Irrational Man

τα γνωστά πλατσουρίσματα

Το γνώριμο επίπεδο φλυαρίας σε περιοδικό comics ευρείας κυκλοφορίας. Ανυπόφορα ρηχός Woody Allen.

Άλλη μία αηδία του Γούντι Άλλεν. Αναρωτιέμαι γιατί το είδα. Υπάρχει ταινία του που να μην πρωταγωνιστεί ένας νάρκισσος άντρας; Και φυσικά εξυπηρετεί πλήρως την αμερικάνικη (και σιωνιστική) προπαγάνδα στην ταινία όπου ο προοδευτικός καθηγητής κριτικάρει το ολοκαύτωμα των εβραίων και τον φασισμό αλλά όταν αναφέρεται σε έναν φίλο του που σκοτώθηκε από βόμβα στο Ιράκ ξεχνάει την προοδευτική του κριτική και το δείχνει σαν ένα δράμα. Δράμα είναι ότι ένας ακόμη αμερικάνος μισθωτός επιχείρησε να δολοφονήσει έναν ακόμη αραβικό λαό. Αντε παράτα μας ρε Γουντι Άλλεν, τράβα συνέχισε την ζωή σου παντρεμένος με την κόρη της πρώην γυναίκας σου σιχαμένε!

Μετρια

Νομίζω έχει κάνει καλύτερες ταινίες. Αλλά οι πρωταγωνιστές πολύ δυνατοί

Αναπάντεχη πλοκή

Όπως πάντα ενδιαφέρων Γ. Άλλεν.

Κλασική Γουντιαλενικη ταινία. 4/5

rigaan20@yahoo.com

Αρκετα καλο

Ανοησίες

metria

η Καλύτερη

Ισως η καλύτερη ταινία του WA των τελευταίων ετων. Εκπληκτικές ερμηνίες από τους πρωταγωνιστές και μοναδική μουσική απο τον Ramsey Luis Trio.

Αρκετά καλό....

Έχει potential

Ιντριγκαδόρικη πλοκή, με φοβερές ερμηνείες, από τους αγαπημένους Έμμα Στόουν και Χοακίν Φοίνιξ. Ο καθηγητής, θα μπορούσε να είναι ένας τύπος ιδεολόγου με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, ωστόσο εγκλωβίζεται στον αντιδραστικό δρόμο της ατομικής τρομοκρατίας. Από αυτή την άποψη, η οπτική είναι αρκετά "αμερικανική".

Εξαιρετική και πάντα ο Γούντι Άλεν ερωτευμένος με την πρωταγωνίστριά του!

Κλασικός (εξαιρετικός) Woody Allen.

Ίσως η καλύτερη μεταφορική εκδοχή τού πασίγνωστου έργου τού Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία». Ο πρωταγωνιστής καθηγητής υιοθετεί στον μέγιστο βαθμό τον τρόπο σκέψης τού Ροντιόν Ρασκόλνικωφ . Μολονότι η ταινία δεν αποτελεί μεταφορά τού μυθιστορήματος, και ο ιστορικός καμβάς της δεν έχει καμιά σχέση με την ιστορία τού φοιτητή που σκοτώνει την ενεχυροδανείστρια Αλιόνα Ιβάνοβνα, ακολουθεί κατά γράμμα την λογική τού φονιά φοιτητή ˙και τελικώς με έναν κατά Woody Allen τρόπο , η ταινία καταλήγει σε κάποια κάθαρση . Οι ερμηνείες (ιδιαίτερα τής Έμα Στόουν) πολύ καλές.

Sophisticated and entertaining

Classic Woody Allen, one deeply troubled but sympathetic character, just the right amount of drama and of course the irony of life...

αναλαφρο και διασκεδαστικο

Μια ταινία που σε βάζει σε σκέψεις σχετικά με το τι είναι δίκαιο και τι όχι. Κυνική και απολαυστική. Όλοι παίρνουν ένα τέλος που πάνω κάτω τους αναλογεί.

Ωραίο

Έμμα παντρέψου με

Εξαιρετικη

Ο καλυτερος Αλεν

Αθηναία απόλαυση

Woody, top. Για θερινό σινεμα, ραμμενο-κομμένο

πολύ καλό

σκηνοθεσία γούντυ άλλεν ιι άλλο θες

Το βλέπεις

Ο Γούντι έχει κέφια και καταπιάνεται για μια ακόμα φορά με τα υπαρξιακά θέματα και τους χαρακτήρες που φιλοσοφούν για την ζωή τους. Θα περάσετε όμορφα απολαμβάνοντας το πρωταγωνιστικό δίδυμο στις εσωτερικές και άλλες αναζητήσεις τους που στην αρχή είναι αθώες μέχρι που έρχεται η ανατροπή ..

υπαρξιακό κενό

Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ταινία διερευνάει με έναν διεστραμμένο τρόπο το υπαρξιακό άγχος, και πιο συγκεκριμένα την πιο ακραία του μορφή, το υπαρξιακό κενό. Είναι η στιγμή εκείνη που έπεται των ατελέσφορων προσπαθειών σου να "κρεμαστείς" από διάφορες μορφές νοήματος που φαίνεται να γεμίζει τους υπόλοιπους "φυσιολογικούς" ανθρώπους (ή, όπως τους χαρακτηρίζει ο Ειμπ στην ταινία, "μέτριους", "συνηθισμένους"), αλλά παρά τις προσπάθειές σου, τα νοήματα αυτά αποδεικνύονται εφήμερα, κενά, ανίκανα να επιτελέσουν το σκοπό τους. Με μια πολύ ευφυή πλοκή και φυσικά άψογες ερμηνείες που μεταφέρουν στο θεατή με μεγάλη αμεσότητα την απελπισία και εν συνεχεία την αιφνίδια ακόρεστη δίψα του αντιήρωά μας για ζωή, ο Γούντι Άλεν μας βάζει να στοχαστούμε πιο είναι τελικά το δικό μας νόημα, και πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η λογική διεργασία ενός νοήμονος (και ελαφρώς κοινωνιοπαθή) ανθρώπου, προκειμένου να ανακουφιστεί από το αβάσταχτο βάρος του υπαρξιακού κενού.

Αναστοχασμός πάνω σε παλαιότερες κινηματογραφικές αναπραστάσεις

Μίαμδημιουργία της ώριμης περιόδου του Woody Allen όπου ο δημιουργός επιστρατεύει δυο οσκαρικούς ηθοποιούς για να επανεξετάσει φιλοσοφικά ερωτήματα που έχουμε δει να πραγματεύεται και σε παλιαότερες ταινίες του , όπως το Match point, αλλά εδώ το πάει ένα βήμα παραπέρα. Η ταινία ξεκινάει υποτονικά και βερμπαλιστικά αλλά πιάνει ρυθμό κάθως προχωράει μέσα από τα γνωστά μοτίβα που οικοδομούν την ταινία (ερωτικά τρίγωνα, καθηγητές φιλοσοφίας που εκδίδουν βιβλία δημοφιλείς ανάμεσα στον κύκλο φοιτητών και τις γυναικίες σεξουαλικές φαντασιώσεις, ανεξιχνίαστοι φόνοι και σεξ σε παράλληλες σχέσεις) αλλά κλιμακώνει και βρίσκει ρυθμό, όσο προχώραει η ταινία. Ενδιαφέρουσα η εκδραμάτιση και κινηματογραφική αποτύπωση μιας φιλοσοφικής υπόθεσης που γίνεται πράξη, τα ψήγματα επικούριας φιλοσοφίας στην αρχή της ταινίας και η κινηματογραφική αποτύπωση πτυχών δυσθυμίας. Αλλά οκ...έχουμε δει και καλύτερα.

Εξαιρετική-ανατρεπτική

Ενας φιλοσοφικός μύθος

Μια παραλλαγή πάνω στα φιλοσοφικά ζητήματα του “Match Point”: ηθική, έγκλημα και τύχη. Ωστόσο εδώ η κεντρική ιδέα (η απόφαση του ήρωα να νοηματοδοτήσει τη ζωή του μέσω ενός «ηθικού» εγκλήματος) μοιάζει μάλλον βγαλμένη από κάποιον φιλοσοφικό μύθο του 18ου αιώνα παρά από μια ρεαλιστική αφήγηση·επιπλέον, οι διάλογοι τσαλαβουτούν συχνά σε θέματα ηθικής φιλοσοφίας, με αναφορές στον Kant και στον Kierkegaard, χωρίς καθόλου τις ιδιοφυείς κωμικές ατάκες, που μας έχει συνηθίσει ο Woody Allen στις ταινίες του. Πρόκειται σαφώς για μια από τις πλέον ελάσσονες ταινίες στη φιλμογραφία του, ωστόσο η σφραγίδα του είναι και πάλι εδώ: στο καλοκουρδισμένο σενάριο, που δεν προβλέπεις εύκολα πού θα το πάει, στην τέλεια οργάνωση και αισθητική των πλάνων, στο ελκυστικό (αν και πιο κλασικό) soundtrack. Στα συν και το καστ, με τον Joaquin Phoenix να θυμίζει τον Marlon Brando στο «Λεωφορείο ο Πόθος», στα πλην το αρκετά συμβατικό τέλος.

ο πάντα εντελώς απρόβλεπτον Γούντυ Αλλεν λέει αλήθειες και σοφιστίες μ' έναν εντελώς ανατρεπτικό τρόπο που είναι ταυτόχρονα πιθανός κι επομένως αληθινός.