Οι αίθουσες στο κέντρο της Αθήνας τα τελευταία χρόνια πλημμυρίζουν με αφιερώματα και επετειακές προβολές. Ιστορίες που έχουμε ξαναδεί βρίσκονται και πάλι μπροστά μας. Τις περισσότερες φορές, όταν πρόκειται για ταινίες που αγαπάμε ή ακόμα και για ταινίες που δεν μας άρεσαν και θέλουμε να βεβαιωθούμε ότι θυμόμαστε σωστά, θα μπούμε στην αίθουσα με το ίδιο ενδιαφέρον που είχαμε και την πρώτη φορά.

Αυτό είναι ένα από τα χαρίσματα της Αθήνας. Δεν είναι λίγο να περπατάς στον δρόμο ένα απόγευμα καθημερινής και, τυχαία, να βλέπεις ότι σε λίγα λεπτά παίζεται το Καφές και Τσιγάρα - τα παρατάς όλα και μπαίνεις. Όχι μόνο γιατί ανυπομονείς να ξαναδείς τους Iggy Pop και Tom Waits στο ίδιο τραπέζι, αλλά γιατί πιθανότατα δεν είχες δει ποτέ την ταινία στη μεγάλη οθόνη.

Φαντάσου τώρα να περπατάς, μαζί με έναν φίλο σου, στις 23:50, Σάββατο βράδυ, στην Πατησίων, και στο βάθος, εκεί όπου ξεπροβάλλει μια φωτισμένη μαρκίζα σινεμά, να γράφει πως παίζονται σε μεταμεσονύχτια προβολή οι Απόντες. Ε, τα παρατήσαμε όλα και μπήκαμε.

Λίγους μήνες μετά, του ζήτησα να γράψει για κάποιες από τις αγαπημένες του ταινίες. Ήμουν σίγουρος ότι θα έγραφε γι' αυτή την ταινία· γι' εκείνη τη βραδιά.

Αντί να αναφέρω τα ίδια, από μια άλλη σκοπιά, αποφάσισα να τον παραθέσω. Ούτως ή άλλως, η εμπειρία και τα συναισθήματα ήταν συλλογικά - όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά ολόκληρης της ασφυκτικά γεμάτης αίθουσας.

Γράφει, λοιπόν, σε ένα σημείο: «20 Ιανουαρίου 2025. Πριν ξεκινήσει η ταινία, χαίρομαι που θα τη δω για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη». Λίγο μετά συνεχίζει: «20 Ιανουαρίου 2025. Βγαίνω από το Cinobo Πατησίων και προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Καθώς φεύγω, βλέπω παρέες να επικεντρώνονται στον πιο ευαίσθητο, ο οποίος κλαίει με λυγμούς. Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ.»

Την ταινία τη βλέπαμε, πέρα από πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, και πρώτη φορά στην ίδια αίθουσα. Μέχρι τότε την είχαμε δει χωριστά. Με (άλλη) παρέα ή και μόνοι. Την είχαμε συζητήσει ξανά και ξανά - έχουμε και μια ιδιαίτερη σύνδεση μαζί της, γιατί μεγαλώσαμε στα μέρη όπου γυρίστηκε.

Στην πραγματικότητα, όμως, όταν βλέπεις τους Απόντες, σε όποια συνθήκη κι αν βρίσκεσαι, οι φίλοι σου είναι πάντα δίπλα σου. Ακόμα κι αν το δωμάτιο είναι άδειο. Ακόμα κι αν έχετε να μιλήσετε αρκετά χρόνια. Αν, έστω και για μια στιγμή, υπήρξατε φίλοι, τότε θα είναι εκεί, μαζί σου.
 

Όταν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο που θα συνοδεύσει την πρεμιέρα της ταινίας στην πλατφόρμα, πίστευα ότι θα επικεντρωνόμουν στην κατασκευή της.

Στους τρόπους με τους οποίους η σεναριακή δομή και τα σκηνοθετικά ευρήματα προετοιμάζουν διαρκώς τον θεατή για το τέλος. Στο συνεχές, υπόρρητο και τόσο εύστοχα τοποθετημένο σχόλιο γύρω από την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της εποχής. Ή ακόμα και στη σινεφιλική χρήση του αριθμού επτά: μιας παρέας επτά φίλων - που από την αρχή κιόλας γίνονται έξι - και των επτά χρόνων που διατρέχουν την αφήγηση, από μια ιστορική νίκη έως μια συντριπτική ήττα.

Όλα αυτά, όμως, θεώρησα τελικά πως ήταν καλύτερο να τα ανακαλύψετε μόνοι σας και πως ήταν πιο ειλικρινές - όπως άλλωστε είναι και η ίδια η ταινία - να γράψω για κάποιους από τους λόγους που την κάνουν προσωπικά σημαντική· που την καθιστούν διαχρονική.

Είμαι σίγουρος πως, μόλις δείτε τους Απόντες, θα βρεθείτε - θέλοντας και μη - αντιμέτωποι και με δικά σας βιώματα. Γιατί το σπουδαίο σε αυτή την ταινία είναι πως, ακόμα κι αν βλέπεις αυτά τα μέρη για πρώτη φορά, καταφέρνει να τα κάνει γνώριμα.