Breathless

Το μανιφέστο του μοντέρνου σινεμά, η ταινία ορόσημο της Νουβέλ Βαγκ και παγκόσμιος σταθμός.

Πάντα φρέσκο, αγέραστο, συνιστά την επιτομή του κλασικού. Μάθημα για κινηματογραφιστές και σινεφίλ εσαεί. Γεμάτο στιλ, ατίθασο, ζωντανό, αντισυμβατικό, υπέροχο!!Ανέτρεψε κανόνες και επαναπροσδιόρισε το σινεμά, ως γλώσσα και όχι ως αφηγηματικό εργαλείο. Από την άλλη απλώς η πρώτη ταινία της μεγαλύτερης κινηματογραφικής ιδιοφυίας όλων των εποχών.

γερασμένο

γερασμένο φιλμ παρά τη νεότητα των πρωταγωνιστών, εκνευριστικός ο χαρακτήρας του Μπελμοντό , για τα σημερινά δεδομένα η συμπεριφορά του στην Τζην Σήμπεργκ αχαρακτήριστη, γεγονός που μάλλον αντικατοπτρίζει τον ίδιο τον Γκοντάρ. Αυτό με ενόχλησε περισσότερο.

ΥΠΕΡΟΧΟ

ΓΡΗΓΟΡΟ,ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟ...ΔΙΑΜΑΝΤΙ!!!

Αξίζει

Με Κομμένη την Υπομονή

Κάποιες ταινίες σε κρατούν με κομμένη την ανάσα. Άλλες απλώς σου κόβουν την υπομονή. Το Breathless του Godard ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία. Μπορεί οι θεωρητικοί του κινηματογράφου να το έχουν ανακηρύξει μνημείο της Nouvelle Vague, αλλά για έναν σημερινό θεατή η εμπειρία συχνά θυμίζει περισσότερο πείραμα υπομονής παρά κινηματογραφική συγκίνηση. Ναι, έσπασε κανόνες. Ναι, εισήγαγε τεχνικές. Αλλά η ιστορία σέρνεται, οι διάλογοι μοιάζουν αυτοσχεδιασμοί καφενείου και η περιβόητη «επανάσταση» του ύφους δύσκολα μεταφράζεται σε πραγματικό ενδιαφέρον. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αρετή της ταινίας να είναι ότι δίνει άφθονο υλικό στους κριτικούς για να γράφουν δοκίμια. Για τον απλό θεατή όμως, η ανάσα που κόβεται δεν είναι από αγωνία — είναι από… βαρεμάρα.

Κλασική

Ωραίο εργάκι που κάποιες στιγμές κυλάει λίγο αργά για τα γούστα μου.

Ακατμάχητη ορμή!

Σε ασπρόμαυρο φίλμ, αποτυπώνεται η φρεσκάδα και η ακταμάχητη τρέλα της νιότης! Και στο σάουντρακ ακούγονται από Μότσαρτ μέχρι τζάζ, ενώ είναι και εκπληκτικός ο Μπελμοντό με τους μορφασμούς του!

ταινια εποχης

καλή ενδιαφερουσα τανια , στυλ νουαρ 50,60 . αξιζει και ειναι κλασσικου περιεχομένου.