At War

Συναρπαστική ταινία με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο.......

πολύ καλή σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες

Η ταινία παρουσιάζει τις παθογένειες και τα αδιέξοδα του εργατικού κινήματος με εξαιρετικό τρόπο. Γίνεται αναφορά στον προδοτικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και στο πρόβλημα των προσωπικοτήτων αλλά και του αντεργατικού κρατικού μηχανισμού. Το πιο ενδιαφέρον θέμα που θίγεται (αλλά δεν αναλύει) είναι το ταμπού της αντί βίας που επιβάλει το αστικό κράτος και η ακατανόητη αποδοχή αυτού του δόγματος από το εργατικό κίνημα με πολύ αρνητικές συνέπειες για αυτό

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ !

Ενδιαφέρουσα κοινωνική ταινία, γυρισμένη υπό μορφή ντοκιμαντέρ με καλές ερμηνείες. Η δραματοποίηση των γεγονότων, παρότι υπερβολική στο τέλος, υπηρετεί την <στρατευμένη> οπτική ματιά του σκηνοθέτη, χωρίς αυτό να της στερεί την καλλιτεχνική της αξία.

Και λίγα είναι τα πεντε αστέρια

3 / 10

Αν δεν αναγνώριζες τον Λιντόν στην αρχή νόμιζες ότι έβλεπες ντοκυμαντέρ. Ευφυής αυτή η προσέγγιση της ταινίας (μάλλον επηρεασμένη από το καταπληκτικό ντοκυμαντέρ του Μάικλ Μουρ πολλά χρόνια πιό πίσω, χωρίς βέβαια χιούμορ). Οι απεργοί δίνουν ένα μεγάλο αγώνα, δεν θέτουν όμως αίτημα αλλαγής του κεντρικού πολιτικού σκηνικού (τα κόμματα λείπουν), ώστε να προκύψει ένα ευνοϊκότερο κλίμα για τους εργαζόμενους. Και ανακαλύπτουν στο τέλος ότι διατησία, επίτροποι, δικαστήρια κλπ. χρησιμεύουν μόνο και μόνο για να νομιμοποιήσουν την απόφαση της εργοδοσίας (να κλείσει το εργοστάσιο, για να αυξήσει το κέρδος των μετόχων). Μέχρι εδώ πολύ καλά. Το τέλος όμως είναι υπερβολικό (και Γαλλικό). Ο κεντρικός χαρακτήρας συντετριμμένος αυτοπυρπολείται, η εργοδοσία υποχωρεί εν μέρει και η ταινία τελειώνει δραματικά

+5