«Έγκλημα στο Λίβερπουλ»: Πώς φτιάχνεις μια συγκλονιστική σειρά βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία εγκλήματος;

Η σειρά επικεντρώνεται στις καταστροφικές επιπτώσεις που είχε σε μια ολόκληρη πόλη η δολοφονία ενός αθώου παιδιού, εν μέσω ενός κύματος συμμοριακής βίας – του 11χρονου Ρις Τζόουνς, στο Κρόξτεθ του Λίβερπουλ, το 2007. Καταγράφει τη δοκιμασία που πέρασαν η Μέλανι και ο Στιβ Τζόουνς, οι γονείς του Ρις, και του τρόπου με τον οποίο ο δολοφόνος του Ρις και οι συνεργοί του οδηγήθηκαν τελικά ενώπιον της δικαιοσύνης.

Ο Στίβεν Γκράχαμ («Adolescence») υποδύεται τον αστυνομικό διευθυντή Ντέιβ Κέλι, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας για τη δολοφονία του Ρις εκ μέρους της Αστυνομίας του Μέρσεϊσαϊντ.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως οι Μέλανι και Στιβ Τζόουνς στήριξαν τη δημιουργία της σειράς, η οποία προσέγγισε την υπόθεση με μεγάλη προσοχή και αίσθημα ευθύνης.

«Η απόφασή μας να συμμετάσχουμε στο “Έγκλημα στο Λίβερπουλ” προέκυψε κυρίως από την επιθυμία μας να τιμήσουμε τον γιο μας, τον Ρις, τον οποίο χάσαμε πριν από δέκα χρόνια», αναφέρουν οι δύο γονείς την άνοιξη του 2017.

«Είναι πολύ σημαντικό για εμάς, αλλά και για τον άλλο μας γιο, τον Όουεν, να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του και να καταλάβει ο κόσμος πόσο σημαντικός ήταν για εμάς. Πέρα από αυτό, είδαμε στη σειρά μια ευκαιρία να δείξουμε στο κοινό τι συμβαίνει σε μια οικογένεια σαν τη δική μας όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια τέτοια κατάσταση».

«Θέλαμε να δείξουμε πώς οι πιέσεις που δεχτήκαμε, το τεράστιο βάρος του πένθους που κληθήκαμε να σηκώσουμε και η ατελείωτη αναμονή, χωρίς να γνωρίζουμε αν θα δικαιωνόταν τελικά ο Ρις, μπορούν να διαλύσουν μια οικογένεια», εξηγούν συγκλονιστικά. «Μιλήσαμε με μεγάλη ειλικρίνεια στους δημιουργούς της σειράς για όσα περάσαμε, επειδή θέλαμε να καταλάβουν ο Σον Μέρσερ και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι στη δολοφονία του Ρις ότι η δική μας ποινή δεν τελειώνει ποτέ».

«Ο πόνος μας μπορεί μόνο να αμβλυνθεί· δεν θα φύγει ποτέ. Και, προσπαθώντας να αποφύγουν τις συνέπειες των πράξεών τους, εκείνοι απλώς επιδείνωσαν αυτόν τον πόνο. Θέλαμε να γνωρίζουν ότι για εμάς δεν υπάρχει “λύτρωση”” ή οριστικό κλείσιμο αυτής της υπόθεσης – ούτε καν μια καταδικαστική ετυμηγορία μπορεί να μας το προσφέρει, γιατί δεν μπορεί να μας δώσει πίσω αυτό που θέλουμε: τον γιο μας», αναφέρουν.

«Αν, όμως, καταφέρουμε να κάνουμε τον κόσμο να το καταλάβει αυτό και, δείχνοντας όσα περάσαμε, μπορέσουμε να βοηθήσουμε άλλους ανθρώπους που ενδεχομένως θα βρεθούν στο μέλλον στην ίδια φρικτή θέση με εμάς, τότε όλη αυτή η προσπάθεια θα έχει αξίζει τον κόπο».

Ο Τζεφ Πόουπ κι ο Στίβεν Γκράχαμ εξηγούν την εμπλοκή τους με την σειρά

Γιατί να μετατραπούν αυτά τα γεγονότα σε τηλεοπτική σειρά;

Τζεφ Πόουπ: Έθεσα στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα πριν από μερικά χρόνια. Δεν μπορείς απλώς να εισβάλεις σε μια τέτοια ιστορία και να ποδοπατήσεις το πένθος κάποιου. Το κλειδί για ένα τέτοιου είδους δράμα είναι να προσεγγίσεις το θέμα με τον σωστό τρόπο, να υιοθετήσεις μια υπεύθυνη στάση και να προσπαθήσεις πραγματικά να καταλάβεις τι συνέβη.

Ο λόγος που ασχολούμαι εδώ και τόσο καιρό με δράματα βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα είναι ότι η ίδια η πραγματική ζωή μάς εκπλήσσει διαρκώς. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες. Ακούγεται κλισέ, αλλά δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να τις επινοήσεις. Όσο βαθύτερα διεισδύεις στον πυρήνα όσων συνέβησαν, τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις κάτι που αποτελεί μια αλήθεια για όλους μας.

Η αλήθεια είναι κάτι πολύτιμο και πρέπει να την προστατεύουμε και να τη διαφυλάσσουμε με μεγάλη προσοχή.

Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στη σειρά;

Στίβεν Γκράχαμ: Η ατζέντισσά μου μού έστειλε το σενάριο. Μου είπε: «Νομίζω ότι θα σου αρέσει αυτό το πρότζεκτ». Το διάβασα και κυριολεκτικά δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Το θεώρησα καταπληκτικό και ένιωσα ότι ο Τζεφ Πόουπ είχε χειριστεί την ευαισθησία της ιστορίας με εξαιρετικό τρόπο.

Στη συνέχεια συναντήθηκα με τον Τζεφ, τον παραγωγό Κουάντζο Ντάτζαν και τον σκηνοθέτη Πολ Γουίτινγκτον. Κατάλαβα αμέσως ότι ήθελα να συμμετάσχω. Γεννήθηκα στο Κέρκμπι, μόλις δέκα λεπτά από τον δρόμο όπου ζούσε ο μικρός Ρις. Θυμάμαι όταν συνέβη ο πυροβολισμός. Έχω να ζήσω στο Λίβερπουλ πάνω από είκοσι χρόνια, αλλά θυμάμαι τον αντίκτυπο που είχε αυτό το γεγονός στην πόλη.

Αυτή η ιστορία δεν αφορά αποκλειστικά το Λίβερπουλ. Είναι οικουμενική. Το περιστατικό συνέβη στο Λίβερπουλ και, επομένως, αφορά αυτή την αίσθηση της ενότητας, της συσπείρωσης μιας κοινότητας και των ανθρώπων μεταξύ τους. Όμως, τέτοια πράγματα συνέβαιναν και στο Λονδίνο, στο Μπέρμιγχαμ και στο Μάντσεστερ.

Υπάρχει πάντα μια ευθύνη όταν υποδύεστε ένα πραγματικό πρόσωπο, ιδιαίτερα όταν αυτό βρίσκεται ακόμη εν ζωή;

Στίβεν Γκράχαμ: Έχεις πράγματι μια υποχρέωση. Θέλεις να αποδώσεις αυτόν τον άνθρωπο όσο καλύτερα μπορείς, με τις καλύτερες προθέσεις. Θέλεις επίσης να υπηρετήσεις την ίδια την ιστορία.
Αυτό που χαρακτηρίζει τον Ντέιβ είναι η ορμή και η αποφασιστικότητα που διατρέχουν ολόκληρη την ιστορία και τη διαδρομή του. Το θαύμασα πάρα πολύ αυτό. Ήταν τιμή μου να γνωρίσω έναν άνθρωπο που έμεινε πραγματικά πιστός σε όσα πίστευε.

Ποια ερωτήματα θέτει η σειρά και ποια θέματα εξερευνά;

Τζεφ Πόουπ: Οι συνέπειες αυτού που έκανε ο Σον Μέρσερ εκείνη την ημέρα ήταν τεράστιες. Επηρέασαν την οικογένεια του Ρις, την κοινότητα, την πόλη, αλλά και τον επικεφαλής της έρευνας, τον Ντέιβ Κέλι.

Το σημαντικότερο για μένα ήταν να οδηγήσουμε την ιστορία πέρα από την καταδικαστική ετυμηγορία. Αυτό που κάνει η σειρά είναι να δείχνει τι συμβαίνει σε καταστάσεις σαν κι αυτή.

Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε ήταν να δείξουμε τι συνέβη στην οικογένειά του. Ήταν συναρπαστικό να διανύσουμε αυτή τη διαδρομή μαζί με τη Μέλανι και τον Στιβ.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι κατά τη διάρκεια της δίκης η Μέλανι ήταν γεμάτη ενέργεια, συγκεντρωμένη και ψύχραιμη. Όταν εκδόθηκε η καταδικαστική ετυμηγορία, θα περίμενε κανείς ότι θα ακολουθούσε μια τεράστια συναισθηματική ανακούφιση. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Κατέρρευσε, επειδή ξαφνικά δεν είχε πια τίποτα στη ζωή της από το οποίο να μπορεί να κρατηθεί.

Μου είπε: «Ο κόσμος πιστεύει ότι η δικαστική διαδικασία και η ετυμηγορία προσφέρουν ένα οριστικό κλείσιμο. Όμως ισχύει το αντίθετο. Όλοι οι υπόλοιποι συνεχίζουν τη ζωή τους, αλλά εμείς δεν μπορούμε ποτέ να το κάνουμε». Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που θέλαμε να εξερευνήσουμε.