To «La Ruta»  μας επιστρέφει στην Ισπανία των αρχών των ‘90s, μια περίοδο καθοριστική για την πορεία της Ευρώπης γενικότερα, και της ισπανικής κοινωνίας ειδικότερα. Είναι μια περίοδος έντονων κοινωνικών μεταβάσεων όπου η αίσθηση πλήρους ελευθερίας μετά τη Μεταπολίτευση αρχίζει να συγκρούεται με σημάδια κορεσμού.

Και το κάνει εντοπίζοντας ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό φαινόμενο, και αποτυπώνοντάς το στην οθόνη με ένα τρόπο όπου η δομή αναδεικνύει την ιστορία. Αφηγηματική αφετηρία είναι το φαινόμενο της Ruta del Bakalao στη Βαλένθια – μια άτυπη διαδρομή από κλαμπ σε κλαμπ. Ένα κατά κάποιο τρόπο ευρύτατο barhopping που ξεκίνησε ως ρεύμα στο πολιτιστικό περιθώριο και εξελίχθηκε σε ένα μαζικό κοινωνικό φαινόμενο.

«Η Ruta del Bakalao δεν είναι μόνο το στερεότυπο που έχει επικρατήσει για τα πάρτι, τα ναρκωτικά και την υπερβολή, αλλά ήταν μια κοινωνική και πολιτισμική σκηνή με δική της ταυτότητα, που περιλάμβανε μουσική, μόδα, performance και κοινότητα», εξηγούν οι δημιουργοί της σειράς κατά την αρχική της παρουσίαση. Υπογραμμίζοντας έτσι εξαρχής την πρόθεση αυτό το ρεύμα και αυτό το lifestyle να απεικονιστεί με περισσότερη ουσία και διάθεση παρατήρησης, από ένα απλό νοσταλγικό ταξίδι.

Στη σειρά, χρησιμοποιείται ως αφηγηματικός σκελετός, για να εξερευνήσει τη ζωή, την όλη ύπαρξη μιας γενιάς που έζησε στα όρια – συχνά, ξεχνώντας να αναλογιστεί την ίδια την ιδέα ενός κάποιου μέλλοντος.

Εδώ λοιπόν έρχεται να δέσει κι η δομή της αφήγησης, που κινείται αντίστροφα στο χρόνο ενισχύοντας την αίσθηση του μη-μέλλοντος, και ενός παρόντος που πάντα καθορίζεται από τις άγκυρες του παρελθόντος.

«Η σειρά αρχίζει το 1993 και σε κάθε επεισόδιο πηγαίνει πίσω στο χρόνο μέχρι το 1981, με στόχο όχι μόνο να αναδείξει την εξέλιξη του φαινομένου αλλά και να φτάσει στη ρίζα του κινήματος και των χαρακτήρων. Αυτή η αντίστροφη αφήγηση αποτελεί κεντρικό δομικό στοιχείο», εξηγεί ο συνδημιουργός και σκηνοθέτης Μπόρχα Σολέρ.

Ο έτερος συνδημιουργός Ρομπέρτο Μαρτίν Μαϊζτεγκούι, εξηγεί από την πλευρά του πως «η απόφαση για τη δομή όπου κάθε επεισόδιο πάει ένα βήμα πίσω στον χρόνο έδωσε στη σειρά προσωπικότητα και βάθος και επιτρέπει να ανακαλύπτει ο θεατής όχι μόνο τι ήταν η Ruta ως φαινόμενο, αλλά τι σήμαινε για τους ανθρώπους που την έζησαν».

Στο επίκεντρο του «La Ruta» βρίσκεται λοιπόν μια παρέα νέων ανθρώπων που συνεχώς διασταυρώνουν τις διαδρομές τους μέσα σε αυτή την πολύβουη νυχτερινή σκηνή. Αυτή η αίσθηση πως με κάποιους ανθρώπους ζεις σε έναν μικρό, ξεχωριστό, παράλληλο κόσμο, έξω από αυτόν την συμβατικής καθημερινότητας – γνωριμίες, πάθη, σημεία αναφοράς τα οποία μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους σε αυτό το κλειστό σύμπαν “τσέπης”.

Μέσα από τη δομή και την αφήγησή της, η σειρά εξερευνά έτσι το βάρος των επιλογών και το πώς διακλαδώνονται στον χρόνο, ρίχνει φως σε φιλοδοξίες που ξέρουμε ήδη πώς (και αν) έχουν εξελιχθεί, και στοχάζεται πάνω στη νεότητα και τη μετάβαση στην ενηλικίωση με όρους απόλυτα βιωματικούς. Όχι σαν μια καθαρογραμμένη ηθικολογία, αλλά σαν ένα μέλλον που είναι λίγο σα να το έχεις ήδη ζήσει.

Το «La Ruta» είναι το ταξίδι παραμονής για ένα γκρουπ φίλων στα πιο σημαδιακά χρόνια της ζωής τους», εξηγούν οι δημιουργοί, «μια ιστορία όπου οι σημαντικότερες στιγμές ήταν αυτές που καθόρισαν το ποιοι έγιναν». Κάτι που απεικονίζεται μέσα από ρεαλιστική αναπαράσταση της εποχής, με την μουσική να γίνεται οργανικό, αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης – κάτι παραπάνω από ένα απλό σάουντρακ, και με την Ruta να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό φόντο.

«Ως βαλενθιάνοι ήταν σημαντικό να είμαστε οι πρώτοι που θα μιλήσουν γι’ αυτήν την ιστορία με σεβασμό», τονίζει ο Σολέρ, «μιας τοπικής κουλτούρας που έχει λανθασμένη εικόνα στη συλλογική μνήμη».
Στο «La Ruta», αυτή η νύχτα μοιάζει ατελείωτη. Εκτεινόμενη στο χρόνο και στο πλέγμα αμέτρητων ζωών, προς κάθε κατεύθυνση. Σαν όλα όσα βιώθηκαν μέσα σε αυτήν, να ήταν μέσα τους για πάντα – και από πάντα.