Abbas Kiarostami

Co wielokrotne wycieczki w poszukiwaniu zasięgu telefonicznego mogą powiedzieć o życiu? Naprawdę wiele. Za ten portret irańskiej wsi widziany oczami przybysza z miasta Abbas Kiarostami dostał nagrodę w Wenecji. Kino oszczędne, a przebogate. — Jeep przemierza wzgórza Kurdystanu. Trzech mężczyzn szuka małej wioski w górach. Gdy docierają na miejsce, chłopiec pokazuje im, gdzie się zatrzymać. Podają się za inżynierów, wieś uznaje, że szukają skarbów, a w rzeczywistości są ekipą filmową. Czekają na śmierć starej kobiety, żeby nagrać żałobne obrzędy jej rodziny. Nie umiera się na zawołanie. — Najlepszy film | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1999 Wielka Specjalna Nagroda Jury | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1999 Nagroda FIPRESCI | Festiwal Filmowy w Wenecji | 1999

Kiarostami („Smak wiśni”) dał ośmiolatkowi jedno zadanie: oddać koledze zeszyt. Kibicujesz mu z całych sił. Do sedna człowieczeństwa droga wiedzie przez zakręty jak z filmu braci Safdie. Brązowy Lampart w Locarno. Łagodne, czasem zabawne kino, które zostaje w myślach na bardzo długo. — Nauczyciel ogłasza, że jeszcze jedno zadanie napisane poza zeszytem i Mohammad Reza wyleci ze szkoły. Tego samego popołudnia Ahmad odkrywa w domu, że przez pomyłkę zabrał jego zeszyt. Wioska, w której mieszka kolega, leży za wzgórzem, chłopiec nie zna też jego adresu. Rozpoczyna poszukiwania. — Nagroda FIPRESCI – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Nagroda Ekumenicznego Jury – Wyróżnienie Specjalne | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989 Brązowy Lampart | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno | 1989

Nie ma drugiej takiej historii o skomplikowanej miłości do kina. Sąd nad ubogim kinofilem z Iranu, który podszywał się pod sławnego reżysera, Makhmalbafa. Gdy Kiarostami usłyszał o tej historii, rzucił wszystko i przyjechał ją kręcić. Każdy gra samego siebie, ale to więcej niż dokument o procesie. — Teheran. Biedny Hossain Sabzian kino kocha nad wszystko. W autobusie kobieta pyta go o scenariusz, który trzyma w rękach, a on spontanicznie przyznaje się do jego autorstwa. Kobieta zabiera go do domu, przedstawia całej rodzinie. Wkrótce Sabzian chodzi po ich pokojach, ustawia kadry i obiecuje synom role w nowym filmie.

Kiarostami o kinie, Iranie i miłości. W jego poprzednim filmie grali zakochanych. On jednak zakochał się w niej naprawdę. Autor „Smaku wiśni” znów splata fikcję z rzeczywistością w opowieści o uczuciu, rozgrywającej się jednocześnie na planie filmowym i poza nim. — Północny Iran, okolica zrównana z ziemią przez trzęsienie. Przyjeżdża ekipa filmowa, żeby nakręcić film o ocalałych. Hossein dostaje rolę młodego męża. Dziewczyna obsadzona jako jego żona już raz mu odmówiła, a jej rodzina uznała oświadczyny za obrazę. Teraz muszą grać nowożeńców. Film eksploruje relacje aktorów podczas kręcenia poprzedniego filmu Kiarostamiego „A życie trwa dalej”. To trzecia część trylogii Koker, której nazwa pochodzi od wioski, w której dzieje się ich akcja. — Selekcja Oficjalna | Festiwal Filmowy w Cannes | 1994 Najlepszy film | Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Chicago | 1994

Kiarostami („Smak wiśni”) w pięknej Toskanii. Nagrodzona w Cannes Juliette Binoche i William Shimell spotykają się w opowieści, która zaczyna się jak zwyczajna rozmowa dwojga nieznajomych, a z czasem coraz bardziej miesza prawdę z iluzją. Metafizyczna opowieść romantyczna. — Brytyjski pisarz przyjeżdża do Toskanii, by zaprezentować swoją książkę i wygłosić wykład. Miłośniczka sztuki, licząc na wartościową rozmowę, zostawia mu swój numer telefonu w nadziei na późniejsze spotkanie. Ich pierwsza rozmowa jest niezręczna, ale z czasem atmosfera robi się intymna, a relacja cieplejsza. Potem właścicielka kawiarni bierze ich za małżeństwo z piętnastoletnim stażem. Żadne z nich nie zaprzecza. Czy oni przypadkiem już się nie znają? — Najlepsza aktorka (Juliette Binoche) | Festiwal Filmowy w Cannes | 2010 Award of the Youth | Festiwal Filmowy w Cannes | 2010

Hipnotyzujący zdobywca Złotej Palmy. Obejrzyj ten film, gdy brakuje ci chęci istnienia. Kiarostami z samochodowej podróży potencjalnego samobójcy tworzy jeden z najbardziej przejmujących filmów o tym, co może skłonić nas do życia. Po tym seansie wiśnie smakują inaczej. — Pan Badii jeździ po wzgórzach pod Teheranem, zabiera przygodnych pasażerów i proponuje im pracę. Postanowił się zabić i potrzebuje kogoś, kto o świcie przyjdzie i zakopie jego ciało. Młody żołnierz ucieka. Kleryk odmawia. W końcu poznaje pracownika Muzeum Naturalnego, który z osobistych powodów zgadza się mu pomóc. I zaczyna mówić. — Złota Palma | Festiwal Filmowy w Cannes | 1997