Μια μέρα, αυτά τα δύο παιδιά που είναι δεμένα σαν αδέλφια ανακαλύπτουν έναν διαγωνισμό που διοργανώνεται στην Τζέρμπα και θα μπορούσε να τους δώσει την ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους. Αποφασίζουν να ξεκινήσουν το ταξίδι, όποια εμπόδια κι αν συναντήσουν.

Ονειροπόλοι και αφελείς, οι δύο νέοι αντιπαραθέτουν το θάρρος στις όποιες αντιξοότητες και κερδίζουν τις καρδιές των θεατών, σε ένα πανέμορφο ταξίδι ενηλικίωσης με συναρπαστικές ερμηνείες και καθηλωτική κινηματογράφηση.

Το «Όπου Φυσάει ο Άνεμος» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτριας Άμελ Γουελάτι που έχει υπάρξει βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον Ολιβιέ Ασαγιάς και τον Αμπνελατίφ Κεσίς, έχοντας μετέπειτα γυρίσει πολυβραβευμένες ταινίες μήκους (το «Black Mamba» του 2017) αλλά και πρότζεκτ γύρω από τη βία που υφίστανται τα LGBTQIA+ άτομα στην Τυνησία, όπου γεννήθηκε το 1988.

Έχει πολλά να πει για το ντεμπούτο της, καθώς το συστήνει στο παγκόσμιο κοινό.

Τι σε ώθησε να εστιάσεις στην τυνησιακή νεολαία, τόσο στις μικρού μήκους ταινίες σου όσο και τώρα, στην πρώτη μεγάλου μήκους;

Η νεότητα είναι μια περίοδος της ζωής που πάντοτε με γοήτευε. Η ενέργεια, η ανεμελιά, η επιθυμία να πάρεις τη μοίρα σου στα χέρια σου, να αμφισβητήσεις το κατεστημένο και να επαναστατήσεις απέναντι στους καθιερωμένους κανόνες, όλα αυτά αποτελούν μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα.

Αυτό όμως που με συναρπάζει ιδιαίτερα στην τυνησιακή νεολαία είναι κυρίως η πολιτισμική της πολυμορφία. Ως αραβική και αφρικανική νεολαία, ενσαρκώνει ταυτόχρονα την ανοιχτότητα και τη δίψα για ελευθερία, παραμένοντας βαθιά ριζωμένη στις παραδόσεις και την πολιτισμική της κληρονομιά. Αυτό το μείγμα το θεωρώ εξαιρετικά πλούσιο και συναρπαστικό.

Είναι όμως και μια νεολαία που βιώνει την απόγνωση, την παραμέληση και την κακομεταχείριση από την εξουσία. Πολλοί νέοι ονειρεύονται να φύγουν από τη χώρα τους, όμως οι ελπίδες τους καταπνίγονται προτού καν προλάβουν να ανθίσουν. Αυτό με αγγίζει βαθιά.

Ιδιαίτερα οι νεαρές γυναίκες της Τυνησίας εξακολουθούν να με συναρπάζουν. Είναι δυνατές, ανθεκτικές και αποφασιστικές. Η Τυνησία είναι η αραβική χώρα όπου οι γυναίκες απολαμβάνουν τις περισσότερες ελευθερίες. Σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη περισσότερες και από γυναίκες σε δυτικές χώρες, όπως δείχνει το γεγονός ότι το δικαίωμα στην άμβλωση κατοχυρώνεται από τον νόμο.

Οι γυναίκες στην Τυνησία εργάζονται αδιάκοπα. Εκφράζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα παραμένουν δεμένες με τις κοινωνικές νόρμες της αραβομουσουλμανικής παράδοσης, οι οποίες τους αναθέτουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού. Είναι πραγματικές μαχήτριες.

Αυτή η διαρκής ένταση ανάμεσα στη νεωτερικότητα και την παράδοση, ανάμεσα στην ανθεκτικότητα και τον καθημερινό αγώνα, είναι ακριβώς η δυαδικότητα που βρίσκω τόσο εντυπωσιακή και αξιοθαύμαστη στη νεολαία της Τυνησίας, και ιδιαίτερα στις γυναίκες.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτού του road movie και πώς αποφάσισες να στείλεις στον δρόμο μια γυναίκα και έναν άνδρα ως καλύτερους φίλους;

Άρχισα να γράφω αυτή την ταινία εδώ και πολύ καιρό. Από την αρχή υπήρχε η επιθυμία να αφηγηθώ μια ιστορία φιλίας ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα.

Τέτοιες σχέσεις είχαν πάντοτε σημαντική θέση στη δική μου ζωή. Έχω πολλούς άνδρες φίλους που σημαίνουν πολλά για μένα. Είναι άνθρωποι που μου προσφέρουν συναισθηματική στήριξη, άνθρωποι τους οποίους μπορώ να εμπιστευτώ. Είχα την τύχη να χτίσω μαζί τους ειλικρινείς και βαθιές φιλίες.

Τέτοιες σχέσεις είναι υπέροχες, αλλά συχνά και περίπλοκες. Παρ' όλα αυτά, σπάνια απεικονίζονται στον κινηματογράφο. Οι ιστορίες σχέσεων επικεντρώνονται συνήθως στον έρωτα, ενώ όταν το θέμα είναι η φιλία, πρόκειται κατά κανόνα για δύο ανθρώπους του ίδιου φύλου ή για έναν LGBTQIA+ χαρακτήρα.
Εγώ όμως ήθελα να μιλήσω για μια έντονη, παθιασμένη και τρυφερή, αλλά αυστηρά πλατωνική φιλία ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα, και μάλιστα μέσα στον αραβικό κόσμο.

Στις συντηρητικές κοινωνίες υπάρχει συχνά ένας σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στα δύο φύλα. Άνδρες και γυναίκες κρατούνται σε απόσταση μεταξύ τους, σαν να μην μπορούν να είναι απλώς φίλοι. Ήθελα συνειδητά να αμφισβητήσω αυτή την αντίληψη και να δείξω πώς τέτοιες φιλίες μπορούν να υπάρξουν, παρά όλες τις κοινωνικές συμβάσεις.

Τι σε ενέπνευσε να συνδυάσεις τη ρεαλιστική δράση με στοιχεία φαντασίας;

Η φαντασία μου με βοηθούσε πάντοτε να διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου. Όπως και η Αλίσα, τη χρησιμοποιώ για να επιτρέπω στον εαυτό μου μικρές αποδράσεις από την καθημερινότητα.

Ήδη από παιδί είχα χτίσει έναν πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Ήθελα να τον μεταφέρω στο σενάριό μου, όχι ως μια αυτοβιογραφική αντανάκλαση, αλλά μέσα από μια πιο ποιητική και οπτική μορφή.

Ήταν σημαντικό για μένα αυτός ο εσωτερικός κόσμος να μην ανήκει μόνο στην Αλίσα, αλλά να λειτουργεί και ως δεσμός ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες: μια φιλία που τρέφεται από τη νοσταλγία των ονείρων και από την επιθυμία να δραπετεύσουν από μια ασφυκτική πραγματικότητα.

Η φαντασία είναι κάτι κοινό σε όλους τους ανθρώπους. Κάθε παιδί γεννιέται με πλούσια φαντασία και ορισμένοι άνθρωποι καταφέρνουν να διατηρήσουν αυτόν τον εσωτερικό χώρο σε όλη τους τη ζωή.

Η τέχνη, όπως τα σχέδια του Μεχντί, είναι ένας τρόπος να καλλιεργείται αυτή η φαντασία και να παραμένει ζωντανή.

Μέσα από τη φιλία τους και τη δημιουργική δουλειά που μοιράζονται, οι δύο ήρωές μου δεν εμπνέουν μόνο ο ένας τον άλλον, αλλά ανοίγουν και έναν δρόμο προς την ελευθερία — μια ελευθερία που μπορεί κανείς να βιώσει μέσα από την τέχνη και την ελεύθερη έκφραση του εαυτού του.