Ανιές Βαρντά

Οι ζωές δύο γυναικών στη Γαλλία των 70s, καθώς αναζητούν την προσωπική τους ταυτότητα. Το γυναικείο κίνημα της εποχής, λίγο μετά τα καθοριστικά γεγονότα του Μάη του ‘68. Δύο ιστορίες, μία χώρα, σε μια από τις πιο ευθέως πολιτικές ταινίες της μεγάλης Ανιές Βαρντά. — Μια μαθήτρια που μελετά για το απολυτήριό της, βλέπει σε μια γκαλερί τη φωτογραφία μιας παλιάς φίλης, η οποία έχει δύο παιδιά με τον φωτογράφο και χρειάζεται χρήματα για να κάνει έκτρωση. Η μαθήτρια λέει ψέματα στους γονείς της για να τη βοηθήσει, όταν όμως το καταλαβαίνουν φεύγει από το σπίτι και γίνεται τραγουδίστρια. Ο φωτογράφος αυτοκτονεί και η έγκυος φίλη επιστρέφει στη φάρμα της οικογένειάς της. Οι δύο γυναίκες χάνονται για δέκα χρόνια, αλλά επανασυνδέονται σε μια διαδήλωση το 1972.

Η ευτυχία λειτουργεί αθροιστικά; Λίγο πριν τις αναταράξεις του Μάη του '68, η Ανιές Βαρντά σε ένα αριστούργημα γεμάτο χρώματα, κινήσεις, βλέμματα και θάνατο, εξερευνά αν υπάρχει, τελικά, ευτυχία που να κόβεται στα τρία. — Ένας νέος ξυλουργός ζει μια άνετη και ευτυχισμένη ζωή, παντρεμένος με τη σύζυγό του και με δύο υπέροχα παιδιά. Παρόλο που δεν υπάρχουν σύννεφα πάνω από το γάμο τους, εκείνος εμπλέκεται σε εξωσυζυγική σχέση με μια γυναίκα που συναντά σε ένα επαγγελματικό ταξίδι. Όταν η γυναίκα του παρατηρεί την υπερβολικά καλή του διάθεση, εκείνος, ανίκανος να της πει ψέματα, της αποκαλύπτει την απιστία του, λέγοντας όμως πως τίποτα δεν έχει αλλάξει μεταξύ τους. — Ειδικό Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1965

Μέσα από ματιές στο παρελθόν και διηγήσεις ανθρώπων που βρέθηκαν στο δρόμο της, η Ανιές Βαρντά σχηματίζει το πορτρέτο μιας ζωής που χάθηκε, στηριζόμενη σε μια καθηλωτικά ωμή ερμηνεία από τη Σαντρίν Μπονέρ. — Η ταινία ξεκινά με το παραμορφωμένο σώμα μιας νεαρής γυναίκας μέσα σε ένα χαντάκι. Ένας αόρατος δημοσιογράφος στρέφει την κάμερά του προς τους τελευταίους που την είδαν και αυτόν που τη βρήκε. Η δράση πάει πίσω στο παρελθόν, όπου την παρακολουθούμε να κάνει παρέα με άλλους άστεγους, με έναν εργάτη από την Τυνησία, έναν καθηγητή που μελετά τα δέντρα και μια κοπέλα που τη ζηλεύει για την ελεύθερη ζωή της. Κάποια στιγμή αποφάσισε να αφήσει την "κανονική" της ζωή για να περιπλανηθεί. — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Βενετίας | 1985 Βραβείο FIPRESCI | Φεστιβάλ Βενετίας | 1985 Βραβείο OCIC | Φεστιβάλ Βενετίας | 1985

Η ίδια η Βαρντά επέμενε πως είχε δει ελάχιστες ταινίες στη ζωή της πριν γυρίσει την πρώτη δική της, αλλά οι κριτικοί και μέλλοντες συνάδελφοί της δεν πίστευαν στα μάτια τους, βλέποντας ένα από τα πιο μεστά και ώριμα ντεμπούτα στην ιστορία του γαλλικού σινεμά. — Ένας άντρας φτάνει σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό όπου συναντά τη γυναίκα του. Μετά από 4 χρόνια γάμου το ζευγάρι έχει προβλήματα, αλλά αποφασίζουν ότι ανήκουν μαζί. Επιστρέφουν στο Παρίσι, όπου ζουν ανθρώποι φτωχοί και περήφανοι. Ψαράδες μαζεύουν οστρακοειδή από μια λιμνοθάλασσα που έχει γεμίσει βακτήρια. Ένα μικρό παιδί πεθαίνει από μια άγνωστη ασθένεια. Ένας νέος κερδίζει το δικαίωμα να φλερτάρει την κόρη ενός γείτονα μετά από ένα τουρνουά.

Όταν ο τρόμος των 40 γίνεται απελευθέρωση. Η Μπίρκιν εξομολογήθηκε στην Ανιές Βαρντά πως φοβόταν την ιδέα των 40 κι εκείνη αποφάσισε πως ήταν η τέλεια στιγμή να σκηνοθετήσει το πορτρέτο της. Συναρπαστικό δοκίμιο για την πολύπλευρη Μπίρκιν, καθώς και την ιερή συνεργασία μεταξύ ηθοποιού και σκηνοθέτη. — Μια καλειδοσκοπική εξέταση και ανάλυση της ηθοποιού ως γυναίκα, μητέρα, μούσα, είδωλο. Οι σκηνές της "πραγματικής" Τζέιν Μπίρκιν, χωρίς μακιγιάζ, εκφράζοντας την επιθυμία να την κινηματογραφήσουν "σαν να ήμουν διαφανής, ανώνυμη, όπως όλοι οι άλλοι", μοντάρονται μαζί με σκηνές-φαντασιώσεις της ηθοποιού και της σκηνοθέτιδός της, όπως αναγεννησιακά πορτρέτα, θρίλερ και ασπρόμαυρες κωμωδίες.

Οικογένεια Μπίρκιν εναντίον οικογένειας Βαρντά κυριολεκτικά, με τη Γαλλίδα δημιουργό να εξετάζει με έναν απίστευτα παράδοξο τρόπο ένα θέμα ταμπού και μέσα από αυτό να παρουσιάζει την εκδοχή της για την τέλεια, και μάλλον ανέφικτη, αγάπη. — Μία μητέρα συναντά στο πάρτι της έφηβης κόρης της έναν 14χρονο συμμαθητή της και τον βοηθά να ξεμεθύσει. Η γυναίκα και ο νεαρός αρχίζουν να ψάχνουν αφορμές για να ιδωθούν και αρχικά συναντιούνται σε μέρη που έχει το αγαπημένο του παιχνίδι, Κουνγκ Φου Μάστερ. Σταδιακά, η σχέση αποκτά ερωτικό χαρακτήρα, οι συναντήσεις τους γίνονται όλο και πιο απρόσεκτες, μέχρι που η κόρη της τους βλέπει να φιλιούνται. Πού θα οδηγήσει όλο αυτό; — Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Βερολίνου | 1988