Το είδα πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Τρυφερή ταινία, με έντονη πολιτική χροιά, θίγει τους έμφυλους ρόλους, αλλά αυτό που με άγγιξε πιο πολύ είναι η ελαφριά παραμυθένια αίσθηση, που σε τραβάει από το χέρι να βυθιστείς μέσα στον παιδικό κόσμο του Μίσα και παράλληλα το δικό σου.
























