Oszczędny, filozoficzny, hymn na cześć życia!

Bardzo dobra recenzja filmu, a zwłaszcza jego nietypowego zakończenia, dla zainteresowanych https://jonathanrosenbaum.net/2024/06/fill-in-the-blanks/ (po angielsku oczywiście)

W poszukiwaniu powodu, żeby żyć

Kiarostami strikes again, z kolejnym prowokacyjnym filmem, z introspektywnym poszukiwaniem duszy wszystkich zaangażowanych postaci, szukającym głębszego sensu w idei tego, czym jest życie. Duża część zdjęć była niesamowita, z widokiem na miasto z oddali i na zakurzone podnóża wzgórz na przedmieściach Teheranu. To coś więcej niż poezja, patrzeć, jak człowiek u kresu sił szuka w kurzu i w twarzach biednych robotników Teheranu odpowiedzi na pytania o życie i śmierć. Film bardzo dobrze buduje kulminację, i w końcu każdy z nas znajduje w nim swój własny smak wiśni!

Wstrząsający

cudowny

Kiarostami po raz kolejny nie zawodzi, przez jego obiektyw zastanawiasz się, dokąd sięga pomoc, którą dają nam ludzie, i dokąd my pomagamy innym? film balansuje na tej cienkiej granicy moralności i człowieczeństwa, z wyjątkową scenerią, która nie pozwala ci się rozproszyć...

Jeden z tych filmów, które zostawiają cię bez słowa...

... jak np. "Persona" Bergmana. I które idą za tobą na zawsze, zapraszając, żeby znów o nich pomyśleć i znów je obejrzeć.

Otwarty na interpretację...

Świetny Kiarostami, w jednym ze swoich najlepszych filmów, z ciężkim tematem samobójstwa unoszącym się nad jego charakterystyczną reżyserią. Z kolei zakończenie do dziś jest dyskutowane i interpretowane, na poziomie symboli...