Titane

πωπω μια αμαξαρα, ελα Γιωργη!

Πουλακια μου, που νομιζατε πως η barbie διχασε αντρικο και γυναικειο πληθυσμο το '23... Εδω να δειτε το 0-100 στη βαθμολογια πως παει! Σοβαρα τωρα, πανεξυπνη ιδεα, λιγο μια σκηνη που παραφανηκε αστεια, ξερετε ποια. Παιζει επισης και gabber σε μια σκηνη μετα τη μεση, ουαου, δεν περιμενα τετοιο καλο γουστο!!

Get ready for weird attraction

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως την είδα δύο φορές. Είδα διαφορετικά πράγματα κάθε φορά, καθώς η ταινία επιδέχεται πολλές αναγνώσεις. Disclaimers εξαρχής: 1. Μην περιμένετε "λογικό" σενάριο. 2. Μην περιμένετε να την "καταλάβετε" όπως τις "δυτικές" ταινίες. Μια παρομοίωση σε άλλο genre: ούτε ο Μιγιαζάκι είναι κατανοητός. Κι όταν πιάνουμε το βασικό μήνυμα μιας ταινίας του, υπάρχουν ιστορίες μέσα στην βασική που δεν τις καταλαβαίνουμε. Πρέπει κι εδώ ο/η θεατής να αρκεστεί σε αυτό. Απ' τα σχόλια όσων την είδαν, κοινός παρανομαστής είναι η γοητεία ή η περιέργεια που γέννησε η ταινία, χωρίς να ξέρουν γιατί. Στις πρώτες ταινίες του, το ίδιο κάνει κι ο Λάνθιμος: ό,τι βλέπεις σου κάθεται στο μυαλό, χωρίς να ξέρεις γιατί. Για μια ταινία, in my book, αυτό είναι επιτυχία. Κρατήστε το ως καλή αφετηρία. Διευκρίνηση: ασχέτως κατηγοριοποίησης, body horror ή ό,τι άλλο, στο τέλος η σύνδεση νικάει· not the hollywood way, αλλά the 'underdog' way. Δεν λέω άλλα, να μην κάνω spoiler. Την θεωρώ ΠΟΛΥ δυνατή ταινία.

What a mess!

Μιλάμε ο ορισμός της χαζομάρας !

Δεν ξέρω ειλικρινά το γιατί την βράβευσαν στις Κάννες, αλλά η ταινία απευθύνεται σε διαταραγμένες προσωπικότητες ! Την είδα για κάνω μισάωρο και είπα ότι δεν μπορώ να χάσω άλλα λεπτά από την ζωή μου για δαύτην. Επιπρόσθετα με προβληματίζει πολύ η επιλογή των ταινιών με LGBT περιεχόμενο που κάνουν όποιοι κάνουν του CINOBO. Πέρα του ότι αναλογικά είναι ελάχιστες, ταυτόχρονα οι περισσότερες είναι κάτω του μετρίου. Δεν γίνεται να μην έχουν δει αξιολογότατες ταινίες τέτοιου περιεχομένου από τον παγκόσμιο κινηματογράφο, οι οποίες τουλάχιστον να περνάνε κι ένα μήνυμα προς φυσιολογικούς ανθρώπους. Αλλιώς καταργήστε τη συγκεκριμένη ενότητα για να μην υπάρχουν και προσδοκίες !

Καθηλωτική

Πρωτότυπη σύλληψη, αρκετά σκληρή σε ορισμένα σημεία, αλλά σε κάθε περίπτωση μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς της.

Ιδιαίτερη ταινία

Μία ταινία που ασχολείται με το θέμα της ταυτότητας, της σεξουαλικότητας και του ομοερωτισμού. Έχει πολλές θεματικές και ο τρόπος που τα προβάλλει είναι ιδιαίτερος και σκληρός. Μετά το τέλος της θέασης μένεις με μία περίεργη αίσθηση καθώς δεν σου απαντάει στα ερωτήματα που έχουν προκύψει κατά την διάρκεια όμως το ωραίο είναι ότι η σκηνοθέτης καταφέρνει να ξεφύγει από τις νόρμες και στον κόσμος της δεν μπαίνουν ταμπέλες και διαχωριστικά. Μου άρεσε και το βρήκα πρωτότυπο.

ΜΠΡΑΒΟ

Φοβερές ερμηνείες! η αγάπη και το μίσος έγιναν ένα θαύμα!

lol wut?

τι φαση

Την είδα μην έχοντας ακούσει και πολλά. Στην αρχή νομίζεις ότι βλέπεις χορορ, αλλά στην πορεία αλλάζει. Δε θα πω πολλά. Δεν είναι μία ταινία που θες να την ξαναδείς, αλλά αν αντέχεις τα περίεργα αξίζει μία προβολή. Ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα θα πω αλλα και τι φάση παράλληλα. Ανάμεικτα συναισθήματα.

Δαφούκ did I just watch?

Η απάντηση σε μία ερώτηση που δεν υπάρχει καν.

Οι περισσοτεροι θα την μισησουν. Πως μια τετοια ταινια πηρε το σημαντικοτερο βραβρειο; Καταφερνει να μας δειξει ολη τη διαδρομη ενος ανθρωπου που προσπαθει να βρει ποιος ειναι. Ισως δεν ειμαστε ποτε ο εαυτος μας αλλα μονο προσπαθειες ταυτισεωω. Μοναδικη αδυναμια η γρηγορη εξελιξη που αφηνει ενα αισθημα προχειροττητας σε ορισμενα σημεια. Ωστοσο δεν θα βρει κανεις πιο σεξυ, ανατρεπτικη, βιαιη και γεματη ερωτιματικα για το τι ειναι το φυλο (και αν υπαρχει τελικα) απο αυτην εδω την ταινια

Αναίτια επιτηδευμένο

Δυστυχώς η ταινία εν πολλοίς ήταν χάσιμο χρόνου. Ασύνδετο σενάριο, υπερ-επιτιδευμένος τρόπος να κατηγορηθούν οι διακρίσεις και να περάσει στον θεατή το μήνυμα "η αγάπη δεν κοιτάζει τη διαφορετικότητα και δεν κάνει διακρίσεις".

τι σκατά είδα

Από περιέργεια είδα την ταινία μετά το Grave της Ducournau. Το περίεργο είναι ότι ενώ δεν κατάλαβα Χριστό από το τι ήθελε να πει η ταινία, για κάποιον μυστήριο λόγο την είδα χωρίς να καταλάβω ότι πέρασε η ώρα. Σουρεαλιστική, κάπως ενοχλητική σε κάποια σημεία, σχεδόν κωμική σε άλλα. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου άρεσε, σίγουρα πάντως είναι ιδιαίτερη και θα την θυμάμαι. Να ήθελε να πει κάτι για τα παιδικά τραύματα; Για την αξία της οικογένειας; Για την ψυχοπάθεια; Για την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή; Δεν ξέρω. Έμεινα με την απορία. Τι σκατά είδα;

weird as fuck

μεσα απο τις τόσο γραφικές, περίεργες και °disturbing¨ ενιοτε αλληγορικές σκηνές, φτάνει σε ένα τέλος που σου δίνει να καταλάβεις οτι όντως ηθελε να περάσει ένα νόημα. Η οικογένεια που γεννιόμαστε, η οικογένεια που διαλέγουμε και η αποδοχή που παίρνουμε ή δεν παίρνουμε όταν ξεγυμνώνουμε κάθε πτυχή του εαυτού μας και οι άνθρωποι μας έρχονται αντιμέτωποι με αυτο. Δε θα την πρότεινα αν δεν βεβαιωνόμουν οτι έχει γερό στομάχι ο επόμενος θεατής

3 / 10

Πομπώδης ακριβή Γαλλική Baroufa. Αλλού τεχνηέντως ακατάληπτο και διφορούμενο (για να τροφοδοτεί μετέπειτα συζητήσεις), αλλού ακραίο επιτηδευμένα (για να σοκάρει), βάζει στο μπλέντερ πολλά θέματα (για να διευρύνει τεχνητά την target list του;) και σπρωγμένο (κριτικές) για τα φεστιβάλ. Πρόκειται για ναυαρχίδα της Γαλλικής φιλμογραφίας αυτού του τύπου (γιατί υπάρχει ευτυχώς και η άλλη πλευρά). Στα θετικά του ότι ο θεατής παρασύρεται και το παρακολουθεί χωρίς να ξέρει που θα καταλήξει (στο τέλος βέβαια ανακαλύπτει ότι αυτό έχει ελάχιστη σημασία) και ότι οι ηθοποιοί αντιμετωπίζουν υποδειγματικά στα σοβαρά τους ρόλους τους

Ακραίο σενάριο

Σιγουρα η έλλειψη αγάπης στις μερες μας , οδηγεί στην συγgραφη ενος τετοιου story....

Μετά το προκλητικό "Raw" και την άγρια μετάβαση στην ενηλικίωση, η Ζουλιά Ντικουρνότο συνεχίζει με το "Titane" την πορεία της προσωπικής αναζήτησης. Πρώτοτυπο θεματολογικά, το "Titane" είναι μια ταινία γεμάτη συμβολισμούς, που από τον τίτλο και μόνο, αυτό γίνεται φανερό. Οι Τιτάνες σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία προήλθαν από το Χάος. Ήταν όντα υπερφυσικά που γεννήθηκαν από την Γαία και τον Ουρανό. Μέσα από συνεχείς πειραματισμούς και μεταμορφώσεις η Αλέξια προσπαθεί να βγει από το δικό της χάος και να βρει όχι μόνο την ταυτότητά της, αλλά και την αποδοχή. Μέσα από την δημιουργία μιας ιδιότυπης, αλλά ταυτόχρονα αληθινής σχέσης, η ηρωίδα βρίσκει την αγάπη που αποζητά. Πίσω από τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας αγάπης κρύβεται ένας πόνος τόσο απόκοσμος που η αναζήτηση της λύτρωσής τους είναι σχεδόν σπαρακτική. Η μεταμόρφωση αυτή θα είναι επίπονη, αλλά φαίνεται πως τελικά η αλλαγή "κυοφορεί" την ελπίδα.