Η συζήτηση περί Οδύσσειας και «σωστής» κινηματογραφικής διασκευής δεν λέει να κοπάσει κι από μια πλευρά είναι λογικό, όταν η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν φέρνει τον κόσμο στις αίθουσες μαζικά και λειτουργεί ως event που είχαμε να δούμε από τον καιρό του επονομαζόμενου «Barbenheimer». Πάντως, το κείμενο το Ομήρου έτσι κι αλλιώς έχει επηρεάσει τη δυτική μυθοπλασία όσο λίγα – χιλιάδες ταινίες εκεί έξω έχουν τη βάση τους εκεί. Από εκείνες που εμπνεύστηκαν ευθέως, όμως, θα μας επιτρέψετε να ξεχωρίσουμε το σπαρταριστό Ω Αδερφέ, Πού Είσαι; (Ο Brother, Where Art Thou?, 2000) των σπουδαίων αδερφών Κοέν. 

Στην ταινία τρεις κατάδικοι δραπετεύουν από μια φυλακή του Μισισιπή και ξεκινούν ένα οδοιπορικό αναζητώντας έναν μυθικό θησαυρό. Στον δρόμο τους συναντούν αλλόκοτες φιγούρες, πολιτικούς δημαγωγούς και μουσικούς της αμερικανικής παράδοσης. Πρόκειται για μια μεταφορά επεισοδίων της Οδύσσειας στον Αμερικανικό Νότο, σε μια ελεύθερη ανάπλαση του ομηρικού κειμένου, όπου η κωμωδία συναντά την πολιτική αλληγορία και η σάτιρα το αγνό παραμύθι. 

Και ίσως η Ιθάκη στο ταξίδι αυτών των τριών βλακέντιων να μην είναι η συνειδητοποίηση ότι σε αυτόν τον κόσμο μόνη σταθερά είναι το χάος – πάγιο κοενικό μοτίβο- αλλά η ίδια η μουσική, ο ήχος του Νότου, όπως τον ακούμε σε ένα σάουντρακ που σάρωσε τα βραβεία Grammy (!), με το «Man of Constant Sorrow» να κάνει τις περιοδικές εμφανίσεις του (και) στο airplay των ελληνικών ραδιοφώνων μέχρι σήμερα. Όσο για τη «χρυσή» όψη της ταινίας, αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του θρυλικού διευθυντή φωτογραφίας Ρότζερ Ντίκινς (No Country for Old Men, Skyfall, Blade Runner 2049).

Δείτε την ταινία και ίσως συμφωνήσετε μαζί μας.