The Third Murder

ενδιαφερουσα ταινια

ενδιαφερουσα ταινία για το δικαστικο συστημα αλλά και τις σχεσεις πατερα-κορης (3 για την ακριβεια) ...η ταινία ειναι απολυτως ασαφής ως προς τα πραγματικά γεγονοτα, σκοπιμα, τονιζοντας οτι το ζητουμενο για δικαστες και δικηγορους δεν ειναι η αλήθεια (ουτε η δικαιοσυνη) αλλά μια επιτυχής καταληξη για ιδιον οφελος...οχι απο τις καλλίτερες ταινίες του Κορεντα, αλλά πάντως ενδιαφερουσα...καλές ειναι και οι ερμηνειες...

Κόρες και πατέρες

Τρεις κόρες, τρεις πατέρες. Eίναι το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας: πώς συμπλέκονται αυτές οι σχέσεις, πώς διεισδύουν η μία μέσα στην άλλη, πώς καθορίζουν στάσεις και αποφάσεις των ηρώων - και παρ' όλα αυτά, και δυστυχώς, αυτό το στοιχείο παραμένει δευτερεύον, αν όχι τριτεύον, εν πάση περιπτώσει δεν αναπτύσσεται παρά πολύ αδύναμα. Αντιθέτως, η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα κραυγαλέο επίδικο: έναν ειδεχθή φόνο και το κάψιμο της σορού μετά από αυτόν. Και εκεί αρχίζει η δικονομική αμπελοφιλοσοφία. Ποιος έκανε τον φόνο, ποιος είναι ένοχος, τι είναι ενοχή, ποιος δεν είναι ένοχος ενώ ομολογεί πως είναι, η ζωή, οι κερασιές που ανθίζουν και το καναρίνι που πέταξε. Στον γενικό αυτόν χυλό συμβάλλει αποτελεσματικά και η (γνωστή) μουσική σούπα του Einaudi.

Το έγκλημα και οι καθρέφτες

Θα περίμενε κανείς ότι ένα δικαστικό δράμα θα αποτελούσε μάλλον μια ιδιότυπη περίπτωση στο περιθώριο της φιλμογραφίας του σπουδαίου Ιάπωνα σκηνοθέτη, που οι ταινίες του επικεντρώνονται συνήθως στη διερεύνηση των περιπλοκών των ενδοοικογενειακών σχέσεων· κι όμως όχι: «Το τρίτο έγκλημα» αποτελεί μία από τις κορυφαίες του ταινίες, όχι μόνο γιατί εστιάζει κι αυτή στις οικογενειακές σχέσεις, αγγίζοντας μάλιστα κάποιες από τις πιο επώδυνες όψεις τους, αλλά κυρίως γιατί μιλά με έναν τρόπο εξαιρετικά διεισδυτικό και σύνθετο για το πώς οι προβολές των δικών μας ζητημάτων στους άλλους συχνά συσκοτίζουν την αντίληψή μας αντί να μας διαφωτίσουν -κι αυτό δεν επηρεάζει μόνο τη γνώση μας για τον κόσμο, αλλά και την ποιότητα των σχέσεων που μπορούμε να συνάψουμε. Μια ταινία που, τελειώνοντας, θέλεις να την ξαναδείς, για να εμβαθύνεις στους χαρακτήρες της, αλλά και στον ίδιο σου τον εαυτό.

Αριστούργημα!

Συναρπαστική η κάθε σκηνή ...ο κάθε διάλογος....

Ωραίο σενάριο

Ωραίο σενάριο και ερμηνείες. Οι υπότιτλοι , όμως, δεν ήταν ό,τι καλύτερο από γραμματικά λάθη ή λάθος χωρισμό προτάσεων. Σίγουρα όχι από καλό επαγγελματία μεταφραστή, για όποιον ξέρει και ασχολείται με υποτιτλισμό.

Φιλοσοφικό δοκίμιο...

...για τη ζωή και το θάνατο, με τη μορφή δικαστικού δράματος. Σε πρώτη ανάγνωση θα λέγαμε πως ξεφεύγει από την αγαπημένη θεματολογία του σκηνοθέτη για την οικογένεια, αλλά και πάλι όχι: Η σχέση πατέρα-κόρης κυριαρχεί στην ταινία, εξελίσσει την πλοκή της και θέτει καίρια ερωτήματα στον θεατή. Πολύ καλή ταινία.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ...ΜΟΥ ΑΡΕΕ ΠΡΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

10 / 10

Η μαγεια με τα είδωλα στα τζάμια να μπλέκονται, τι είδωλο του δικηγόρου που ψάχνει απαντήσεις περισσότερο για τον εαυτό του και το είδωλο του κατηγορούμενου να δημιουργεί μια ακόμα σεναριακή ανατροπή πρέπει να είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του κινηματογράφου την τελευταία 10ετια.

Εξαιρετική!!!

Μία ταινία με πολύ ευαισθησία αλλά και ανατροπές. Είναι η 3η ταινία του Hirokazu που έχω δει, ανάμεσά τους και η «κλέφτες καταστημάτων», η πιο γνωστή του και βραβευμένη. Αυτήν την βαθμολογώ πιο υψηλά, λόγω θεματολογίας. Είνα λίγο ‘’αργή και κλειστοφοβικη’’, όμως στο τέλος σε αποζημιώνει με το παραπάνω. Για περισσότερα, στην κριτική του Flix.

11/10

Ο αγαπητός μου σκηνοθέτης ασκεί την ικανότητα του στην δημιουργία συναισθημάτων με σκηνές που βράζουν από ζωντάνια, από ανθρωπιά... Πόσο πετυχημένα εξάγει τον εσωτερικό κόσμο, την πολυπλοκότητα και μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου από την οθόνη... σενάριο αγωνιώδες, με διαλόγους ον ποιντ και τροφή για σκέψη. Ειρωνεία της Αγίας Δικαστικής αρχής και των λειτουργών της που σίγουρα δεν μπορούν να αποδώσουν "δικαιοσύνη", ενίοτε δε τους ενδιαφέρει κιόλας. Ποσό εύκολα ο άνθρωπος ιδιοποιείται τη δουλειά του θεού και παίζει με τις ζωές είτε ως γονέας-κηδεμόνας είτε ως δικαστής-μπάτσος είτε ως αφεντικό-εργοδότης είτε ως ιδιοκτήτης ζώου είτε ως εκδικητής. Όποιος έχει εξουσία παίζει.