Ιθιάρ Μπογιαΐν

Η Ισπανή σκηνοθέτης Ιθίαρ Μπογιαΐν κι ο σύντροφός της και σεναριογράφος του Κεν Λόουτς, Πολ Λάβερτι, εξερευνούν το σύγχρονο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Αυτό συμβαίνει μέσα από μια ποιητική, πολιτικά αιχμηρή σύγκρουση ανάμεσα στην Ιστορία, το σινεμά και την πραγματικότητα. — Ένα ισπανικό κινηματογραφικό συνεργείο καταφτάνει σε μια επαρχία της Βολιβίας για να γυρίσει μια ταινία για τον Χριστόφορο Κολόμβο και την κατάκτηση της Αμερικής. Καθώς η τοπική κοινότητα των ιθαγενών εξεγείρεται ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού το φιλμ μετατρέπεται σε καθρέφτη της σύγχρονης αποικιοκρατίας. — Βραβείο Κοινού - Πανόραμα | Φεστιβάλ Βερολίνου | 2011

Το αιωνόβιο δέντρο, η σημασία και ο συμβολισμός του απέναντι σε μια εποχή που τα πάντα πωλούνται και αγοράζονται, μας δίνουν μια αισιόδοξη ταινία, γραμμένη από τον μόνιμο συνεργάτη του Κεν Λόουτς και πλημμυρισμένη από συναισθήματα και παρεξηγήσεις που γεννά το μεσογειακό ταμπεραμέντο. — Μια εικοσάχρονη κοπέλα ζει σε χωριό της Ισπανίας. Έχει αδυναμία στον αγαπημένο της παππού, παρόλο που εκείνος έχει σταματήσει να μιλά εδώ και χρόνια. Όταν αρνείται να φάει, η εγγονή του πιστεύει ότι ο μόνος τρόπος να τον βοηθήσει είναι να φέρει πίσω την ελιά που ξεριζώθηκε και πουλήθηκε από την οικογένειά του πριν 12 χρόνια. Χωρίς πλάνο και χρήματα, πείθει συγγενείς και φίλους να την ακολουθήσουν στην αναζήτηση της ελιάς που ανήκε στην οικογένειά της για περισσότερες από δύο χιλιετίες.

O σπουδαίος Κουβανός χορευτής Κάρλος Ακόστα υποδύεται τον εαυτό του σε μια μοναδική βιογραφική ταινία από τη σκηνοθέτη της “Ελιάς”, για το ταλέντο και το πείσμα που ταξιδεύουν ένα νεαρό παιδί από την Αβάνα στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Σενάριο Πολ Λάβερτι, μόνιμου σεναριογράφου του Κεν Λόουτς. — Εμπνευσμένη από τη ζωή του σπουδαίου Κουβανού χορευτή Κάρλος Ακόστα και βασισμένη στην αυτοβιογραφία του, η ταινία της Ιθίαρ Μπολάιν (“Η Ελιά”, “Ακόμα κι η βροχή”) είναι το χρονικό μιας συγκλονιστικής ζωής. Από τους δρόμους της Αβάνας, στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου, ο κορυφαίος χορευτής της γενιάς του, έπρεπε να ξεπεράσει τεράστιες δυσκολίες και να σπάσει φοβερά ταμπού, για να γίνει ο θρύλος που είναι σήμερα. — Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 2018